ของขวัญจากมิติ

รอยยิ้มเหยียดยิ้มบนริมฝีปากของหลินฟางในยามนี้ไม่ได้มีความอ่อนหวานหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและคะน้าป่าที่เพิ่งคัดเลือกอย่างพิถีพิถันถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงดังทึบสะท้อนก้องในห้องเก็บของแคบๆ ของเรือนพักตระกูลเฉิน ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วงของเฉินเหว่ยยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง "สะใภ้ใหญ่ ท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าวของในแปลงที่สามนั่น ข้าเป็นคนลงแรงถางหญ้าและหยอดเมล็ดด้วยตัวเองนะ!" เสียงโวยวายของสะใภ้รองตระกูลเฉินดังแหลมขึ้น ทว่าต้องชะงักงันเมื่อปะทะเข้ากับดวงตาดำขลับที่ฉายแววเยียบเย็นราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขาเหมันต์ของหลินฟาง "เจ้าลงแรง?" หลินฟางทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "ตั้งแต่ข้าแต่งเข้ามา สองมือของเจ้านอกจากจะใช้หยิบชิ้นปลาในสำรับไปซ่อนไว้กินคนเดียวแล้ว เคยจับจอบขุดดินสักครั้งหรือไม่? แปลงผักที่สามที่เจ้าอ้างว่าเป็นเจ้าของ นั่นเป็นพื้นที่ที่เหว่ยเกอใช้หยาดเหงื่อแรงกายแผ้วถางตั้งแต่ยามวิกาลก่อนตะวันขึ้นเสียด้วยซ้ำ คิดจะชุบมือเปิบเอาดื้อๆ เช่นนี้ รังแกคนตระกูลเฉินไม่มีหัวนอนปลายเท้ากระนั้นหรือ" เฉินเหว่ยขยับกายเล็กน้อย ไหล่กว้างหนาทึบดุจกำแพงหินขยับบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังสะใภ้รองและแม่สามีที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าประตู แม้เขาจะเอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ทว่ารัศมีคุกคามของอดีตนายทหารสนามรบก็มากพอที่จะทำให้คนใจคดทั้งสองถอยร่นไปโดยอัตโนมัติ "หลินฟาง! เจ้ามันตัวกาลกิณี แต่งเข้ามาไม่ทันไรก็ยุยงให้พี่น้องแตกคอกันเสียแล้ว!" แม่สามีตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความแค้นเคือง หมายจะใช้ความอาวุโสกดดันตามเคย "กาลกิณีหรือเจ้าคะ?" หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ เดินเข้าไปใกล้ร่างอวบอ้วนของแม่สามีอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นหอมจางๆ ของชาใบหมื่นลี้ที่นางมักพกติดตัวไว้ลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศตึงเครียด "ถ้าไม่มีตัวกาลกิณีคนนี้ หาญกล้าถามสักคำเถอะว่า เมื่อวานใครกันที่เป็นคนนำเงินยี่สิบหยวนที่ได้จากการขายหัวไชเท้ามิติพิเศษมาจ่ายค่ารักษาขาให้พ่อสามี? หรือว่าเงินจำนวนนั้น งอกเงยออกมาจากความกตัญญูปากเปล่าของสะใภ้รองกันเล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมทันที แม่สามีอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกเพราะจี้ถูกจุดอ่อนเรื่องเงินทอง สะใภ้รองหน้าซีดเผือดหลบตาพึมพำไม่เป็นภาษา หลินฟางปรายตามองคนทั้งสองด้วยความสมเพช ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าห้องนอน ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ตัดขาดจากเสียงโวยวายที่ค่อยๆ เงียบหายไปตามแรงกดดันของเฉินเหว่ยที่ยืนจดจ้องอยู่หน้าห้อง เมื่อพ้นจากสายตาผู้คน ร่างเพรียวบางจึงทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง ลลมหายใจผ่อนยาวออกมาด้วยความเหนื่อยล้า แม้ภายนอกนางจะดูแข็งแกร่งและฟาดฟันญาติผู้เอาเปรียบได้อย่างเจ็บแสบทุกครั้ง ทว่าการทำเกษตรกรรมบนเนื้อที่หลายหมู่ด้วยสองมือและจอบไม้ผุๆ ในยุคสมัยที่ขาดแคลนเครื่องมือเช่นนี้ เป็นงานที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหวจริงๆ *หากปล่อยไว้เช่นนี้ เกษตรกรรมสโลว์ไลฟ์ที่ฝันอยากจะสร้างเนื้อสร้างตัวคงกลายเป็นฝันร้ายที่ทำให้หลังหักเสียก่อนจะได้ร่ำรวยเป็นเศรษฐีินีน* หลินฟางคิดในใจ พลางทุบนวดหัวไหล่ที่ปวดเมื่อย ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องนอนก็ถูกเคาะเบาๆ สองครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ของสามี "อาฟาง… ข้าเอง เปิดประตูให้พี่เถอะ" หลินฟางลุกขึ้นไปเปิดประตู เฉินเหว่ยยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือชามกระเบื้องใส่ไข่ต้มสองฟองที่ยังร้อนกรุ่น ควันสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาปะทะใบหน้า แววตาของสามีหนุ่มผู้ไม่ค่อยพูดจาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรู้สึกผิดที่ปกป้องนางให้พ้นจากการรบกวนของคนในบ้านไม่ได้ทั้งหมด "กินเสียหน่อยเถอะเจ้าร่างกายผอมบางลงไปมากแล้วช่วงนี้" เฉินเหว่ยยื่นชามให้ น้ำเสียงอ่อนโยนจนแทบละลายใจคนฟัง "เรื่องแปลงผัก… พรุ่งนี้เช้าข้าจะตื่นแต่ตีสามไปจัดการถางดินใหม่อีกแปลงให้เจ้าเอง เจ้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแรงขุดเอง" หลินฟางรับชามไข่ต้มมาถือไว้ มองใบหน้าคมคายที่มีหยาดเหงื่อซึมตามไรผมและความเหนื่อยล้าปรากฏชัดเจน หัวใจที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้ดิ้นรนในโลกที่โหดร้ายพลันอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด นางวางชามลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูสะอาดมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้สามีอย่างเบามือ "เหว่ยเกอ… ท่านเชื่อใจข้าไหม?" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่สวยเป็นประกายระยิบระยับ "งานในไร่สวนต่อให้ท่านมีแรงเท่าช้างสาร ก็ไม่มีทางทำคนเดียวหมดได้ทันฤดูกาลเพาะปลูกแน่ๆ แต่ข้า… มีวิธีที่ดีกว่านั้น" เฉินเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ทว่าเขากลับพยักหน้าอย่างไม่ลังเล "ข้าเชื่อเจ้าเสมอ อาฟางว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว หลินฟางรอจนกระทั่งดึกดื่นค่ำคืนล่วงเข้าสู่ยามสาม เมื่อบรรยากาศรอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรร้องระงม นางแอบลุกขึ้นจากเตียงโดยระมัดระวังไม่ให้รบกวนการนอนของเฉินเหว่ยที่นอนเฝ้าอยู่หน้าประตูป้องกันคนมารบกวน นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งจิตอธิษฐานถึง "มิติลับ" ที่ติดตัวมาตั้งแต่ข้ามภพข้ามชาติ วับ! แสงสีขาวนวลสว่างวาบขึ้นในความมืด ก่อนที่ร่างของหลินฟางจะหายวับไปจากห้องนอน ปรากฏตัวอีกครั้งท่ามกลางคลังสินค้ามหึมาที่เต็มไปด้วยชั้นวางของสูงเสียดฟ้า