เมนูเด็ดแห่งฤดูกาล

"ถ้าพวกคุณยังส่งเสียงเอะอะโวยวายหน้าร้านของฉันอีกแม้แต่คำเดียว วันนี้คงไม่ได้เดินกลับออกไปมือเปล่าแน่... เชิญทางออกด้านโน้นครับ" น้ำเสียงของเฉินเหว่ยไม่ได้ดังตวาด แต่ทุ้มต่ำและแฝงด้วยไอสังหารของอดีตนายทหารสนามรบ บรรดาญาติฝ่ายสามีที่เคยยกโขยงมาทำทีท่าจะหาเรื่องทวงบุญคุณหน้า "โรงเตี๊ยมรุ่งอรุณ" ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ถอยกรูดออกไปจากกรอบประตูไม้สนขัดมันทันทีโดยไม่ต้องรอให้พูดซ้ำเป็นรอบที่สอง หลินฟางที่กำลังใช้ผ้ากันเปื้อนสีครามเช็ดมือเรียวสวยของตนเอง ยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ เธอกวาดสายตามองรอบร้านอาหารขนาดกะทัดรัดแต่โอ่โถงแห่งนี้ โต๊ะไม้ไผ่ขัดเงาทุกตัวถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นอายของความตั้งใจอบอวลผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงชั้นดีที่เธอนำมาต้อนรับแขกวีไอพีกลุ่มแรก นี่คือความสำเร็จขั้นแรกของ "ร้านอาหารเล็กๆ หน้าไร่" ที่เธอกับสามีทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมาจากมิติลับในห้วงความคิด และหยาดเหงื่อแรงงานในโลกความเป็นจริง "เหว่ยเกอ เหนื่อยหน่อยนะครับ ดื่มน้ำชาอุ่นๆ ก่อนสิ" หลินฟางรินชาส่งให้สามีด้วยความใส่ใจ เฉินเหว่ยรับถ้วยชามาดื่มรวดเดียวหมด ดวงตาคมกริบที่มักจะเข้มงวดกับคนแปลกหน้า กลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อมองภรรยาคนเก่ง "ไม่เหนื่อยครับ เพื่อฟางกับอนาคตของเรา ต่อให้ต้องแบกภูเขาผมก็ทำได้" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจของชายหนุ่ม ทำให้หัวใจของหญิงสาวอุ่นวาบ เธอย่อมรู้ดีว่าการเปิดร้านอาหารหน้าไร่ในยุค 70-80 ที่ผู้คนยังระมัดระวังเรื่องการใช้จ่ายไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับ ไม่ว่าจะเป็นผักใบเขียวกรอบหวานไร้สารเคมี หรือเนื้อสัตว์คุณภาพดีที่หาไม่ได้จากตลาดทั่วไป ทำให้ชื่อเสียงของร้านเริ่มเลื่องลือปากต่อปากอย่างรวดเร็ว ยามบ่ายคล้อย แดดร่มลมตก เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่แขวนไว้ตรงประตูกรุหน้าต่างส่งเสียงกังวานใส ขัดจังหวะช่วงเวลาพักผ่อนสั้นๆ ของสองสามีภรรยา "ยินดีต้อนรับครับ... เอ๊ะ หรือว่าท่านนี้คือ..." เฉินเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นแขกผู้มาเยือน ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสากลตัดเย็บประณีต ท่าทางภูมิฐานและมีบารมี พร้อมด้วยผู้ติดตามอีกสองคน ก้าวเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าตื่นตะลึง หลินฟางรีบวางมือจากการจัดเตรียมวัตถุดิบหลังเคาน์เตอร์ เธอจำผู้ชายคนนี้ได้ทันที เขาคือรองผู้ว่าการเขตผู้ดูแลเรื่องการพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่น ซึ่งเคยแอบมาชิมอาหารฝีมือเธอในตลาดมืดเมื่อเดือนก่อน "สวัสดีครับเถ้าแก่หลิน และคุณเฉิน ผมไม่ได้มาในฐานะทางการหรอกนะครับ แค่ได้กลิ่นหอมลอยมาไกลจนทนไม่ไหว ต้องแวะมาดูให้เห็นกับตาว่าข่าวลือเรื่อง 'เมนูเด็ดแห่งฤดูกาล' ของที่นี่เป็นความจริงหรือเปล่า" ผู้ว่าการเขตหัวเราะรơiร่าอย่างอารมณ์ดี หลินฟางโค้งศีรษะทักทายอย่างนอบน้อมแต่สง่างาม "เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับท่านรองผู้ว่าการ เชิญนั่งโต๊ะด้านในสุดได้เลยครับ วันนี้ทางร้านเราเพิ่งคิดค้นเมนูใหม่ที่ใช้วัตถุดิบสดใหม่จากไร่พอดี รับรองว่าจะต้องประทับใจแน่นอนครับ" ว่าแล้ว หลินฟางก็ส่งสัญญาณให้เฉินเหว่ยเตรียมตัว เธอสวมผ้ากันเปื้อนผืนใหม่อย่างกระฉับกระเฉง วันนี้เธอจะใช้เมนูเด็ดนี้ในการปักหมุดชื่อเสียงของร้านให้มั่นคงชนิดที่ใครก็โค่นไม่ลง ในห้องครัวเปิดโล่ง หลินฟางหยิบวัตถุดิบชิ้นสำคัญออกมาจากตู้เก็บของ (ที่แอบหยิบมาจากมิติลับเมื่อครู่) มันคือ "หน่อไม้ป่าคัดพิเศษอ่อนละมุน" ผัดเคล้ากับ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับเฉพาะ" ที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนข้ามคืนจนหนังหมูละลายในปาก และทีเด็ดคือ "ซุปไก่บ้านตุ๋นโสมภูเขาและเห็ดหอมป่า" ที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงฉ่าของกระทะเหล็กกระทบกับตะหลิวไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะ ฝีมือการผัดอันคล่องแคล่วและงดงามของหลินฟางสะกดสายตาผู้ติดตามทั้งสองให้มองตามไม่วางตา กลิ่นหอมของเครื่องเทศและซีอิ๊วชั้นดีคั่วจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งทะลุกรอบประตูออกไปถึงหน้าร้าน เรียกลำคอของแขกเหรื่อที่เดินผ่านไปมาให้ต้องชะอักและกลืนน้ำลายตามๆ กัน ไม่นานนัก อาหารจานแรกก็ถูกยกเสิร์ฟด้วยมือของเฉินเหว่ย ควันร้อนกรุ่นลอยขึ้นพร้อมกับสีสันที่ตัดกันอย่างลงตัวของหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำวาวและหน่อไม้เขียวสด ผู้ว่าการเขตคีบชิ้นหมูสามชั้นเข้าปาก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความทึ่ง รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมที่ละมุนลิ้น ความมันถูกตัดเลี่ยนด้วยความกรอบกรุบของหน่อไม้ป่าสดๆ ทุกคำที่เคี้ยวคือการระเบิดของรสสัมผัสที่หาไม่ได้จากที่ไหนในมณฑลนี้ "ยอดเยี่ยม! ฝีมือการปรุงของเถ้าแก่หลินนี่ไร้ที่ติจริงๆ รสชาตินี้... ต่อให้เป็นภัตตาคารในเมืองหลวงก็ยังเทียบยาก!" ผู้ว่าการเขตเอ่ยชมด้วยความจริงใจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างรื่นรมย์และชื่อเสียงของร้านกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับเสียงทุบโต๊ะดังปังจนถ้วยชาสั่นสะเทือน "ไหนล่ะไอ้สามีภรรยาหน้าเลือด ที่กล้าไล่ตระกูลเฉินออกจากร้าน! วันนี้ถ้าพวกแกไม่จ่ายค่าคุ้มครองและแบ่งผลกำไรครึ่งหนึ่ง ร้านนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้เปิดต่ออีกเลย!" เงาดำทะมึนของชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่บดบังแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกหน้าร้าน หลินฟางหรี่ตามองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยแววตาเย็นเยียบ รอยยิ้มการค้าหายวับไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความเยือกเย็นอันตราย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างเนื้อสร้างตัวไปกับหลินฟางและเฉินเหว่ยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