คนใหม่ที่เข้ามาแทรกกลาง

"กาแฟแก้วนี้ รสชาติแปลก ๆ นะครับว่าไหม เหมือนคนชงจะแอบใส่ความหึงหวงลงไปเกินพิกัดรึเปล่า" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ต้นข้าวสะดุ้งสุดตัวจนหลอดกาแฟเกือบหลุดจากมือ ดวงตากลมโตตวัดมองคนกวนประสาทที่เพิ่งโผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงด้วยความหมั่นไส้ระคนตกใจ "พี่พาย! มานั่งตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย แล้วใครสั่งใครสอนให้มาวิจารณ์เครื่องดื่มของคนอื่นเขาอย่างไร้มารยาทแบบนี้เล่า!" ต้นข้าวโวยวายเสียงเบา พยายามกวาดสายตามองรอบร้านกาแฟหน้าคณะบริหารที่ตอนนี้เริ่มมีสายตาหลายคู่หันมามองด้วยความสนใจ "อ้าว ก็ผมเดินมาด้วยสองขาครับ ไม่ได้ใช้ปีกบินมาเหมือนนางฟ้าแถวนี้สักหน่อย" พายยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ไล่สายตามองแก้วชาไทยในมือของคนตัวเล็กกว่าสลับกับกล่องเค้กช็อกโกแลตที่วางอยู่บนโต๊ะ "แล้วไอ้เค้กชิ้นนี้... ใครซื้อมาให้เหรอครับ เห็นถือตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ตั้งแต่ผมยังไม่เดินมาถึงแล้วมั้ง" "ก็..." ต้นข้าวชะงักไปนิด ชักสีหน้าใส่เล็กน้อยก่อนจะเชิดหน้าขึ้น "พี่ดินคณะวิศวะฯ... เอ้ย คณะสถาปัตย์ต่างหาก เขาเป็นคนซื้อมาจีบผมครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าล่ะ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปฮวบฮวบ รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของพายเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยจนกลายเป็นเส้นตรง ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "พี่ดิน... ไอ้สถาปัตย์คนนั้นน่ะเหรอครับ ที่ชอบเดินวนเวียนแถวตึกบริหารเหมือนหมาหวงก้างตัวนั้นน่ะนะ" พายเอ่ยเสียงลอดไรฟัน รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนคนรอบข้างสัมผัสได้ "ตัวก็เตี้ยกว่าผม ตั้งสเปกไว้ตรงไหนเนี่ย ถึงไปรับขนมจากมันมาทานได้" "นี่! พี่ดินเขาสูงตั้งร้อยแปดสิบห้าแล้วนะ! แล้วเขาก็สุภาพ ใจดี ไม่ปากเสียชอบกวนประสาทเหมือนพี่ด้วย!" ต้นข้าวเถียงคอเป็นเอ็น แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโห (หรืออาจจะเขินที่โดนจี้จุดก็ไม่อาจทราบได้) "อีกอย่าง ผมจะรับของใครมันก็สิทธิ์ของผม พี่เป็นแค่พี่ข้างห้อง มีสิทธิ์อะไรมาทำหน้ายักษ์ใส่ผมเล่า!" "สิทธิ์อะไรเหรอครับ..." พายโน้มตัวไปข้างหน้า มือหน้าวางศอกลงบนโต๊ะ ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอีกฝ่ายจนต้นข้าวต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง "สิทธิ์ในฐานะคนที่ยืนรอหน้าห้องทุกคืน สิทธิ์ในฐานะคนที่คอยซื้อยาแก้ปวดท้องเวลาประจำเดือนมา หรือสิทธิ์ในฐานะคนที่อยากขยับสถานะไปเป็น... แฟน ของเด็กดื้อแถวนี้ล่ะครับ พอจะมีสิทธิ์บ้างไหม" *ตัก!* หัวใจของต้นข้าวเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ ๆ สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดโต้เถียงที่เตรียมไว้หายวับไปกับตา เด็กหนุ่มปีหนึ่งทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่น หลบสายตาคู่นคมที่ส่งประกายความจริงจังออกมาเสียจนเขาไม่กล้าสบตา ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ขยันหยอดคำหวานใส่เขาในเวลาแบบนี้ตลอดเลยหรือไง! "ใคร... ใครอยากเป็นแฟนพี่กัน เลิกพูดจาเลอะเทอะได้แล้ว!" ต้นข้าวแหวกลกลบเกลื่อนความเขินอาย รีบคว้ากระเป๋าผ้าบนตักขึ้นมาสะพาย "ผมมีเรียนบ่าย! ไม่เถียงด้วยแล้ว!" ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนพรวดเดียวเตรียมจะเดินหนี แต่มีหรือที่คนอย่างพายจะยอมปล่อยให้เหยื่อ... เอ้ย คนสำคัญหลุดมือไปง่าย ๆ มือหนาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้เบา ๆ แต่แน่นพอที่จะรั้งให้ต้นข้าวขยับไปไหนไม่ได้ "เดี๋ยวก่อนครับ ต้นข้าว" น้ำเสียงของพายเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที "เรื่องที่แม่ผมโทรมาบอก... เอ่อ เรื่องหนูหมิว..." พายชะงักไปนิดเมื่อเห็นสีหน้าของต้นข้าวเปลี่ยนสี รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายเกลี้ยง เหลือเพียงความกังวลฉายชัดในแววตา "ทำไมครับ? จะมาบอกว่าแฟนตัวจริงกำลังจะบินมาหาที่รีสอร์ต แล้วสั่งให้ผมถอยห่างจากพี่ใช่ไหมล่ะ" ต้นข้าวสะบัดข้อมือออกจากการกوبกุม เสียงสั่นเครือเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "รู้แล้วน่า! ไม่ต้องมาเตือนซ้ำหรอก ผมรู้สถานะของตัวเองดีว่าอยู่ตรงไหน!" "ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ!" พายลุกขึ้นยืนตามคว้าแขนเล็กไว้อีกครั้ง คราวนี้เขาดึงต้นข้าวเข้ามาใกล้จนแผ่นอกชนกัน หลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึกคณะ "ฟังผมก่อนสาะ ต้นข้าว... ผมกับหนูหมิวเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แม่ผมก็แค่จับคู่ตามประสาผู้ใหญ่ ผมไม่เคยคิดอะไรกับน้องเขาเลยสักนิด คนที่ผมอยากให้ไปรีสอร์ตด้วยกัน... คือคุณต่างหาก" ต้นข้าวเบิกตากว้าง หัวใจที่กำลังเต้นแรงอยู่แล้วแทบจะหยุดเต้น คำพูดตรงไปตรงมาและแววตาจริงจังไร้ซึ่งความกวนประสาทแบบที่เคยเห็น ทำให้สมองของต้นข้าวประมวลผลไม่ทัน "พ... พี่พูดบ้าอะไรเนี่ย..." "ไม่ได้บ้าครับ ผมพูดจริงจังที่สุดในชีวิตแล้ว" พายส่งยิ้มอ่อนโยนที่นาน ๆ ทีจะได้เห็น โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "พรุ่งนี้ผมต้องไปเคลียร์ธุระที่รีสอร์ตกับทางครอบครัว แต่ผมไม่อยากไปคนเดียว... ไปกับผมนะครับ ต้นข้าว" ดวงตากลมโตมองสบตาคมกริบ ความลังเลฉายชัดในความรู้สึก ภายในใจตีกันยุ่งเหยิงระหว่างความกลัวที่จะต้องไปเผชิญหน้ากับครอบครัวของอีกฝ่าย กับเสียงหัวใจตัวเองที่ร่ำร้องว่าอยากจะตอบตกลงใจจะขาด *Rrrr Rrrr* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพายดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจาง ๆ นั้นลงเสียก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ว่าไงครับแม่..." พายกรอกเสียงรับสายด้วยความจำยอม *(พาย! ตอนนี้หนูหมิวถึงสนามบินแล้วนะ ลูกรีบมารับน้องที่ล็อบบี้รีสอร์ตด่วนเลย อย่าให้รอนานล่ะ!)