รอยร้าวในครอบครัวเดิม

แผ่นกระดาษสีเหลืองกรอบเก่าคร่ำคร่าถูกกางลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงกระดาษยับยู่ยี่ในมือของหลินฟางดังเสียดแก้วหูท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ภายในห้องรับรองคับแคบของที่ทำการอำเภอ กลิ่นอับชื้นของกระดาษราชการและกลิ่นเหงื่อผสมผสานกันจนน่าสะอิดสะเอียน ทว่าไม่มีใครใส่ใจกลิ่นเหล่านั้น สายตาทุกคู่ต่างจดจ้องไปยังตัวเลขและลายมือชื่อที่ถูกปลอมแปลงขึ้นอย่างหยาบคายแต่แนบเนียนพอที่จะตบตาคนไร้การศึกษาได้นานร่วมสิบปี "ลุงใหญ่... อธิบายหน่อยสิครับว่า ลายมือชื่อของพ่อฉันที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน ทำไมถึงมาโผล่อยู่ในเอกสารสละสิทธิ์มรดกที่เพิ่งจดทะเบียนเมื่อเดือนที่แล้วได้" เสียงของหลินฟางราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทรงพลังเสียจนผู้เป็นลุงแท้ๆ อย่าง "หลินเฉิง" ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามขมับเหี่ยวย่น แม้เขาจะพยายามพ่นควันบุหรี่กลบเกลื่อนความตื่นตระหนก แต่ปลายนิ้วที่สั่นเทาขณะคีบมวนบุหรี่ก็ฟ้องชัดเจนว่าความลับที่กุมไว้กำลังจะมอดไหม้ "ฟางฟาง... หลานพูดจาเหลวไหลอะไรกัน นั่นมันเอกสารเก่า... เอกสารที่พ่อของหลานเคยตกลงยกที่ดินแปลงนั้นให้ฉันเพื่อใช้หนี้การค้าต่างหากเล่า!" หลินเฉิงขึ้นเสียงกลบเกลื่อน ดวงตาตี่รดน้ำหูน้ำตาไหลพรากด้วยความเสแสร้ง "พวกเราเป็นญาติสายเลือดเดียวกันนะ หลานจะมาปรักำปักปรำลุงผู้มีพระคุณเลี้ยงดูหลานมาตั้งแต่เด็กได้อย่างไร!" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบทำเอาญาติคนอื่นๆ ที่นั่งอัดแน่นอยู่มุมห้องถึงกับสะดุ้งโหย่ง หญิงสาวค่อยๆ เลื่อนเอกสารอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมาทับด้านบน มันคือใบเสร็จรับเงินภาษีที่ดินย้อนหลังสิบปีที่ระบุชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ตัวจริง ซึ่งเธอเพิ่งไปค้นพบมาจากหอจดหมายเหตุเทศบาลเมื่อวานนี้ด้วยความช่วยเหลือจากมิติลับในหัว "พระคุณงั้นหรือครับ?" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตา หลายนัยน์ตาคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังแพขนตางอนงาม "วันที่พ่อฉันล้มป่วยนอนซมอยู่บนเตียง ใกล้ตายเพราะไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อยาคือกยาบรรเทาความเจ็บปวด ลุงอยู่ที่ไหน? วันที่แม่ฉันต้องเอาแหวนทองวงสุดท้ายไปจำนำเพื่อซื้อข้าวให้ฉันกิน ลุงกำลังนั่งกินโต๊ะจีนฉลองบ้านใหม่ที่ซื้อด้วยเงินมรดกของพวกเราใช่หรือไม่!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น เฉินเหว่ยที่ยืนกอดอกนิ่งสงบอยู่ด้านหลังภรรยาขยับตัวเล็กน้อย ร่างกายกำยำในชุดเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวเข้มแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เขายกมือขึ้นจับด้ามมีดพกประจำตัวที่เหน็บอยู่ข้างเอวช้าๆ เสียงเหล็กกระทบกับซองหนังเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของหลินเฉิงและพรรคพวก จนหน้าตาของชายแก่ซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด "แก... แกมันนังเด็กเนรคุณ!" ภรรยาของหลินเฉิงทนไม่ไหว โพล่งตะโกนออกมาด้วยความโมโหพร้อมกับจะพุ่งเข้ามาตบหน้าหลินฟาง "สามีฉันเป็นถึงพี่ชายแท้ๆ ของพ่อแกนะ จะเอาสมบัติไม่กี่ชิ้นมาหาเรื่องกันถึงโรงพักอำเภอเลยรึไง!" หมับ! มือหนาราวกับคีมเหล็กของเฉินเหว่ยคว้าข้อมือของหญิงวัยกลางคนไว้กลางอากาศ แรงบีบมหาศาลทำให้อีกฝ่ายร้องจ๊ากออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวทันที เฉินเหว่ยเพียงแค่เหลือบตามองด้วยแววตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น ไม่ปริปากพูดสักคำ แต่แรงกดดันจากตัวตนของเขากลับทำให้คนตระกูลหลินไม่กล้าขยับตัวแม้แต่ปลายนิ้ว "ระวังปากหน่อยครับภรรยาผมไม่ชอบคนเสียงดัง และยิ่งไม่ชอบคนที่จะมาทำร้ายร่างกายคนในครอบครัวของผม" เฉินเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวานก้อง กลิ่นอายสนามรบที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาทำให้คนฟังรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะกวาดสายตามองหน้าญาติผู้พี่และญาติผู้ลุงทีละคนด้วยรอยยิ้มเยาะ "เอกสารปลอมแปลงลายมือชื่อ มีโทษจำคุกไม่ต่ำกว่าสามปี ส่วนการยักยอกทรัพย์มรดกของผู้เยาว์และผู้เสียชีวิต มีโทษหนักหนาพอสมควรทีเดียว ลุงใหญ่ครับ... ผมให้เวลาลุงถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้ ในการเซ็นโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินสามแปลงนั้นคืนมาให้หมด พร้อมกับเงินสดชดเชยค่าเสียหายตลอดสิบปีที่ผ่านมาอีกสองพันหยวน" "สองพันหยวน?! หลานจะไปปล้นหรือไง! เงินมากมายขนาดนั้นพวกเราจะไปหามาจากไหน!" หลินเฉิงแผดเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจ หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเสียดายเงินทอง "หามาจากไหนไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องสนใจครับ" หลินฟางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ รอยยิ้มบนริมฝีปากสวยฉาบไปด้วยความเฉียบขาด "ถ้าพรุ่งนี้เที่ยง เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ไม่มาอยู่บนโต๊ะทำงานของท่านผู้ใหญ่บ้าน พร้อมกับเงินสดครบจำนวน... ผมจะไม่แจ้งแค่ตำรวจอำเภอแน่ครับ แต่ผมจะพาเจ้าหน้าที่จากเมืองหลวงมาตรวจสอบบัญชีการค้าของครอบครัวลุงทุกบาททุกสตางค์ ข้อหาเลี่ยงภาษีและฉ้อโกงประชาชน คงทำให้ลุงไปนอนกินข้าวแดงในเรือนจำได้ยาวนานจนแก่ตายเลยทีเดียว" สิ้นคำพูดนั้น หลินฟางก็สะบัดหน้าหันหลังเดินออกจากห้องรับรองทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ อีก เฉินเหว่ยเดินตามประกบภรรยาคนเก่งราวกับเงาตามตัว ทิ้งให้คนตระกูลหลินทรุดฮวบนั่งกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ลมยามบ่ายพัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีด้านนอกสำนักงานอำเภอ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยมาตามลม ช่วยชะล้างความอึดอัดในอกออกไปได้บ้าง หลินฟางสูดหายใจเข้าลึก ภายในมิติลับของเธอกำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ แสดงถึงความสำเร็จในการจัดการปัญหาคาราคาซังที่ถ่วงรั้งชีวิตเธอมานานหลายปี "เหนื่อยไหมครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่เฉินเหว่ยยื่นกระติกน้ำอลูมิเนียมใส่น้ำชาอุ่นๆ ให้ เธอรับมาดื่มอึกใหญ่ ความอบอุ่นแผ่ซ่านลงสู่ท้องน้อย ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าได้อย่างชะงัด "ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ... เอ้ย ไม่เหนื่อยเลยสักนิดครับ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา รีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันจนเฉินเหว่ยหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างเอ็นดู "กลับบ้านกันเถอะครับ วันนี้ผมต้มซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวไว้หม้อใหญ่ ป่านนี้คงเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม น้ำซุปหวานกลมกล่อมส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งไร่แล้วมั้งครับ" เฉินเหว่ยเอ่ยพลางเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางของภรรยาไว้แน่น ผิวสัมผัสด้านหนาจากงานไร่ของเขาให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด สองสามีภรรยาเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินดินแดงมุ่งหน้ากลับสู่บ้านไร่ปลายนา ทว่าเมื่อพวกเขาเดินมาถึงทางแยกเข้าหมู่บ้าน ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของทั้งคู่ต้องหยุดชะงักลงทันที ร่างสูงโปรสง่าของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลสมัยใหม่ สวมแว่นตากรอบทอง และยืนพิงรถยนต์จี๊ปสีดำเงางามคันหรูที่แทบไม่เคยปรากฏในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้กำลังยืนรออยู่หน้าประตูรั้วบ้านของพวกเขา ใบหน้าคมคายนั้นแย้มยิ้มบางเบา ทว่าแววตาที่มองตรงมายังหลินฟางกลับเต็มไปด้วยประกายความนัยที่ยากจะคาดเดา "สวัสดีครับคุณหลินฟาง... ไม่นึกเลยว่าเราจะได้พบกันเร็วขนาดนี้ หลังจากที่คุณเล่นกวาดซื้อเมล็ดพันธุ์หายากในตลาดมืดไปจนหมดเกลี้ยงเมื่อสัปดาห์ก่อน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินฟางและเฉินเหว่ยมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