คืนใจให้กัน

กลิ่นหอมกรุ่นของพะโล้ตุ๋นยาจีนที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนข้ามคืน ลอยอวลอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเผาหลังน้อย ทว่าความอบอุ่นจากเตาไฟในค่ำคืนนี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านอยู่บริเวณพวงแก้มของหลินฟาง เมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าสามี แตะซับคราบเขม่าสีดำที่ข้างขมับให้อย่างเบามือ "ระวังหน่อยสิครับคุณภรรยา หน้าตาเลอะหมดแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความอ่อนโยนเอาไว้จนแทบหยด เป็นอาวุธร้ายกาจที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ หลินฟางชะงักมือที่กำลังตักน้ำซุปใส่ชามเซรามิก เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ ยามเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววดุดันยามเผชิญหน้ากับพวกญาติไร้ยางอาย แต่ในยามนี้กลับพราวระยับไปด้วยความรักใคร่และเอ็นดูจนแทบละลาย เฉินเหว่ยไม่เพียงแต่เป็นนายทหารปลดประจำการที่มีร่างกายกำยำล่ำสันและฝีมือการต่อสู้ที่พึ่งพาได้เท่านั้น แต่เขายังเป็นบุรุษผู้ยอมก้มหัวให้ภรรยาตัวน้อยคนนี้แต่เพียงผู้เดียว ทุกย่างก้าวของการสร้างเนื้อสร้างตัว ไม่ว่าจะเป็นการพลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งให้กลายเป็นไร่สวนอุดมสมบูรณ์ หรือการแอบนำพืชผักแปลกใหม่จากมิติลับออกมาค้าจนได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ ล้วนมีเงาของชายผู้นี้คอยเป็นโล่กำบังและแรงงานชั้นยอดอยู่เสมอ "ฉันไม่ใช่เด็กๆเสียหน่อย ทำไมคะ... เอ๊ย... ทำไมล่ะคะ... ทำไมถึงต้องคอยมาเช็ดให้ตลอด" หลินฟางเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนคุ้นเคยออกไป เธอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเผลอทำตัวประหม่าต่อหน้าเขา เฉินเหว่ยหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกเสื้อสีซีดของเขา ชายหนุ่มขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นไอดินหลังฝนตกโชว์เข้าจมูก หลินฟางรู้สึกราวกับพื้นที่ในห้องครัวแคบลงถนัดตา ลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายที่รดรินอยู่ใกล้ใบหู ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน "ต่อให้คุณอายุแปดสิบ ผมก็ยังอยากดูแลคุณแบบนี้แหละครับ" เฉินเหว่ยเอמהเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นดั่งคำมั่นสัญญา ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของภรรยา ราวกับต้องการค้นหาความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน หลินฟางเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความเขินอาย เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าว เธอยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่แดงก่ำ ก่อนจะแสร้งทำเป็นดุกลบเกลื่อน "พูดจาเลอะเทอะอะไรตอนดึกๆ เนี่ย รีบยกชามซุปนี่ไปที่โต๊ะได้แล้วค่ะ... เอ๊ย... ได้แล้วครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็นชเสียก่อน" แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบเพียงใด แต่ความสั่นเครือเล็กน้อยในน้ำเสียงนั้นก็ไม่รอดพ้นจากโสตประสาทของนายทหารหนุ่ม เฉินเหว่ยยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เขายอมผละออกไปอย่างว่าง่าย แต่สายตายังคงทอดมองแผ่นหลังบางที่กำลังงלוนอยู่กับการจัดสำรับด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น บนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ มีไก่ตุ๋นโสมจากมิติลับที่เนื้อเปื่อยนุ่มละลายในปาก ผัดผักกวางตุ้งฮ่องเต้กรอบหวาน และข้าวสวยร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมยวนใจ ทั้งสองนั่งลงทานอาหารร่วมกันเงียบๆ ทว่าบรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและลึกซึ้ง ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ แต่หัวใจของคนทั้งคู่กลับสื่อสารกันได้อย่างชัดเจน ผ่านการคีบชิ้นเนื้อที่ดีที่สุดใส่ลงในชามของกันและกัน ยามเมื่อความเงียบสงบเข้าปกคลุมบ้านไร่หลังน้อย หลินฟางก็นึกถึงเรื่องการค้าขายในตลาดมืดวันพรุ่งนี้ สินค้าล็อตแรกทั้งผักผลไม้ปลอดสารและไข่ไก่คัดพิเศษจากมิติ ถูกเตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว ความสำเร็จในการสั่งสอนบรรดาญาติจอมตอดเล็กตอดน้อยในตระกูลเฉินเมื่อไม่กี่วันก่อน ทำให้ชื่อเสียงของเธอเริ่มขจรขจายในทางที่ดี แม้จะมีคนอิจฉาริษยาอยู่บ้าง แต่เธอก็หาได้เกรงกลัวไม่ แต่ทว่า ในขณะที่หลินฟางกำลังเก็บกวาดสำรับอาหารอยู่นั้น มือหนาของเฉินเหว่ยก็เอื้อมมาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ หลินฟางสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองหน้าสามี "มีอะไรหรือเปล่าคะ... เอ๊ย... หรือครับ?" เฉินเหว่ยไม่ตอบทันที เขาดึงเธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้างกาย ดวงตาคมกริบมองตรงมาด้วยแววตาที่จริงจังกว่าทุกครั้ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุด "ฟางฟาง... เรื่องที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก ว่าแต่งงานกันเพราะความจำเป็น... ตอนนี้ คุณยังคิดแบบนั้นอยู่หรือเปล่าครับ?" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ หลินฟางเบิกตากว้าง ความรู้สึกหลากหลายตีรอนเข้ามาในอก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ความใกล้ชิด การดูแลเอาใจใส่ และความทุ่มเทที่เฉินเหว่ยมีให้ มันเกินเลยคำว่า "สามีภรรยาในนาม" ไปไกลโขแล้ว หัวใจดวงน้อยของเธอก็เช่นกัน... มันยอมจำนนให้แก่ความอ่อนโยนของนายทหารผู้คลั่งรักคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หญิงสาวเม้มริมฝีปาก กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ *ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!* เสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล ตามมาด้วยเสียงโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดที่หลินฟางจำได้แม่นว่าเป็นเสียงของ "เฉินเฉียง" ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่เคยโดนเธอเล่นงานจนหน้า and แตกไปเมื่อคราวก่อน "พี่ใหญ่! พี่สะใภ้! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! พวกแกซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้าน คายออกมาให้หมดนะเว้ย!" เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น รัศมีสังหารรอบกายแผ่ซ่านออกมาทันที ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงดุดัน เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่าก่อนที่เขาจะได้ก้าวเท้าไปที่ประตู หลินฟางกลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อทหารของเขาไว้เสียก่อน เมื่อเฉินเหว่ยหันกลับมามอง ดวงตากลมโตของภรรยาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันทอประกายระยับด้วยความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนว่า... คืนนี้มีคนรนหาที่ตายด้วยความเต็มใจเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างเนื้อสร้างตัวไปกับหลินฟางและเฉินเหว่ยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