ความซื่อสัตย์ของชายหนุ่ม

"เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงนี้ระบุชัดเจนว่าตระกูลเฉินเป็นผู้ดูแลมาตั้งแต่ยุคเปลี่ยนผ่าน หากพวกท่านจะเข้ามาตรวจสอบ ก็ควรมีหนังสือตราประทับจากอำเภอมาแสดงให้ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่แค่ใช้ปากเปล่ามากล่าวหาชาวบ้านตาดำๆ เช่นนี้ครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ เฉินเหว่ยไม่ได้ก้าวถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ร่างหนาในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเขียวเข้มยืนบังร่างบางของหลินฟางเอาไว้มิดชิด ไหล่กว้างที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว จนทำให้เฉินเฉียงที่ถือเอกสารปลอมในมือถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าที่เคยซีดเผือกเริ่มกลับมาระเรื่อด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อตั้งสติได้ เฉินเฉียงแค่นเสียงฮึดฮัด พยายามดึงอำนาจของลุงที่เป็นถึงหัวหน้าเสมียนคอมมูนมาข่มขู่ "เฉินเหว่ย! นี่แกกล้าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่รัฐอย่างนั้นหรือ? ทางอำเภอได้รับเรื่องร้องเรียนมาว่าที่ดินและบ้านหลังนี้มีการบุกรุกพื้นที่สาธารณะและซุกซ่อนสินค้าหนีภาษี พวกเรามีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะเข้าตรวจค้นทุกซอกทุกมุม!" หลินฟางที่ยืนอยู่ด้านหลังสามีค่อยๆ โผล่ใบหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความขบขัน รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามเย้ายวนแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ มือเรียวบางเอื้อมไปจับชายเสื้อผ้าฝ้ายหนาของสามีเบาๆ เป็นสัญญาณเชิงนัยว่าเธอยังคงควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด "ตรวจค้นหรือครับ?" หลินฟางทวนคำ น้ำเสียงหวานใสแต่กังวานก้องไปทั่วลานบ้าน "ถ้าท่านพี่เฉินเฉียงและท่านหัวหน้าเสมียนต้องการความบริสุทธิ์ใจ ทางเราก็มิได้ขัดข้องอันใด แต่ทว่า..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย กวาดสายตามองกลุ่มคนที่ยกโขยงกันมานับสิบชีวิตด้วยแววตาวิเคราะห์ "หากตรวจค้นแล้วไม่พบสิ่งผิดกฎหมายอย่างที่พวกท่านกล่าวอ้าง ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบต่อความเสียหายและชื่อเสียงที่พวกท่านเหยียบย่ำลงไปเล่าเจ้าคะ?" หัวหน้าเสมียนแซ่หวัง ซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของตระกูลเฉินผู้โลภมาก ขยับแว่นตาหนาเตอะบนสันจมูก ยิ้มเยาะด้วยความดูแคลน "นังผู้หญิงปากกล้า! เจ้าเป็นแค่สะใภ้บ้านนอก มีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับเจ้าหน้าที่? ถ้าพวกเราตรวจพบ ข้าวของทั้งหมดในไร่นี้จะถูกยึดเป็นของหลวงทันที และพวกเจ้าจะต้องถูกเนรเทศไปใช้แรงงานที่ทุ่งหญ้าเหนือ!" บรรยากาศรอบตัวพลันทึบตันลงถนัดตา เฉินเหว่ยขยับตัวเล็กน้อย แขนแข็งแรงยกขึ้นโอบรอบเอวบางของภรรยาเข้ามาชิดตัว ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองหัวหน้าเสมียนหวังราวกับกำลังมองซากศพไร้ค่า ความกดอากาศรอบตัวลดฮวบลงจนคนกลุ่มนั้นถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว "ภรรยาของผม ผมดูแลด้วยชีวิต หากใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว..." เสียงของเฉินเหว่ยแหบพร่าแต่น่ากลัวถึงขีดสุด "ต่อให้มีอำเภอหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง ผมก็ไม่เกรงกลัวที่จะใช้กฎหมายลูกผู้ชายตัดสินปัญหา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าสบตากับนายทหารปลดประจำการผู้นี้ แม้ว่าพวกเขาจะมีจำนวนคนมากกว่า แต่รัศมีอำนาจและความเด็ดเดี่ยวที่เฉินเหว่ยสะสมมาจากการสนามรบนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนทานได้ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด หลินฟางกลับหัวเราะเบาๆ ออกมาเสียงหนึ่ง เธอตบมือเบาๆ สองครั้งเพื่อเรียกสติทุกคน "เอาล่ะๆ ในเมื่อท่านหัวหน้าเสมียนยืนกรานจะตรวจค้นให้ได้ ข้าก็จะไม่ขัดศรัทธา