มรดกที่ไม่ได้เลือก

“เซ็นชื่อลงไปเสีย หลินฟาง อย่าให้ต้องถึงกับลงไม้ลงมือกันเลย นึกเสียว่าทำบุญให้คนตายอย่างพ่อแม่เธอที่ไม่มีปัญญาจะทิ้งสมบัติไว้ให้ลูกสาวหัวอ่อนอย่างเธอดีกว่า” เสียงของป้าสะใภ้ใหญ่ ‘จางซื่อ’ แหลมปรี๊ดบาดหู ผมลืมตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดที่ขมับซ้ายแล่นริ้วราวกับถูกของแข็งกระแทก แรงบีบคั้นจากอากาศรอบตัวหนักอึ้งจนน่าอึดอัด สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในเรือนที่ทรุดโทรมจนแทบจะเรียกได้ว่ากระท่อม มากกว่าบ้านพักอาศัย ผมไม่ได้ตอบโต้ในทันที ความจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำเชี่ยว หลินฟาง... หญิงสาวผู้มีชีวิตแสนอาภัพ ถูกญาติพี่น้องรุมทึ้งมรดกผืนเดียวที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นใจ บัดนี้ร่างกายนี้เป็นของผม และผมก็ไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่ยอมให้ใครมาข่มเหงง่ายๆ อีกต่อไป “ป้าครับ” ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าทว่ากังวานด้วยความเย็นชา ผมขยับตัวนั่งพิงผนังไม้ที่ผุพัง สายตาจ้องเขม็งไปที่หญิงวัยกลางคนตรงหน้า “มรดกชิ้นนี้เป็นชื่อของพ่อแม่ผม การที่ป้าถือวิสาสะพาคนมาล้อมบ้านเพื่อบังคับให้ผมเซ็นสัญญายกที่ดินให้คนอื่นด้วยราคาเศษเงินแบบนี้... ป้าคิดว่ากฎหมายในยุคสมัยนี้เขาไม่มีไว้ตัดสินความคนโกงหรือครับ?” จางซื่อชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเหยียดหยาม “ไอ้เด็กนี่! สงสัยจะหัวกระแทกจนเพี้ยนไปแล้ว กฎหมายอะไรกัน! ใครจะสนใจเด็กกำพร้าอย่างแก ถ้าแกไม่เซ็น วันนี้แกได้ไปนอนกลางทุ่งนาแน่!” ผมไม่ได้กลัวเกรงสักนิด ความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ลึกในจิตสำนึกเริ่มสั่นไหว มันเป็นมิติลับ... คลังแสงแห่งพืชพันธุ์และเมล็ดพันธุ์ที่ทรงคุณค่า ราวกับพระเจ้าประทานทางรอดให้คนอย่างผม เพียงแค่ผมตั้งจิตมิตินั้นก็ตอบสนอง ราวกับมีขุมพลังสำรองที่รอเวลาปลดปล่อย “ถ้าป้าอยากได้ที่ดินผืนนี้มากนัก” ผมลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนแรงแต่แววตากลับคมกริบดุจใบมีด “ป้าคงต้องรอให้ผมตายก่อน แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถึงตอนนั้น ป้าอาจจะไม่เหลือแม้แต่ทางเดินกลับบ้านตัวเอง” ผมเดินตรงไปที่ประตูไม้ ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาปะทะใบหน้า ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ร่างกายของเขากำยำกำบังแดดร้อนระอุไว้จนหมดสิ้น สวมชุดทหารเก่าๆ ที่เปื้อนฝุ่นดิน สายตาที่เขามองมายังผมนั้นมีความห่วงใยเจืออยู่เต็มเปี่ยม นั่นคือ ‘เฉินเหว่ย’ นายทหารปลดประจำการผู้ที่ใครๆ ต่างก็ตราหน้าว่าเป็นพวกซื่อบื้อ แต่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขานี่แหละคือคนที่คอยแอบส่งเสบียงให้เงียบๆ แม้ตัวเองจะแทบไม่มีกิน “ใครทำอะไรเธอ หลินฟาง?” เสียงของเขาหนักแน่นและทุ้มต่ำ ไม่ได้หันไปมองป้าสะใภ้ที่ยืนตัวสั่นด้วยความกลัวเลยสักนิด “พวกเขากำลังจะยึดบ้านเราครับ เฉินเหว่ย” ผมตอบ สบตาเขาอย่างมีความหมาย สื่อสารไปถึงความแค้นที่สั่งสมมาตลอดหลายปีที่ถูกกดขี่ เฉินเหว่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเพียงแต่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา กลิ่นอายความอันตรายและแผ่รัศมีของคนเคยผ่านสมรภูมิทำให้จางซื่อและพรรคพวกถอยกรูด “ออกไป” เขาเอ่ยเพียงคำเดียวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อากาศรอบตัวเย็นยะเยือก เมื่อความวุ่นวายสิ้นสุดลงและคนเหล่านั้นเตลิดหนีไป ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ยังหลงเหลืออยู่ ความหิวโหยเริ่มเข้าเล่นงาน แต่ในมิติลับของผม... ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของแป้งหมี่ชั้นดีและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องเทศที่ผมเตรียมจะเนรมิตให้เป็นเมนูเด็ด เพื่อเริ่มกิจการร้านค้าของตัวเอง ผมหยิบมีดทำครัวขึ้นมา พลิกดูความคมของมัน พลางหันไปมองเฉินเหว่ยที่ยังยืนรอคอยคำสั่งอย่างภักดี “เฉินเหว่ยครับ” ผมเอ่ยยิ้มๆ “คืนนี้เราคงต้องหาอะไรอร่อยๆ กินกันสักหน่อย แต่ก่อนอื่น... ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องให้คุณช่วยจัดการ เรื่องที่ดินผืนนี้จะถูกเปลี่ยนจากสมรภูมิของญาติผู้เอาเปรียบ ให้กลายเป็นขุมทองของพวกเรา คุณพร้อมจะลุยไปกับผมไหม?” เฉินเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ เขาวางมือหยาบกร้านลงบนไหล่ของผม แววตาของเขาไม่มีความลังเล “ตราบใดที่มันเป็นความต้องการของคุณ ผมจะทำทุกอย่าง แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม” ผมพยักหน้า ก่อนจะตัดสินใจเปิดมิติลับออก แสงสีทองจางๆ เปล่งประกายออกมาจากมือของผม และทันใดนั้น... กลิ่นหอมฟุ้งของพริกคั่วหอมๆ ผสมกับกลิ่นซุปตุ๋นเนื้อเข้มข้นที่ผมแอบนำออกมาจากมิติก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งเรือนไม้เก่าๆ กลิ่นหอมนั้นรุนแรงและเย้ายวนเกินกว่าที่ใครในหมู่บ้านจะต้านทานได้ ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังขึ้นอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ทุกคนต่างเกรงกลัว “หลินฟาง! เปิดประตู! ในบ้านเจ้าทำอะไรกัน! กลิ่นเนื้อตุ๋นเข้มข้นขนาดนี้ เจ้าไปเอามาจากไหน!” ใบชาหอมหมื่นลี้ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ด้วยหัวใจนะครับ