ตั้งต้นใหม่ที่ไร่ร้าง

กลิ่นอายความหวานละมุนคล้ายชาอู่หลงชั้นดีคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมของผลไม้สวรรค์ แสงเรืองรองสีฟ้าอมเขียวสาดส่องลอดรอยแยกของประตูไม้เก่าคร่ำคร่า อาบไล้ใบหน้าเรียวคมของหลินฟางที่กำลังยืนแข็งค้างดั่งถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย สมองที่ปกติเคยฉับไวและคำนวณกำไรขาดทุนได้อย่างแม่นยำในเสี้ยววินาที ตอนนี้กลับขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ตรงหน้าเธอ... ผลไม้สีแดงสดใสรูปร่างคล้ายผลท้อในตำนาน กำลังเปล่งประกายระยิบระยับราวกับถูกโรยไว้ด้วยละอองดาว มันไม่ใช่แค่การเติบโตข้ามคืน แต่มันคือปาฏิหาริย์ที่แหกทุกกฎเกณฑ์ของธรรมชาติในยุคทศวรรษที่เจ็ดนี้อย่างสิ้นเชิง "ฟางฟาง... เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น เสียงอะไรน่ะ" เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีทึบของเฉินเหว่ยที่ก้าวเข้ามาประชิด แรงลมจากการขยับตัวของสามีหนุ่มทำให้หลินฟางสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเอี้ยวตัวเอาหลังปิดบังช่องประตูไว้ทันที ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด หัวใจเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู หากเฉินเหว่ยเห็นเจ้านี่เข้า... เขาจะคิดว่าเธอกลายเป็นภูตผีปีศาจไปแล้วหรือไม่? หรือความลับเรื่องมิติลับในห้วงสำนึกของเธอจะถูกเปิดเผยกันในตอนนี้? "มะ... ไม่มีอะไรครับพี่เหว่ย แค่... เมาส์ตัวใหญ่วิ่งตัดหน้าจนตกใจน่ะครับ!" หลินฟางเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ผิดวิสัยหญิงสาวผู้เจนจัดในเชิงค้าขายจนน่าสงสัย เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบราวกับเหยี่ยวทอดมองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่แคบๆ ภายในห้องเก็บของเก่าคร่ำคร่า สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มผู้ผ่านการฝึกฝนทางทหารมาอย่างโชกโชน เขาก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง จนปลายจมูกของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมประหลาดที่เล็ดลอดออกมาจากด้านหลังของภรรยา "กลิ่นอะไร หอมหวานแปลกๆ... ฟางฟาง เธอซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง?" น้ำเสียงของเฉินเหว่ยทุ้มต่ำและจริงจัง เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะเปิดทางเพื่อดูให้เห็นกับตา หลินฟางหลับตาปี๋ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางแก้ตัว แต่ในจังหวะที่มือแกร่งกำลังจะแตะโดนไหล่ของเธอนั้นเอง เธอกลับตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด—เธอพุ่งตัวเข้าไปซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของสามีทันที พร้อมกับเอแขนเรียวโอบกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น เฉินเหว่ยชะงักกึก ร่างกายกำยำแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกึก ความระแวงสงสัยเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและหัวใจที่เต้นรัวระส่ำด้วยความตกใจและ... ความยินดีอย่างปิดไม่มิด นี่เป็นครั้งแรก... ตั้งแต่แต่งงานกันมา