แต่มีข้อแม้ข้อเดียว..." เธอเดินก้าวออกมาจากอ้อมกอดของสามี ยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างไม่เกรงกลัว "พวกท่านต้องลงนามในเอกสารบันทึกความบริสุทธิ์ใจฉบับนี้เสียก่อน หากตรวจไม่พบอะไร พวกท่านจะต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินสามร้อยหยวน พร้อมกับก้มหัวขอโทษหน้าหมู่บ้านสามครั้ง!" เฉินเฉียงหน้าถอดสีทันที หันไปกระซิบกระซาบกับหัวหน้าเสมียนหวังด้วยความร้อนรน สามร้อยหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ในยุคนี้ หัวหน้าเสมียนเองก็ขมวดคิ้วมุ่น ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าข่าวลือเรื่องสินค้าเกษตรคุณภาพเยี่ยมของบ้านหลังนี้ทำเงินได้มหาศาล หากยึดมาได้ครึ่งหนึ่งก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม จึงกัดฟันพยักหน้า "ก็ได้! ข้าตกลงเซ็น! แต่อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ ถ้าพวกเราเจอของผิดกฎหมายแม้แต่ชิ้นเดียว พวกเจ้าเตรียมตัวติดคุกหัวโตได้เลย!" หลินฟางยิ้มหวาน รับกระดาษแผ่นนั้นมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ แล้วยื่นปากกาให้พวกเขาลงนามอย่างใจเย็น โดยมีเฉินเหว่ยคอยยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง สายตาของสามีหนุ่มคอยสอดส่องทุกการเคลื่อนไหวของคนแปลกหน้าอย่างระแวดระวัง ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ภรรยาในระยะประชิดเลยแม้แต่น้อย เมื่อการลงนามเสร็จสิ้น หัวหน้าเสมียนและพรรคพวกก็กระจายกำลังกันเข้าไปค้นบ้านและโรงเรือนด้านหลังทันที ทว่าผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงโวยวายด้วยความผิดหวังก็ดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะไม่ว่าจะค้นอย่างไร ก็พบเพียงพืชผักหน้าตาสดใหม่ เมล็ดพันธุ์ชั้นดี และเครื่องปรุงรสพื้นบ้านธรรมดา ไม่มีสิ่งผิดกฎหมายหรือสินค้าหนีภาษีแม้แต่เงา เฉินเฉียงเดินหน้าซีดเหงื่อแตกพลั่กออกมาจากห้องเก็บของ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "เป็นไปไม่ได้! ข้าเห็นกับตาว่าพวกมันขนของแปลกๆ เข้ามาเมื่อวานนี้!" หลินฟางเดินเข้าไปใกล้ ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความสะใจ "ท่านพี่เฉินเฉียง ท่านคงตาฝาดไปกระมัง หรือไม่ก็ความโลภบังตาจนมองเห็นภาพหลอน สินค้าในไร่ของข้าล้วนได้มาจากหยาดเหงื่อแรงกายและความสุจริต หาได้มีสิ่งใดผิดกฎหมายไม่" หัวหน้าเสมียนหน้าดำคร่ำเครียด สะบัดหน้าหนีด้วยความอับอาย เสียหน้าต่อหน้าชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูเหตุการณ์รอบรั้วบ้านแล้ว "哼! ถือว่าพวกเจ้าโชคดีวันนี้! เรากลับ!" ทว่า ในจังหวะที่กลุ่มคนเหล่านั้นกำลังจะหันหลังกลับด้วยความพ่ายแพ้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตก็ดังขึ้นจากทางปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับธงสัญลักษณ์หน่วยงานตรวจสอบพิเศษของมณฑลที่โบกสะบัดท่ามกลางสายลม ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบรีดเรียบกริบ ใบหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยอำนาจก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าบ้าน พร้อมกับชูเอกสารตราครั่งสีแดงฉานขึ้น "ใครคือเจ้าของบ้านหลังนี้? ทางเราได้รับรายงานด่วนจากเบื้องบนว่า มีการร้องเรียนเรื่องการทุจริตและแอบอ้างอำนาจรัฐเพื่อรีดไถประชาชนในพื้นที่!" หัวหน้าเสมียนหวังหน้าซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษ ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นว่าคนที่มาเยือนคือใคร หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หันไปมองหน้าสามีที่ยืนอยู่ข้างกาย เฉินเหว่ยเพียงแต่สบตาเธอนิ่งๆ ก่อนจะยกมือขึ้นโอบไหล่บางของภรรยาไว้อย่างปกป้อง พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของชายหนุ่มผู้คลั่งรัก—ความซื่อสัตย์และความรักที่เขามีต่อเธอ ไม่เคยสั่นคลอน และในขณะเดียวกัน เกมการเอาคืนนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมาครับ)