การพบกันกลางทุ่งนา

เสียงไม้กระดานฟาดลงบนพื้นดินเสียงดังสนั่นจนฝุ่นตลบฟุ้ง สะท้อนความเกรี้ยวกราดของผู้มาเยือนที่จงใจสร้างความอับอายกลางลานตากล้าของหมู่บ้าน "หลินฟาง! นังตัวดี แกคิดจะชักศึกเข้าบ้านหรือยังไง ถึงกล้าเอาเมล็ดพันธุ์พืชแปลกปลอมพวกนี้มาเพาะปลูกในที่ดินส่วนรวมของตระกูลเฉิน! แกอยากให้พวกเราโดนทางการเพ่งเล็งว่าแอบลักลอบค้าขายของเถื่อนนักใช่ไหม!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่บ้านตระกูลเฉินแผดลั่นจนชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้า หันมามองเหตุการณ์ด้วยสายตาสอดรู้สอดเห็น หลินฟางยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อม ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางประดับแต่กลับโดดเด่นด้วยดวงตากระจ่างใสราวกับกวางป่า เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเรียวบางปัดเศษฝุ่นออกจากเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่ได้ระคายผิวเธอเลยสักนิด "พี่สะใภ้ใหญ่ พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะครับ ที่ดินตรงนี้ฉันทำเรื่องเช่าถูกต้องตามกฎหมายของคอมมูน และเมล็ดพันธุ์พวกนี้ก็เป็นพันธุ์ทดลองที่ได้มาจากสถานีเกษตรอำเภอ ไม่ใช่ของเถื่อนอย่างที่คุณกล่าวหา... หรือว่าช่วงนี้สมองของคุณเริ่มเสื่อมถอย จนแยกแยะระหว่างความจริงกับเรื่องโกหกไม่ออกเสียแล้ว?" คำพูดนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนจนอีกฝ่ายหน้าดำคร่ำเครียด สะใภ้ใหญ่ถลึงตาใส่ด้วยความโกรธจัด ยกนิ้วสั่นเทาชี้หน้าหญิงสาว "แก! นังปากจัด! แกกล้าด่าฉันลับหลังผู้ใหญ่บ้านอย่างนั้นเรอะ วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนคุณแม่เอง!" ว่าแล้วร่างอวบอ้วนก็พุ่งเข้ามาหมายจะตะปบใบหน้าของหลินฟางให้หายแค้น ทว่าในเสี้ยววินาทีที่มือหยาบกร้านกำลังจะเอื้อมถึงตัว จู่ๆ ก็มีมือแกร่งดั่งคีมเหล็กพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของสะใภ้ใหญ่ไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจนอีกฝ่ายต้องร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด "ได้ยินว่าที่นี่กำลังสนุกสนานกัน… ไม่ทราบว่าผมขอเข้าร่วมชมความสนุกด้วยคน จะได้ไหมครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่จู่ๆ ก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ฝูงชนที่มุงดูต่างพากันถอยร่นเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเสื้อแจ็กเกตทหารสีเขียวเข้มที่ซีดจางตามกาลเวลา ใบหน้าคมคายดุดันราวกับสลักจากหินผา แต่ดวงตากลับพาดผ่านด้วยประกายความเย็นเยียบเมื่อมองไปยังผู้ที่กำลังสร้างความวุ่นวาย เฉินเหว่ย ปลดประจำการกลับมาถึงบ้านไร่ในย่างก้าวนี้พอดี หลินฟางกะพริบตาปริบๆ ความตกใจฉายผ่านดวงตาคู่สวยเพียงชั่วพริบตาก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโล่งอกอย่างประหลาด เธอไม่คาดคิดว่าสามีที่ไปราชการทหารนอกเขตและขาดการติดต่อ2เดือนเต็ม จะกลับมาปรากฏตัวในจังหวะเวลาที่เหมาะเจาะราวยืนอยู่บนบทละครที่เขียนไว้ล่วงหน้าเช่นนี้ "เหว่ย... พี่เหว่ย! แกกลับมาก็ดีแล้ว!" สะใภ้ใหญ่รีบฟ้องร้องทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร "ดูเมียตัวดีของแกสิ มันกล้าต่อปากต่อคำกับฉัน แถมยังเอาของแปลกปลอมมาปลูกจนชาวบ้านเดือดร้อนกันไปหมด แกต้องจัดการมันให้นะ!" เฉินเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองพี่สะใภ้ เขาสลัดมือของนางออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าหลินฟาง ร่างสูงใหญ่ของเขาบังแดดที่สาดส่องลงมาจนมิด ชายหนุ่มกวาดสายตาสำรวจภรรยาตัวน้อยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างละเอียด เมื่อมั่นใจว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่จึงอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "เจ็บตรงไหนไหมครับ" เสียงทุ้มเอמהถามแผ่วเบา มีเพียงคนทั้งสองที่ได้ยิน หลินฟางส่ายหัวเบาๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ... เอ๊ย ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณต่างหาก กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ส่งข่าวบอกล่วงหน้า?" "ผมอยากเซอร์ไพรส์คุณ... แต่ดูเหมือนว่าคนอื่นจะเซอร์ไพรส์เราเสียก่อน" เฉินเหว่ยกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะหันขวับไปมองกลุ่มญาติผู้พี่ที่ยืนหน้าเสียอยู่ด้านหลัง รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกจากร่างของนายทหารผ่านศึกจนทุกคนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ที่ดินแปลงนี้ ผมเป็นคนเซ็นชื่ออนุมัติให้ภรรยาเป็นผู้ดูแล เมล็ดพันธุ์ทั้งหมดผมเป็นคนจัดหามาเอง... ถ้าใครมีปัญหาอะไรกับภรรยาผม แปลว่ากำลังมีปัญหากับผม สะใภ้ใหญ่... พี่อยากลองคุยกับผมเรื่องนี้ไหมครับ?" ประโยคเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยอำนาจกดดัน ทำให้สะใภ้ใหญ่ถึงกับพูดไม่ออก นางทำได้เพียงฮึดฮัดสะบัดหน้าหนีแล้วรีบเดินหนีหายไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ของชาวบ้านที่สะใจไม่น้อย บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ทว่าหัวใจของหลินฟางกลับเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เขายังคงเป็นโล่กำบังที่แข็งแกร่งที่สุดให้กับเธอเสมอมา "มองอะไรอยู่ครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?" เฉินเหว่ยเลิกคิ้วถามด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นภรรยาเอาแต่มองเขาไม่วางตา "เปล่าค่ะ... แค่คิดว่าคุณกลับมาได้จังหวะเวลาดีจริงๆ" หลินฟางเผลอหลุดคำเรียกติดปากออกไป แต่เฉินเหว่ยไม่ได้ทักท้วง เขากลับยื่นมือหนาออกมาลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างรักใคร่ "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมจะดูแลคุณเอง... ว่าแต่ เดินทางมาเหนื่อยๆ แบบนี้ คุณภรรยาคนเก่งมีอะไรอร่อยๆ ต้อนรับสามีคนนี้บ้างหรือยังครับ?" คำถามของเฉินเหว่ยทำให้หลินฟางนึกขึ้นได้ เธอยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายด้วยความเจ้าเล่ห์ มิติลับในห้วงสำนึกของเธอกำลังสั่นไหว พร้อมที่จะปลดปล่อยวัตถุดิบชั้นยอดออกมาปรุงอาหารมื้อพิเศษเพื่อต้อนรับการกลับมาของสามีหนุ่ม "ถ้าอยากรู้ว่ามีอะไรอร่อย ก็รีบช่วยฉันเก็บแปลงกล้าพวกนี้ให้เสร็จสิครับ แล้วฉันจะทำให้คุณกินจนลืมทางกลับบ้านเลย" เฉินเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "รับทราบครับท่านภรรยา" ทั้งสองช่วยกันจัดการงานที่เหลือด้วยความรวดเร็วและรู้ใจกันเป็นอย่างดี แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบเงาร่างของคนทั้งคู่ที่ทาบทับลงบนผืนดินในไร่สวน บรรยากาศอบอุ่นคละเคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของความสุขที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย ทว่า... ในขณะที่หลินฟางกำลังจะก้าวเท้าเดินนำสามีกลับเข้าบ้านพัก สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาดำปริศนาสายหนึ่งกำลังแอบซุ่มมองพวกเขาอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบที่ชายป่า ท่าทางลับๆ ล่อๆ นั้นพยายามหลบ.ซ่อนตัวอย่างมิดชิด แต่มือข้างหนึ่งที่ถือบางสิ่งไว้กลับสะท้อนแสงอาทิตย์วาววับเข้าตาเธออย่างจัง! หลินฟางชะงักฝีเท้าทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นว่าสิ่งของในมือของบุคคลปริศนาคนนั้น... คือมีดสั้นที่ถูกลับจนคมกริบ! --------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างสวนและฟาดฟันความอยุติธรรมไปด้วยกันนะครับ