ความสำเร็จที่น่าอิจฉา

เสียงนับธนบัตรปึกหนาที่ดังระรัวอยู่ในห้องครัวหลังบ้าน คือดนตรีบำบัดความเหนื่อยล้าที่ดีที่สุดในยามนี้ หลินฟางกวาดสายตามองธนบัตรใบละสิบหยวนและห้าสิบหยวนที่กองเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อ8 แผ่นดินไหวในตลาดอำเภอเมื่อสัปดาห์ก่อนยังไม่สะเทือนเท่ากับยอดขายผักกาดขาวและมะเขือเทศล็อตล่าสุดจากไร่ตระกูลเฉิน ที่เวลานี้กลายเป็นสินค้าเกรดพรีเมียมที่แม้แต่เถ้าแก่โรงเตี๊ยมใหญ่ยังต้องส่งคนมาจองคิวล่วงหน้า "นับรอบที่สามแล้วนะฟางฟาง เธอไม่เชื่อสายตาตัวเองหรืออย่างไร" เฉินเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เขาเพิ่งวางฟืนท่อนสุดท้ายลงข้างเตา ขยับกายเข้ามาใกล้ภรรหาสาว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีที่ไหวระริกตามจังหวะการหายใจ กลิ่นอายไอแดดและเหงื่อจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นชาอุ่นๆ ที่หลินฟางเพิ่งชงไว้บนโต๊ะ สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด หลินฟางชำเลืองมองสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ ก่อนจะหัวเราะคิกคักในลำคอ นางกวาดธนบัตรเข้าหากตัวด้วยความรวดเร็วคล่องแคล่ว "ไม่ใช่ไม่เชื่อใจค่ะ... เอ้ย! ไม่ใช่ไม่เชื่อใจครับ แต่เพราะมันมากมายเสียจนฉันเกรงว่านี่จะเป็นความฝันต่างหาก" นางเผลอตัวใช้สรรพนามคุ้นชินไปนิด แต่รีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นสายตาพราวระยับของสามี เฉินเหว่ยมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ เขามักจะใช้ดวงตาคมกริบที่มักใช้ยามเผชิญหน้ากับศัตรูในกองทัพ มามองสำรวจภรรยาตัวน้อยด้วยความรักใคร่และเอ็นดูจนแทบละลาย "ถ้าฝัน ก็คงเป็นฝันที่หอมหวานที่สุดในชีวิตของพี่แล้ว" เฉินเหว่ยเอื้อมมือหนาหยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมมาสัมผัสแก้มนวลเบาๆ "เงินก้อนนี้... มากพอที่เราจะสร้างบ้านหลังใหม่ ซื้อวัวเพิ่มอีกสองตัว และ... พอที่จะให้เธอไม่ต้องเหนื่อยล้าตากแดดตากลมอีก" "ใครว่าฉันเหนื่อยกันเล่า การได้เห็นพวกญาติจอมปลอมกลุ่มนั้นหน้าซีดเผือดตอนที่เห็นเราหอบเงินสดไปจ่ายค่าที่ดินเพิ่มต่างหาก คือความสุขที่ประเมินค่าไม่ได้" หลินฟางแค่น  ยิ้มเย็นเยียบ นึกถึงใบหน้าบิดเบี้ยวของป้าสะใภ้และบรรดาญาติห่างๆ ที่เคยมาดูถูกเหยียดหยามว่านางเป็นตัวกาลกิณีที่นำความยากจนมาสู่ตระกูลเฉิน ยามนี้ คนพวกนั้นทำได้เพียงแอบมองรั้วไร่ของพวกเขาด้วยสายตาร้อนรุ่มราวกับกินพริกไทเข้าไปเป็นกำ ทว่า ความสำเร็จย่อมมาพร้อมกับเงาแห่งความอิจฉาริษยา เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นของสามีภรรยา น้ำหนักและจังหวะการเคาะนั้นบ่งบอกถึงความร้อนรนและไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น รัศมีอำนาจของนายทหารผู้ผ่านสนามรบแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายทันที เขาขยับตัวบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "พี่ออกไปดูเอง เธอเก็บเงินพวกนี้เข้ามิติลับเสียก่อน" หลินฟางพยักหน้ารับอย่างรู้ทัน นางสะบัดมือเพียงเบาๆ กองธนบัตรทั้งหมดบนโต๊ะก็หายวับไปราวกับเล่นกล เข้าไปอยู่ในคลังมิติลับในพริบตาเดียว จากนั้นนางก็ก้าวตามสามีออกไปด้วยท่าทางสงامนิ่งและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ณ หน้าประตูรั้ว... ร่างท้วมของหัวหน้าหมู่บ้านยืนหน้าเคร่งเครียดอยู่เคียงข้างกับชายแปลกหน้าแต่งกายภูมิฐานสวมเสื้อคลุมผ้าสักหลาดอย่างดี สองคนข้างหลังคือสะใภ้ใหญ่ตระกูลหลินที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากอย่างปิดไม่มิด "เฉินเหว่ย หลินฟาง พวกเธอออกมาพอดี!" หัวหน้าหมู่บ้านเปิดฉากทันทีด้วยน้ำเสียงร้อนรน "นี่คือเจ้าหน้าที่ตรวจการจากอำเภอ ได้รับเรื่องร้องเรียนว่าพวกเธอครอบครองทรัพย์สินและรายได้ผิดปกติจากการค้าขายในตลาดมืด! พวกเขาจึงต้องมาตรวจสอบความถูกต้องของที่ดินและผลผลิตในไร่เดี๋ยวนี้!" สะใภ้ใหญ่ตระกูลหลินรีบแทรกตัวขึ้นมาทันที นางทำทีเป็นหวังดีแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสะใจ "ใช่แล้ว! อยู่ดีๆ บ้านพวกเธอมีเงินซื้อของแพงๆ แถมยังขยายพื้นที่ไร่จนน่าสงสัย พวกเธอแอบลักลอบค้าขายของเถื่อนใช่ไหมหลินฟาง? คายความจริงออกมาซะดีๆ!" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะก่อนที่หลินฟางจะก้าวออกมาเผชิญหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากอิ่มสวยของนางอย่างไม่เกรงกลัว "ค้าขายของเถื่อนหรือเจ้าคะ? อ๋อ... หมายถึงพืชผักที่เติบโตงอกงามด้วยน้ำพักน้ำแรงของพวกเรา หรือหมายถึงเงินภาษีที่พวกเราจ่ายให้ทางอำเภอครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์กันแน่?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง เจ้าหน้าที่ตรวจการจากอำเภอขมวดคิ้ว เขาปรายตามองเอกสารในมือสลับกับใบหน้าของหญิงสาว "ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง... ก็เชิญเปิดคลังสินค้าและแปลงผักให้พวกเราตรวจสอบโดยละเอียดเดี๋ยวนี้!" เฉินเหว่ยขยับก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว แววตาคมกราบกรานราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "หากตรวจสอบแล้วพวกท่านพบว่าไม่มีความผิด... ผู้ที่กล่าวหาพวกเราอย่างไร้หลักฐานจะต้องชดใช้อย่างไร?" หลินฟางเอื้อมมือไปแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม แต่นางกลับยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมาแทน นางผายมือเชิญด้วยความมั่นใจเกินร้อย "เชิญเลยค่ะท่านเจ้าหน้าที่ ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้คอยส่งข่าวเท็จให้ทางการ... และคนผู้นั้นจะต้องชดใช้ด้วยอะไร!" นางหมุนตัวเดินนำเข้าไปในไร่ ท่ามกลางความเงียบที่กดดันและชวนให้อึดอัด กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรที่หลินฟางต้มทิ้งไว้บนเตาเมื่อครู่ เริ่มโชยลมพัดตลบอบอวลไปทั่วบริเวณผสมผสานกับกลิ่นไอดินหลังฝน ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังก้าวเท้าเข้าสู่เขตกองบัญชาการไร่ของสองสามีภรรยา เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจระคนตื่นเต้นของเด็กชายวิ่งหน้าตั้งเข้ามา "พี่ฟางฟาง! พี่เหว่ย! แย่แล้ว... เอ่อ ไม่ใช่! ท่านนายอำเภอ... ท่านนายอำเภอตัวจริงควบม้ามาที่นี่ด้วยตัวเอง พร้อมกับกองคาราวานพ่อค้าหลวงจากเมืองหลวง!" หลินฟางหยุดชะงักฝีเท้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในขณะที่สีหน้าของสะใภ้ใหญ่และเจ้าหน้าที่ตรวจการแอบเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตาเดียว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 20 นี้ด้วยกันนะครับ "ใบชาหอมหมื่นลี้"