* เสียงปลายสายดังลอดออกมาเบา ๆ แต่ต้นข้าวได้ยินมันอย่างชัดเจน รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเด็กหนุ่มเลือนหายไปในพริบตา ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกราวกับถูกน้ำร้อนลวก "ครับแม่... เดี๋ยวผมรีบไป" พายกดตัดสายด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก หันกลับมามองคนตรงหน้าด้วยความร้อนรน "ต้นข้าวครับ คือว่า..." "ไม่ต้องอธิบายหรอกครับพี่พาย..." ต้นข้าวฝืนยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ฝฝืนที่สุดในชีวิต "น้องเขามาถึงแล้วนี่ครับ รีบไปรับเถอะ... เสียเวลาอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวคนสำคัญของพี่เขาจะรอนาน" "ต้นข้าว! ฟังผมอธิบายก่อน..." "ปล่อยผมเถอะครับ!" ต้นข้าวสะบัดแขนออกเต็มแรง น้ำใส ๆ เอ่อคลอเบ้าตาอย่างน่าสงสาร แต่เขาพยายามกะพริบตาไล่ความอ่อนแอออกไป "ไปเคลียร์เรื่องของพี่ให้เรียบร้อยเถอะครับ แล้วก็... เลิกมาทำดีกับผมสักที ถ้าพี่ไม่ได้จะเลือกผมคนเดียว!" พูดจบ ต้นข้าวก็หันหลังวิ่งหนีหายเข้าไปในตึกคณะทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้พายได้อธิบายอะไรต่อสักคำ พายยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น มือหนายังคงค้างกลางอากาศ ความรู้สึกหน่วงหนักดิ่งลงถึงขั้วหัวใจเมื่อเห็นแผ่นหลังเล็กที่สั่นเทานั้นวิ่งหนีไป ชายหนุ่มสบถออกมาเบา ๆ อย่างหัวเสีย ให้ตายสิ... เรื่องกำลังจะไปได้สวยอยู่เชียว ทำไมมันต้องมาพังเพราะยัยคุณหนูตระกูลนั้นด้วยวะ! พายกำมือแน่น ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดพิมพ์ข้อความส่งหาใครบางคนอย่างรวดเร็วเพื่อยกเลิกแผนการทั้งหมด และเตรียมตัวพุ่งตรงไปยังรีสอร์ตทันทีโดยไม่สนคำสั่งใด ๆ ของมารดาอีกต่อไป แต่ทว่า... ข้อความที่เขากำลังพิมพ์ส่งไปหาต้นข้าวนั้น กลับถูกพิมพ์ค้างไว้ที่หน้าจอแชต โดยที่นิ้วเรียวยังลังเลว่าจะกดยืนยันดีหรือไม่ *(พรุ่งนี้... ไปรีสอร์ตกับผมนะ)* พายมองหน้าจออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่มส่งข้อความออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นว่า... ในขณะเดียวกันนั้นเอง บนหน้าจอโทรศัพท์ของต้นข้าวที่เพิ่งวิ่งเข้ามาหลบมุมร้องไห้ในห้องน้ำ ก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน พร้อมกับภาพถ่ายเซลฟี่คู่กันระหว่างพายกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งที่เพิ่งส่งตรงเข้ามาหาเขา พร้อมแคปชันสั้น ๆ จากเบอร์แปลกที่ทำให้หัวใจของต้นข้าวแตกสลายในเสี้ยววินาที— *"พี่พายฝากบอกว่า... ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะคะ"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักที่ทั้งป่วน ทั้งฟิน และอบอุ่นหัวใจของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะครับ!