หึงจนหน้ามืด

เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงจากลำโพงบลูทูธราคาแพงระยับในห้องจัดเลี้ยงของคณะบริหารฯ แทบไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดตรงหน้าผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ต้นข้าวยืนกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ภาพถ่ายบนหน้าจอที่มีรอยยิ้มเยาะเย้ยของหญิงสาวแปลกหน้าแนบมากับข้อความท้าทายยังคงติดตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจนจุกอก "น้องต้นข้าวครับ... รอนานไหมเอ่ย พอดีพี่พาเพื่อนมาจากคณะข้างๆ มาแจมด้วย คงไม่ว่ากันนะครับ" เสียงทุ้มของ 'พี่กรณ์' เดือนคณะบริหารฯ ปี 3 ดังขึ้นพร้อมกับมือหนาที่ยื่นมาแตะเบาๆ ตรงข้อศอกของต้นข้าวในระยะประชิด เกินกว่าความจำเป็นของรุ่นพี่รุ่นน้องทั่วไป ต้นข้าวสะดุ้งสุดตัว รีบเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่รอยยิ้มพยายามฝืนทำเป็นปกติก็ยังดูเก้ๆ กังๆ จนเหมยที่ยืนอยู่ไม่ไกลส่งสายตาพิฆาตส่งสัญญาณมือมาประมาณว่า *‘แกเคลียร์ให้ฉันที ฉันไม่ไหวกับผู้ชายคนนี้แล้ว’* "เอ่อ... ไม่เป็นไรครับพี่กรณ์ พอดีผมกำลังจะขอตัวกลับห้องพอดีครับ รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย" ต้นข้าวหาข้ออ้างเสียงอ่อย ดวงตากลมโตหลุบมองพื้น ไม่อยากสบตาใครทั้งนั้น โดยเฉพาะภาพในหัวที่ยังวนเวียนอยู่กับแชตเจ้าปัญหา "อ้าว จะรีบไปไหนล่ะครับ งานเลี้ยงเพิ่งเริ่มเอง นั่งคุยกับพี่ก่อนสิ หรือว่า... รอใครอยู่หรือเปล่า?" กรณ์หัวเราะในลำคอ ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนต้นข้าวต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะพลาสติกด้านหลัง ทางหนีทีไล่ถูกปิดตายด้วยกลุ่มเพื่อนของกรณ์ที่ยืนล้อมวงแซวกันเสียงดังลั่น "ไม่ได้รอใครครับ... แค่..." "อ้าว... น้องต้นข้าวไม่ได้รอน้องเขาหรอกเหรอครับ เห็นยืนทำหน้าหงอยเหมือนหมาโดนทิ้งตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนี่นา" เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ที่ดังแทรกขึ้นมาจากความโกลาหลรอบตัว ทำเอาห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที รัศมีกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากด้านหลังกลุ่มเพื่อนของกรณ์จนทุกคนต้องหันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงโปรดของ 'พาย' (พีรวิชญ์) ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสัญชาตญาณของคนอารมณ์ไม่ดี ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มกวนประสาทที่เคยมี ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองกรณ์ที่กำลังแตะเนื้อต้องตัวต้นข้าวด้วยแววตานิ่งสนิท แต่กลับเย็นยะเยือกจนน่ากลัว "เฮ้ย... พี่พาย วิศวะนี่หว่า มาทำอะไรห้องคณะบริหารวะเนี่ย" ใครคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของกรณ์เปรยขึ้นด้วยความประหลาดใจ พายไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ขายาวก้าวผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยจังหวะมั่นคงราวกับเดินอยู่บนรันเวย์ ท่ามกลางสายตานับสชีวิตที่จับจ้องเป็นตาเดียว พายเดินตรงดิ่งเข้าไปยังจุดที่ต้นข้าวกับกรณ์ยืนอยู่ ก่อนจะยื่นมือหนาไปกระชากข้อมือของต้นข้าวให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของรุ่นพี่ปี 3 คนนั้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด! "โอ๊ย! พี่พาย..." ต้นข้าวอุทานด้วยความตกใจ ร่างบางเซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของคนตัวโตตามแรงดึง กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก พร้อมกับอุณหภูมิความร้อนรุ่มจากตัวของพายที่แผ่ซ่าน "พี่พาย! ทำบ้าอะไรเนี่ย เจ็บนะ!" ต้นข้าวโวยวายเสียงหลง พยายามบิดข้อมือตัวเองออกจากการเกาะกุม แต่พายกลับยิ่งเพิ่มแรงบีบกระชับแน่นขึ้นไปอีก จนแทบจะฝังรอยนิ้วมือลงไปบนผิวเนื้อเนียน "เจ็บแค่นี้ทำเป็นสำออย ทีตอนโดนคนอื่นแตะอั๋งทำไมทำหน้าเคลิ้มจังวะ?" พายก้มลงกระซิบชิดริมหใบหูของต้นข้าว เสียงทุ้มต่ำเจือความหึงหวงและกรุ่นโกรธจนน่ากลัว ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ผมไม่ได้... ปล่อยนะเว้ย! นี่มันงานเลี้ยงคณะผม พี่มีสิทธิ์อะไรมาลากตัวผมออกมาแบบนี้เล่า!" ต้นข้าวเถียงกลับเสียงสั่น ทั้งโกรธทั้งอายที่ตกเป็นเป้าสายตาของคนนับสิบในห้องนั้น เหมยอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยกมือขึ้นทาบอกด้วยความช็อก "สิทธิ์อะไรเหรอ?" พายแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองหน้ากรณ์ที่กำลังหน้าเสียด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะหันมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ของคนตัวเล็กในอ้อมแขน "เป็นพี่ข้างห้อง... แล้วก็เป็นเจ้าของหัวใจมันด้วย มึงมีปัญหาอะไรไหมล่ะครับคุณเดือนคณะ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังระเบิดขึ้นทันทีในห้องจัดเลี้ยง บรรดาเพื่อนๆ ของต้นข้าวต่างส่งเสียงแซวกันลั่นห้องจนแก้มของคนฟังร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีราวกับถูกไฟลวก ต้นข้าวอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพกลางวงล้อมแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของคนตรงหน้า "พี่พาย! พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครเป็นเจ้าของหัวใจพี่วะ หน้าไม่อาย!" ต้นข้าวแว้ดใส่หน้าแดงแจ๋ พยายามใช้มืออีกข้างผลักอกแกร่งออก แต่พายกลับไม่สะทกสะทศแถมยังรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้นไปอีก จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "ไม่ยอมรับเหรอ หืม? เมื่อกี้ยังไลน์มางอแงถามหาอยู่เลยไม่ใช่หรือไง หรือว่า... ลืมไปแล้วว่าตัวเองพิมพ์อะไรมาบ้าง?" พายเลิกคิ้วกวนประสาท รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นต้นข้าวสะดุ้งเฮือกและหน้าซีดเผือดลงในทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ภาพข้อความในแอปพลิเคชันที่ต้นข้าวเผลอพิมพ์ตัดพ้อความสัมพันธ์งี่เง่าก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ สมองของต้นข้าวขาวโพลนทันที—*ตายห่าแล้ว... หมอนี่รู้เรื่องแชตนั้นแล้วเหรอวะ!* "ผม... ผมไม่ได้ส่งสักหน่อย! พี่อย่ามามั่ว!" ต้นข้าวแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก หลบตาพายพัลวัน พิรุธพรั่งพรูออกมาจนปิดไม่มิด "ปากแข็งชะมัด..." พายโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ "แต่เอาเถอะ... ไว้เราค่อยกลับไปเคลียร์กันบนห้อง บนเตียง หรือที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคนมาระnaukกวนใจแบบนี้" พูดจบ พายก็ไม่รอให้ต้นข้าวได้อ้าปากเถียงแม้แต่คำเดียว มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงจูง (หรือจะเรียกว่าลากดี?) เดินฝ่าฝูงชนออกจากห้องจัดเลี้ยงของคณะบริหารฯ ท่า Viktor สายตานับสิบที่มองตามด้วยความอึ้ง ทึ่ง และฟินจิกหมอนไปตามๆ กัน โดยมีเสียงโวยวายของต้นข้าวตามหลังมาตลอดทาง "ไอ้พี่พายคนฉวยโอกาส! ปล่อยนะเว้ย ผมเดินเองได้! ไอ้คนบ้า... ฮึ้ย!" แต่ต่อให้ต้นข้าวจะด่าทอหรือทุบตีสักแค่ไหน พายก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือออกเลย แถมรอยยิ้มพึงพอใจที่ระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้น... กลับยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ ชนิดที่ต่อให้ช้างมาฉุดก็ไม่มีวันยอมปล่อยเด็ดขาด รถยนต์เก๋งคันหรูสีดำจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าตึกคณะบริหารฯ ทันทีที่พายเปิดประตูผลักต้นข้าวเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับได้สำเร็จ ร่างสูงก็ตามขึ้นมาล็อกประตูรถอย่างรวดเร็ว พร้อมกับโน้มตัวเข้ามาใกล้จนต้นข้าวต้องรีบหดคอหนีแผ่นหลังติดชิดกับประตูรถ ดวงตาคมกริบของพายสำรวจใบหน้าหวานที่บึ้งตึงด้วยความงอน ก่อนนิ้วเรียจะยื่นไปจิ้มหน้าผากมนเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "ไหน... เคลียร์กันหน่อยซิ หึงอะไรพี่นักหนา ถึงได้วิ่งหนีมาแอบร้องไห้ในห้องน้ำแบบนั้น หื้ม?" ต้นข้าวชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินประโยคคาดคั้นนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนตระหนก—*หมอนี่... รู้ได้ยังไงว่าเขาแอบร้องไห้ในห้องน้ำ?!* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