ตลาดนัดการค้า

"ร้อยหยวนต่อกิโลกรัม? พวกคุณปล้นกันกลางวันแสกๆ หรือไง!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วห้องรับรองชั้นสองของสหกรณ์ค้าส่งประจำอำเภอ แรงกระแทกนั้นทำให้ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีน้ำชาอยู่ครึ่งใบถึงกับสั่นระริก จนของเหลวสีอำพันกระฉอกเปื้อนขอบโต๊ะ ทว่าเจ้าของมือที่เพิ่งฟาดลงไปหาใช่ใครอื่น—แต่เป็นเถาจินหัว ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเคี่ยวเข็ญและสายตาเฉียบคมดั่งเหยี่ยว หลินฟางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนเรียบร้อยแต่ตัดเย็บอย่างประณีต เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม มือเรียวบางยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ราวกับเสียงคำรามเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ในฤดูใบไม้ร่วง "ท่านผู้จัดการเถา โปรดใช้คำให้ระมัดระวังด้วยครับ... อ้อ ไม่สิ หมายถึง โปรดใช้สติไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อนจะกล่าวหาว่าพวกเราปล้น" หลินฟางวางถ้วยแชะลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักแพรไหม "ผักกาดหอมและมะเขือเทศสีดาของตระกูลเฉินเรา เป็นผลผลิตที่ปลูกด้วยน้ำแร่ธรรมชาติจากยอดเขา ปลอดสารพิษทว่าอวบอิ่ม กรอบหวาน และมีวิตามินสูงในระดับที่ต่อให้คุณเดินทางไปหาซื้อทั่วทั้งมณฑลนี้ ก็ไม่มีทางหาพบแปลงที่สองที่มีคุณภาพเทียบเท่าได้" เถาจินหัวแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ใบหน้าอ้วนท้วมขึ้นสีแดงจัดด้วยความโมโห เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าสลับกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งสง비อยู่ด้านหลัง เฉินเหว่ยในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวขี้ม้าเข้ม ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไอสังหารจางๆ ของอดีตทหารหาญที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน เพียงแค่เขายืนกอดอกนิ่งๆ สายตาคมปลาบกวาดมองไปที่ผู้จัดการเถาและผู้ติดตาม ความกดดันมหาศาลก็ทำให้เหงื่อกาฬของเถาจินหัวผุดขึ้นตามไรผมทันที แม้ปากของเถาจินหัวจะพยายามแข็งข้อ แต่ในใจกลับยอมรับความจริงอย่างขมขื่น ผักและผลไม้ในตะกร้าไม้ไผ่ที่หลินฟางนำมาเสนอขายเป็นตัวอย่างในวันนี้ มันงดงามเสียจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นพืชผลที่เพาะปลูกในยุคสมัยที่ดินฟ้าอากาศไม่เป็นใจ ผิวของมะเขือเทศตึงเปรี๊ยะราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ สีแดงสดใสสะท้อนแสงไฟในห้องจนแสบตา กลิ่นหอมจางๆ ของดินอุดมสมบูรณ์และผลผลิตสดใหม่ลอยอบอวลจนกระตุ้นน้ำลายของผู้ที่ได้กลิ่น นี่คือ "ดีลธุรกิจครั้งใหญ่" ที่จะพลิกชะตากรรมของสองสามีภรรยาตระกูลเฉินจากเกษตรกรยากจน ให้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของการค้าขายในภูมิภาคนี้ "ห้าสิบหยวน! นี่คือราคาสูงสุดที่ฉันจะจ่ายให้เธอได้ หลินฟาง อย่าลืมนะว่าสินค้าของเธอไม่มีใบรับรองจากทางการ..." เถาจินหัวพยายามต่อรองด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงครึ่งส่วน หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่มีเสน่ห์แต่น่าขนลุกสำหรับคู่ค้า เธอยื่นมือไปแตะตะกร้าไม้ไผ่ที่คลุมด้วยผ้าแพรบางๆ พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ใบรับรองหรือครับ? ถ้าท่านผู้จัดการเถารอให้ทางการออกใบรับรอง เกรงว่ามะเขือเทศเหล่านี้คงเหี่ยวคาต้นไปเสียก่อน แต่อย่าลืมสิครับว่า... แขกบ้านแขกเมืองระดับสูงที่จะมาร่วมงานเลี้ยงรับรองทูตการค้าในอีกสามวันข้างหน้า กำลังมองหาวัตถุดิบชั้นเลิศที่จะสร้างความประทับใจ หากพวกเขาไม่ได้กินผักสดคุณภาพเยี่ยมเหล่านี้จากร้านของท่าน... คิดดูสิครับว่าเก้าอี้ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อตัวนี้ จะยังคงมั่นคงอยู่หรือเปล่า?" คำพูดประโยคเดียวปักเข้ากลางใจดำของเถาจินหัวอย่างแม่นยำ ข้อมูลวงในเรื่องงานเลี้ยงรับรองทูตการค้าต่าง国เป็นความลับสุดยอดที่คนระดับเขาเพิ่งรู้ไม่นาน หลินฟางรู้ได้อย่างไร? นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ นางปีศาจสาวผู้นี้กำลังกุมจุดตายของเขาไว้ในกำมือ! เฉินเหว่ยที่ยืนเงียบมานานสังเกตเห็นภรรยาเริ่มรุกฆาต คู่ชีวิตของเขาช่างเจิดจรัสและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มหันไปสบตากับลูกน้องของเถาจินหัวที่ทำท่าจะขยับตัวเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ เพียงแค่เฉินเหว่ยป้องมือที่เข็มขัดและก้าวเท้าออกครึ่งก้าว ร่างของชายฉกรรจ์อีกสองคนก็ชะงักกึกโดยพลัน ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเสาเข็มเหล็ก "แปดสิบหยวนต่อกิโลกรัม... นี่คือส่วนลดสุดท้ายที่ฉันจะให้ได้" เถาจินหัวกัดฟันกรอด ยอมจำนนต่อสถานการณ์ พลางยื่นมือสั่นเทาออกไปหมายจะจับมือทำสัญญา ทว่าหลินฟางกลับชักมือกลับ เธอประสานมือไว้ที่ตัก รอยยิ้มการค้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังเด็ดขาด "หนึ่งร้อยหยวนถ้วน ไม่ลดแม้แต่เหมาเดียว... แลกกับการที่ฉันจะผูกขาดการส่งมอบผักเกรดพรีเมียมนี้ให้แก่สหกรณ์ของคุณเพียงแห่งเดียวตลอดฤดูกาลนี้ และ..." หลินฟางเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาไปยังเอกสารสัญญาบนโต๊ะ "คุณต้องจ่ายเงินสดล่วงหน้าเจ็ดส่วนภายในวันนี้" "คุณหลิน! แบบนี้มันรีดไถกันชัดๆ!" เถาจินหัวตบโต๊ะอีกรอบ แต่คราวนี้ไร้ซึ่งความน่าเกรงขาม มีเพียงความสิ้นหวัง "การค้าขายย่อมมีผู้ได้และผู้เสียครับท่านผู้จัดการเถา แต่สำหรับเรา... ตระกูลเฉินไม่เคยขายสินค้าให้คนที่ไม่เห็นคุณค่าของหยาดเหงื่อ" หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบง่าย เลิกคิ้วมองสามี "พี่เหว่ยครับ... ดูท่าทางที่นี่จะไม่ต้อนรับพวกเราเสียแล้ว กลับกันเถอะครับ ป่านนี้เถ้าแก่หลิวจากตลาดฝั่งตะวันตกคงรอรับสายโทรศัพท์จากฉันอยู่พอดี" คำว่า 'เถ้าแก่หลิว' คู่ปรับตัวฉกาจของเถาจินหัว ทำเอาผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อถึงกับหน้าถอดสี หากคู่แข่งแย่งชิงสิทธิ์การซื้อผักล็อตนี้ไปได้ ตำแหน่งและหน้าตาของเขาในสมาคมการค้าคงป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี "เดี๋ยวก่อน! ตกลง! หนึ่งร้อยหยวนก็หนึ่งร้อยหยวน!" เถาจินหัวร้องลั่น พุ่งพรวดลุกขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำไม่เป็นท่า "ฉันเซ็นสัญญา! จ่ายเงินสดเดี๋ยวนี้!" รอยยิ้มงดงามราวกับดอกไม้แย้มบานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินฟางอีกครั้ง เธอหันกลับมานั่งลงอย่างใจเย็น ปากกาหมึกซึมด้ามหรูถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าถืออย่างนิ่มนวล เสียงปลายปากกาขีดเขียนลงบนกระดาษสัญญาดัง *แกร็กๆ* เป็นจังหวะที่ไพเราะที่สุดในรอบปีสำหรับตระกูลเฉิน เงินสดปึกใหญ่ถูกนับและวางกองอยู่ตรงหน้าในเวลาต่อมา ตัวเลขหลายพันหยวนในยุค 80 เป็นจำนวนมหาศาลที่สามารถซื้อบ้านหลังโตในเมืองได้สบายๆ เฉินเหว่ยช่วยภรรยาเก็บเงินเข้ากระเป๋าหนังอย่างเป็นระเบียบ หัวใจของนายทหารหนุ่มพองโตไม่ใช่เพราะตัวเงิน แต่เป็นความภาคภูมิใจที่ได้เห็นภรรยาคนสวยแสดงความสามารถอันน่าทึ่งออกมาให้ประจักษ์ เมื่อเดินออกจากตึกสหกรณ์ค้าส่ง สายลมยามบ่ายพัดผ่านเข้ามาปะทะใบหน้า ท้องฟ้าสีครามไร้เมฆฝนช่างเป็นใจให้กับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ห้ำหั่นในตลาดการค้ามลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความกระปรี้กระเปร่า "กลับบ้านกันเถอะพี่เหว่ย วันนี้ฉันจะทำเมนูพิเศษฉลองดีลใหญ่ให้คุณกินเอง" หลินฟางยิ้มตาหยี แขนเรียวเกี่ยวแขนสามีแน่นอย่างออดอ้อน เฉินเหว่ยโอบไหล่ภรรยาเข้ามาใกล้ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าคมเข้ม "ครับ กลับบ้านเรากัน" รถจักรยานสองคันขับเคลื่อนเคียงคู่กันไปตามถนนลูกรังที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่ไร่สวน ทว่าเมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงหน้าเขตแดนหมู่บ้าน บรรยากาศรอบตัวกลับผิดปกติอย่างน่าประหลาด เสียงพูดคุยจอแจเงียบลงทันทีที่ร่างของทั้งคู่ปรากฏตัว สายตานับสิบคู่จากชาวบ้านจับจ้องมาที่พวกเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอิจฉาริษยา หวาดกลัว และประหลาดใจ ที่หน้าประตูรั้วบ้านไร่ตระกูลเฉิน ร่างของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังยืนเท้าสะเอวโวยวายเสียงดังแหลมสูง—แม่สามีใจร้ายที่เคยขับไล่ไสส่งพวกเขากลับมาพร้อมกับผู้ชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลท่าทางน่าสงสัย ซึ่งกำลังยืนถือเอกสารม้วนใหญ่รออยู่ ชายคนนั้นหันมาสบตากับหลินฟางทันทีที่ล้อจักรยานหยุดหมุน พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมาให้... และประโยคทักทายที่ทำให้เลือดในกายของหลินฟางเย็นเฉียบลงชั่วขณะ "ยินดีด้วยนะคุณหลิน... แต่ดูเหมือนว่า 'โฉนดที่ดิน' ทั้งหมดในไร่สวนของคุณ ได้ถูกเปลี่ยนมือเป็นของคนอื่นตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วล่ะครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างเนื้อสร้างตัวไปกับหลินฟางและเฉินเหว่ยนะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้ -