อากาศภายในมิติลับอบอุ่นและมีกลิ่นหอมสะอาดของพืชพันธุ์นานาชนิด นางเดินลัดเลาะผ่านชั้นเก็บเมล็ดพันธุ์หายาก ไปยังโซนลึกสุดที่ป้ายกำกับเขียนไว้ว่า "อุปกรณ์การเกษตรผ่อนแรงยุคศตวรรษที่ 21" ดวงตาของหลินฟางเป็นประกายเจิดจ้าเมื่อมองเห็นวัตถุรูปร่างแปลกตาที่จอดเรียงรายอยู่ มันคือรถไถเดินตามขนาดเล็กแบบอเนกประสงค์ พร้อมหัวพ่นสารอินทรีย์ และเครื่องหยอดเมล็ดพันธุ์อัตโนมัติที่ทำงานด้วยพลังงานแสงอาทิตย์จำลอง เครื่องมือเหล่านี้ถูกออกแบบมาให้ใช้งานง่าย ไม่ต้องใช้น้ำมันเชื้อเพลิงที่หายากในยุค 80 แต่ใช้พลังงานจากผลึกแก้วในมิติขับเคลื่อนแทน "นี่แหละ… คือของขวัญที่จะพลิกโฉมหน้าไร่สวนตระกูลเฉิน" หลินฟางพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นเต้น มือเรียวบางแตะลงบนโครงเหล็กสีแดงเพลิงของรถไถจิ๋ว พร้อมกับออกคำสั่งจิตเคลื่อนย้ายมันออกสู่โลกภายนอก ครืน…! เสียงวัตถุขนาดใหญ่ถูกวางลงบนพื้นดินหลังเรือนพักอย่างแผ่วเบa หลินฟางรีบตามออกมาจากมิติ หัวใจเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นว่าเสียงจะดังจนปลุกคนทั้งบ้านหรือไม่ ทว่าโชคดีที่บริเวณนี้อยู่ห่างจากห้องพักของแม่สามีพอสมควร เช้าวันรุ่งขึ้น ตะวันยังไม่ทันทอแสงเต็มที่ เฉินเหว่ยที่เตรียมสะพายจอบเดินออกจากห้องต้องชะงักฝีเท้ากึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลน เมื่อพบว่าบริเวณพื้นที่รกร้างสิบหมู่หลังบ้าน ถูกไถพรวนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยฝีมือของวัตถุดำแดงประหลาดที่จอดสงบนิ่งอยู่ริมรั้วดิน โดยมีภรรยาตัวน้อยของเขายืนกอดอกยิ้มแฉ่งพิงตัวรถอยู่ "อาฟาง… นี่มัน… ปีศาจเหล็กที่ไหนกัน?!" เฉินเหว่ยอุทานเสียงหลง ทิ้งจอบในมือร่วงหล่นลงพื้นอย่างลืมตัว "ไม่ใช่ปีศาจเสียหน่อย นี่คือสามีคู่ใจคนใหม่ของท่านต่างหากล่ะเหว่ยเกอ" หลินฟางหัวريكเสียงใส เดินเข้าไปตบเบาๆ บนตัวรถไถอเนกประสงค์ "มานี่เดี๋ยวข้าจะสอนวิธีบังคับเจ้าสิ่งนี้ให้ดู รับรองว่างานไร่สวนสิบหมู่ของพวกเรา จะเสร็จเร็วกว่าปลูกต้นหอมเสียอีก!" เฉินเหว่ยยังคงยืนงันมองสิ่งประดิษฐ์อัศจรรย์ตรงหน้าสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มมั่นใจของภรรยา ในใจเต็มไปด้วยความทึ่งและรักใคร่จนบรรยายไม่ถูก ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปหาหลินฟางเพื่อสอบถามความลับนี้เอง เสียงฝีเท้าฝปาลูกทุ่งอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับเสียงตะโกนแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งหมู่บ้านที่บุกเข้ามาแต่เช้าตรู่ด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ "หลินฟาง! เฉินเหว่ย! ออกมานี่เดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ที่แปลงผักท้ายหมู่บ้านของพวกเจ้าจู่ๆ ก็มี…!" คำพูดของป้าสะใภ้ใหญ่ขาดหายไปในลำคอ เมื่อนางวิ่งพ้นโค้งรั้วมาพบกับภาพตรงหน้า—รถไถเหล็กประหลาดพ่นควันจางๆ และกองผลผลิตผักกาดขาวมิติพิเศษขนาดมหึมาที่หลินฟางแอบเก็บเกี่ยวไว้กองสูงพูนสนั่น ส่องประกายสีเขียวมรกตต้องแสงอรุณจนแสบตา ติดตามตอนต่อไปได้ในวันพรุ่งนี้ครับ "ใบชาหอมหมื่นลี้"