ที่ภรรยาตัวน้อยเป็นฝ่ายเข้าหาและกอดเขาด้วยความสมัครใจเช่นนี้! "พี่เหว่ย... ฉัน... ฉันเหนื่อยเหลือเกินครับ" หลินฟางเอ่ยเสียงสั่น (ซึ่งส่วนหนึ่งสั่นจริงๆ จากความตกใจเรื่องต้นไม้เรืองแสง) ใบแนบซบอยู่กับอกเสื้อที่ชุ่มเหงื่อจางๆ ของเขา "ตั้งแต่ย้ายมาที่ไร่ร้างนี่ มีแต่เรื่องให้ปวดหัว... เมื่อกี้ฉันแค่ตกใจกลัวจริงๆ นะครับ อย่าเพิ่งเข้าไปดูเลยนะ" มือหนาที่ตั้งใจจะแหวกภรรยาออกเพื่อดูข้างหลัง เปลี่ยนเป็นโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบอกอย่างทะนุถนอมโดยสัญชาตญาณ ความแข็งกร้าวของนายทหารหนุ่มละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนและปกป้องที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตา "โอ๋... ไม่เป็นไรนะฟางฟาง พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว" เฉินเหว่ยลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาเบาๆ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนแทบหยดน้ำ "ถ้าเธอไม่อยากให้ดู พี่ก็ไม่ดู... ห้องนี้มันรกและสกปรก เดี๋ยวพี่จัดการเอง เธอไปพักผ่อนก่อนเถอะ" หลินฟางแอบถอนหายใจโล่งอกยาวเหยียดในใจ รอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด! แต่เมื่อเธอแอบชำเลืองมองผ่านหัวไหล่ของสามีเข้าไปในห้องเก็บของอีกครั้ง เธอก็ต้องเบิกตากว้างกว่าเดิม เพราะเจ้า "ผลท้อสวรรค์" ลูกนั้น บัดนี้ได้ร่วงหล่นลงมาอยู่ในมือของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! มันกลายเป็นผลไม้สีแดงสดที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนจนน้ำลายสอ หลินฟางรีบใช้มืออีกข้างซุกมันไว้ในกระเป๋าเสื้อกันหนาวตัวใหม่อย่างรวดเร็ว ก่อนที่เฉินเหว่ยจะทันสังเกตเห็น รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนเร็วกว่าที่คิด แสงแดดสีทองสาดส่องลงมายังผืนดินแห้งแล้งและรกร้างของ "ไร่สกุลเฉิน" ที่ทางการจัดสรรให้ตามสิทธิทหารผ่านศึก สภาพเบื้องหน้าคือบททดสอบความอดทนชั้นเยี่ยม ดินปนทรายที่แห้งผากจนแตกเป็นลายงา วัชพืชสูงท่วมหัวขึ้นรกเรื้อจนแทบมองไม่เห็นแนวเขตที่ดิน บ้านพักคนงานเก่าคร่ำคร่าหลังคามุงจากรั่วซึม ลมพัดทีเศษฝุ่นก็ปลิวฟุ้งกระจาย หากเป็นคนอื่นคงถอดใจยอมแพ้และหอบผ้าหนีกลับเมืองหลวงไปตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นแล้ว แต่สำหรับหลินฟาง... หญิงสาวผู้ผ่านสมรภูมิการค้าและตระกูลสามีที่จ้องจะเอาเปรียบมานับครั้งไม่ถ้วน ที่ดินรกร้างแห่งนี้ในสายตาของเธอหาใช่ความยากลำบากไม่ แต่มันคือ "ขุมทองคำ" ดีๆ นี่เอง! "ฟางฟาง ไหวแน่นะ?" เฉินเหว่ยในชุดเสื้อแขนพับขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนเป็นมัดๆ กำลังถือจอบเหล็กกล้าเล่มใหญ่ ใบหน้าคมคายมีเหงื่อซึมบางๆ เขามองภรรยาที่สวมหมวกฟางใบโตและผ้ากันเปื้อนตัวเก่าด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย "สบายมากครับพี่เหว่ย!" หลินฟางยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ เธอหยิบจอบขนาดเล็กที่แอบดึงออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ขึ้นมาควงเล่นอย่างคล่องแคล่ว "ดินตรงนี้แห้งแล้งก็จริง แต่ถ้าเราขุดพลิกหน้าดิน ผสมปุ๋ยหมักสูตรพิเศษ และทำระบบชลประทานดีๆ ไม่เกินเดือน รับรองว่าผักกาดขาวและมะเขือเทศของเราจะหวานกรอบจนคนทั้งตำบลต้องแย่งกันซื้อแน่นอนครับ!" เฉินเหว่ยอมยิ้มบางๆ ให้กับความฮึกเหิมของภรรยา แม้เขาจะคิดว่าเธอกำลังฝันกลางวันเรื่องผักหวานกรอบในดินทรายแบบนี้ แต่เขาก็พร้อมที่จะก้มหน้าก้มตาขุดดินเหนื่อยแทนเธอให้ถึงที่สุด "ตกลง งั้นวันนี้พี่จะเคลียร์แปลงAให้เสร็จก่อนเที่ยง เธอไปจัดการมื้อเช้าตรู่รอเถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยก่อไฟให้" "ไม่ต้องครับ! วันนี้ผมจะโชว์ฝีมือทำอาหารเช้าต้อนรับการเริ่มต้นใหม่ของเราเอง!" หลินฟางกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ เธอจำผลไม้สวรรค์เรืองแสงที่ซ่อนไว้ในมิติลับได้ แม้จะยังไม่รู้ว่ามันกินได้หรือจะทำให้ท้องเสียหรือไม่ แต่วานนี้หลังจากแอบศึกษาตำราเกษตรกรรมในมิติ เธอก็พบว่าเจ้านี่คือ "ผลท้อโสมเพลิง" พืชวิเศษที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายและเพิ่มพลังปราณ! หากนำมันมาตุ๋นกับข้าวโอ๊ตและเนื้อหมูแห้งที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในกระสอบ... รสชาติและพลังงานที่ได้จะต้องยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน ผ่านไปครู่ใหญ่ กลิ่นหอมหวลอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ ก็เริ่มลอยฟุ้งกระจายออกจากเตาไฟชั่วคราวหลังบ้านพัก กลิ่นหอมหวานของผลท้อผสานกับกลิ่นหอมมันของข้าวโอ๊ตตุ๋นเคี่ยวจนงวด ส่งผลให้กลิ่นหอมฟุ้งทะลุกำแพงรั้วไม้ไผ่ ลอยไปตามสายลมอ่อนยามสายพัดเข้าสู่หมู่บ้านด้านล่างอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านไร่ร้างต่างต้องหยุดชะงักสูดจมูกฟุดฟิด "กลิ่นอะไรวะนั่น หอมฉุนชวนกินชะมัด!" "นั่นมันบ้านไอ้เฉินทหารพิการที่เพิ่งย้ายมาไม่ใช่รึ? พวกมันเอาอะไรกินกันวะ ทำไมหอมขนาดนี้!" ในขณะที่หลินฟางกำลังใช้ทัพพีคนหม้อข้าวต้มด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแห่งความสุข เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าไร่ก็ดังขึ้น "ปังๆๆ!" อย่างรุนแรงและไร้มารยาท ตามด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญใจ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังสะใภ้ตัวดี หลินฟาง! แกกล้าดียังไงถึงแอบหนีมาเสวยสุขอยู่ที่นี่คนเดียว หา!?" หลินฟางหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบฉายประกายเยียบเย็นขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอวางทัพพีลงช้าๆ มุมปากยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ หึ... ตัวปัญหามาเคาะประตูถึงถิ่นตั้งแต่เช้าเลยสินะ ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้โลภมากคนนี้ ช่างขยันหาเรื่องใส่ตัวเสียจริง! เฉินเหว่ยที่ถือจอบอยู่หันขวับไปทางหน้าประตู ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของอดีตนายทหารหนุ่มจนน่ากลัว แต่ก่อนที่เฉินเหว่ยจะก้าวเท้าไปเปิดประตู หลินฟางกลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อเขาไว้ พร้อมกับกระซิบเสียงหวานข้างหูด้วยแววตาสนุกสนาน "พี่เหว่ย... อย่าเพิ่งใจร้อนครับ ปล่อยให้ผมต้อนรับแขกไม่เชิญคนนี้ด้วย 'เมนูพิเศษ' ของเราเองดีกว่าครับ รับรองว่านางจะไม่มีวันลืมเช้าวันนี้ไปตลอดชีวิต!" **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนชาหอมๆ แก้วนี้เสมอนะครับ**