มิติลับใต้เงาต้นไม้

แรงกระแทกที่บานประตูไม้เก่าๆ ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอาร์ดรากับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งของหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวที่ดังลั่นทะลุเข้ามาในห้องครัว “หลินฟาง! เปิดประตู! ในบ้านเจ้าทำอะไรกัน! กลิ่นเนื้อตุ๋นเข้มข้นขนาดนี้ เจ้าไปเอามาจากไหน!” ภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยไอหม้อดิน หลินฟางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ริมฝีปากบางเฉียบยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นางเพิ่งจะใช้พลังจิตเชื่อมต่อกับ “มิติลับ” ในห้วงสำนึก หยิบเนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมจากคลังสินค้ายุคโมเดิร์นออกมาตุ๋นกับเครื่องเทศจีนโบราณ กลิ่นหอมเย้ายวนใจจึงลอยฟุ้งทะลุร่องหน้าต่างออกไปจนดึงดูดสุนัขรอบหมู่บ้านให้เห่าหอนระงม และแน่นอนว่าย่อมดึงดูดพวกเหลือบไรอย่างหัวหน้าหมู่บ้านและญาติจอมโลภมารวมตัวกันที่หน้าบ้านด้วยเช่นกัน เฉินเหว่ย สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารเก่าๆ ขยับตัวเข้ามาบังภรรยาไว้ด้วยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของเขาเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กอันมั่นคง ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาขณะจ้องมองไปที่ประตู “พี่เหว่ย อย่าเพิ่งใจร้อนครับ” หลินฟางเอื้อมมือเรียวไปแตะท่อนแขนกำยำของสามีเบาๆ สัมผัสอบอุ่นนั้นส่งผ่านความมั่นใจไปให้อีกฝ่าย นางกระซิบลอยๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อพวกเขากลัวว่าเราจะอดตายจนต้องไปขโมยของใครมา วันนี้เราก็มาเปิดโลกให้พวกเขาสักหน่อยดีกว่าครับ” ปึง! เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินที่ชะเง้อมองมาจากรั้วบ้าน “หลินฟาง อีเด็กนี่! สามีเจ้าบาดเจ็บปางตายจากการไปทำงานเหมืองจนไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อแป้งทำหมั่นโถว แล้วนี่กลิ่นเนื้ออะไร ลอยไปถึงบ้านข้า! เจ้าไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อ? หรือว่าเจ้าแอบไปทำเรื่องน่าอายขายหน้าชาวบ้านเขามา!” คำพูดสาดโคลนดังแว่วเข้ามา เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่เริ่มทยอยมามุงดูเหตุการณ์ หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ นางก้าวเดินไปปลดกลอนประตูด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ไม่มีความสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย แอ๊ด… ประตูไม้เก่าถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าสะสวยที่แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่าๆ แต่ก็ยังคงความโดดเด่นสะดุดตาของหลินฟาง ด้านหลังมีเฉินเหว่ยยืนค้ำฟ้าอยู่ราวกับเทพารักษ์ผู้ปกปักษ์รักษา หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อปะทะกับสายตานิ่งสนิทของเฉินเหว่ย แต่เพราะความโลภและกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นที่โชยเตะจมูก ทำให้เขาเชิดหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงฮึดฮัด “หลินฟาง! เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นไขสเกล! ทุกคนในหมู่บ้านรู้ดีว่าบ้านเจ้าถังแตกแค่ไหน สองสามวันก่อนยังมาขอยืมแป้งบ้านข้าอยู่เลย แล้ววันนี้มีปัญญาตุ๋นเนื้อกิน ชี้แจงมาให้ดีๆ ว่าเจ้าไปขโมยมาจากไหน ไม่อย่างนั้นข้าจะแจ้งคอมมูนให้มาจับพวกเจ้าข้อหาลักทรัพย์!” บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น ชาวบ้านต่างพากันซุบซิบ บางคนมองด้วยความเวทนา บางคนมองด้วยความสะใจที่เห็นคนตกยากกำลังจะซวยซ้ำซวยซ้อน หลินฟางป้องปากหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงินทำเอาหัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดเคือง “หัวหน้าจ้าวพูดจาให้เกียรติกันบ้างนะครับ เรื่องขโมยของ… บ้านข้าหลินฟางไม่เคยทำ แต่ถ้าเรื่องที่ว่าข้าเอาเงินมาจากไหน… ทำไมท่านไม่ลองใช้สมองส่วนที่เหลือคิดดูหน่อยล่ะครับว่า ในป่าหลังหมู่บ้านยังมีของป่าอีกตั้งเท่าไหร่ที่รอให้คนขยันไปเก็บมาขาย?” “เหลวไหล!” สะใภ้ใหญ่แทรกขึ้นทันที “ป่าหลังหมู่บ้านมีแต่สัตว์ดุร้ายกับสมุนไพรไร้ค่า เจ้าแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง จะไปหาเงินมาจากไหนเป็นก้อนโตจนกล้าซื้อเนื้อหมูชิ้นใหญ่ขนาดนั้นได้! กล้าดียังไงมาโกหกหน้าด้านๆ!” หลินฟางหันไปมองสะใภ้ใหญ่ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ นางแอบสั่งการในใจผ่านจิตใต้สำนึก มิติลับใต้เงาต้นไม้ในห้วงจิตของนางสั่นไหวเล็กน้อย พลังงานประหลาดไหลเวียนเข้ามาในร่างกาย ทำให้ประสาทสัมผัสของนางเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม ในมิตินั้นยังมีเมล็ดพันธุ์พืชวิเศษและตำรับยาสมุนไพรล้ำค่าอีกนับไม่ถ้วน แค่เพียงเศษเสี้ยวของสมุนไพรในมิติ นำไปขายให้พ่อค้าคนกลางในเมืองก็มีค่ามากกว่าทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลสะใภ้ใหญ่รวมกันเสียอีก “สะใภ้ใหญ่… ท่านร้อนตัวเสียจริงนะครับ” หลินฟางก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทีสง่างามราวกับคุณหนูในห้องหอ แม้จะอยู่ในชุดชาวนา “หรือว่าที่ท่านรีบวิ่งมาเคาะประตูบ้านข้าตั้งแต่เช้าแบบนี้ เพราะกลัวว่า… ‘โสมป่า’ ที่ท่านแอบขโมยขุดมาจากแปลงปลูกหลังบ้านข้า จะถูกข้าพบเข้าล่ะครับ?” สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของสะใภ้ใหญ่ก็เปลี่ยนสีทันที จากสีแดงก่ำด้วยความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาลุกลนหลบวูบอย่างไร้พิรุธ หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวหันขวับไปมองสะใภ้ใหญ่ทันที “หืม? ว่ายังไงนะ? โสมป่าอะไร?” “ะ…เปล่าสักหน่อย! นางสารเลวหลินฟางพูดจาเหลวไหลใส่ร้ายข้า!” สะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมกลบเกลื่อนความพิรุธ เหงื่อกาฬไหลซกเต็มขมับ หลินฟางยิ้มละไม แต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีด นางรู้ดีว่าคนอย่างสะใภ้ใหญ่และญาติฝั่งสามีจอมเปรตเหล่านี้ หากไม่จัดการให้เด็ดขาดในคราเดียว พวกมันจะตามมารังควานไม่เลิกรา วันนี้แหละคือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนความยุติธรรม และเป็นการก้าวขึ้นสู่เส้นทางเศรษฐีเงินล้านในยุค 80 ด้วยสองมือและมิติลับของนาง “ถ้าข้าพูดเหลวไหล งั้นเราไปพิสูจน์กันที่แปลงผักหลังบ้านข้าดีไหมล่ะครับ หัวหน้าหมู่บ้าน… และท่านผู้มีอุปการคุณทุกท่าน เชิญทางนี้เลยครับ” หลินฟางผายมือเชิญด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย แต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ เฉินเหว่ยก้าวตามหลังภรรยาไปติดๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงชนที่เริ่มตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่พลิกผัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมบริเวณบ้านพัก เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากนอกรั้วบ้าน เป็นฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงพลังอย่างยิ่ง ชายหนุ่มในชุดนายทหารยศสูงผู้มาเยือนใหม่ ก้าวเข้ามาหยุดยืนที่หน้าประตูบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับกวาดมองทุกคนด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาหัวหน้าหมู่บ้านถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ “ได้ยินว่าที่นี่กำลังสนุกสนานกัน… ไม่ทราบว่าผมขอเข้าร่วมชมความสนุกด้วยคน จะได้ไหมครับ?” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินฟางและเฉินเหว่วยด้วยกันเสมอนะครับ