ถ้าอยากจีบ ก็บอกมาตรงๆ

นิ้วเรียวของต้นข้าวสั่นระริกขณะจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนดวงตากลมโตที่กำลังฉายแววความหงุดหงิดผสมกับความเขินอายจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คั้น ข้อความจากแชตเมื่อตอนสี่ทุ่มสี่สิบสองนาทีของพี่ข้างห้องตัวแสบยังคงคาอยู่บนหน้าจอ—*[21:42] P'Pai: เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีนะครับ... เพราะคืนนี้ พี่ไม่ปล่อยให้หนีไปไหนอีกแล้ว*—และในเมื่อตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนตรงพอดิบพอดี ต้นข้าวก็ทนแบกรับความฟุ้งซ่านนี้ต่อไปไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้อง 302 ดังขึ้นสามครั้งติดกันด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นใคร ต้นข้าวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า มือบางกระชากประตูห้องเปิดผางออกอย่างแรง หวังจะประจันหน้ากับคนที่ชอบปั่นหัวเขาเล่นให้รู้แล้วรู้รอด แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้คนที่เตรียมคำพูดมาเป็นชุดถึงกับกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทกับกางเกงวอร์มสบายๆ ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ในมือข้างหนึ่งถือแก้วโกโก้อุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นคละคลุ้งไปทั่วทางเดิน ส่วนมืออีกข้างถือโทรศัพท์มือถือเปิดหน้าแชตค้างไว้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยคู่นั้นกำลังพินิจพิเคราะห์ใบหน้าบึ้งตึงของเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาท "อ้าว นึกว่าจะหลับไปแล้วซะอีกครับ เด็กดื้อ" พายเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจลากเสียงยาวอย่างน่าหมั่นไส้ "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะพี่พาย!" ต้นข้าวสวนกลับทันควัน เสียงใสแป๋วตวาดแว้dใส่ด้วยความลืมตัว นิ้วเรียวชี้หน้าคนตัวสูงกว่าที่ทำลอยชายไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ไหนบอกว่าจะไม่ปล่อยให้หนีไปไหน แล้วนี่อะไร? มายืนทำลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าห้องผมตั้งแต่หัวค่ำจนป่านนี้เนี่ยนะ คิดจะทำอะไรฮะ!" พายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุก เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายทีละนิดจนต้นข้าวต้องผถายหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องของตัวเอง กลายเป็นว่าตอนนี้ร่างสูงกำลังใช้แขนข้างหนึ่งค้ำยันกำแพงกักขังเขาไว้ตรงกลาง โดยมีระยะห่างระหว่างใบหน้าน้อยเสียจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวอีกฝ่าย "อ้าว ก็บอกไปแล้วไงครับว่าจะไม่ปล่อยให้หนี" พายก้มหน้าลงมามองคนตัวเล็กกว่าที่ตอนนี้พยายามเบือนหน้าหนีแต่หูแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ "หรือว่า... กลัวว่าพี่จะทำอะไรจริงๆ ล่ะครับ หื้ม?" "ใครกลัว! ใครเขากลัวพี่กัน!" ต้นข้าวรีบปฏิเสธเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงแมวอย่างเขาจะสู้แรงช้างสารของวิศวะปีสามไหว พายยังคงนิ่งเฉยแถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนจมูกแทบจะชนกัน "ถ้าไม่ได้กลัว... แล้วหน้าแดงทำไมครับเนี่ย ไหนเงยหน้ามาให้พี่ดูชัดๆ หน่อยสิว่าโกรธจริงหรือว่ากำลังเขินพี่กันแน่" "พี่พาย! เลิกกวนประสาทผมสักทีได้ไหม!" ต้นข้าวหมดความอดทน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคมคู่นั้นตรงๆ แววตาคู่สวยฉายความจริงจังและความอัดอั้นตันใจออกมาจนหมดสิ้น "ถ้า... ถ้าคิดจะจีบกันจริงๆ ก็พูดออกมาตรงๆ ดิ! มาทำหยอดโน่นหยอดนี่ ทำเป็นห่วงเป็นใย ทำตัวน่ารักใส่ผมอยู่ได้ทุกวัน... พี่สนุกมากนักเหรอที่เห็นผมสติหลุดเพราะพี่เนี่ย!" บรรยากาศรอบตัวเงียบลงไปถนัดตา พายชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาไหววับที่อ่านไม่ออก มือที่ค้ำยันกำแพงอยู่ค่อยๆ ลดลง เขามองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายซ่อนอยู่ภายใน ต้นข้าวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อเห็นท่าทีเงียบงันไปของอีกฝ่าย เขาเผลอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความประหม่า ความกล้าที่สะสมมาทั้งหมดเริ่มระเหยหายไปทีละน้อย หรือว่า... เขาจะพูดอะไรที่มันเกินเลยไป? หรือจริงๆ แล้วพี่พายก็แค่แกล้งเล่นสนุกตามประสาคนเจ้าชู้เท่านั้น? "คือ... ถ้าพี่ไม่ได้คิดอะไร แค่แกล้งเล่นแก้เบื่อ..." ต้นข้าวเสียงอ่อนลง ดวงตากลมเริ่มรื้นไปด้วยความน้อยใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว "งั้นก็เลิกทำแบบนี้สักทีเถอะครับ ผม... ผมเหนื่อยที่จะต้องมานั่งคิดมากอยู่คนเดียวแล้วนะ" พูดจบ ต้นข้าวก็เบือนหน้าหนีเตรียมจะมุดตัวหนีเข้าห้องให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือหนาที่อบอุ่นและคุ้นเคย แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้ร่างบางเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง ก่อนที่อ้อมแขนแข็งแกร่งจะโอบกอดเอวบางเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกคนจะหายวับไปกับตา "ใครบอกว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "พ... พี่พาย..." "ที่ทำอยู่ทั้งหมดเนี่ย... ไม่เคยคิดจะแกล้งเล่นเลยสักครั้งเดียว ต้นข้าว" พายผละออกเล็กน้อยเพื่อให้ได้มองสบตาคนที่อยู่ในอ้อมแขน ดวงตาคมคู่นั้นฉายแววความจริงจังอย่างที่ต้นข้าวไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "เด็กโง่เอ้ย... ถ้าไม่จีบ แล้วพี่จะยอมตามตื๊อ ตามเปย์ ตามดูแล ตั้งแต่เช้าจรดค่ำแบบนี้ให้เสียเวลาทำไมล่ะครับ หื้ม?" ต้นข้าวเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ คำพูดและรอยยิ้มละลายใจของคนตรงหน้าทำเอาสติที่เหลืออยู่กระเจิงหายไปหมด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang กายจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อปล่อยให้คนพี่มองด้วยสายตาแพรวพราว "ทีนี้..." พายโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากชิดกัน แววตารื่นรมย์กลับมาทอประกายขี้เล่นอีกครั้ง แต่ริมฝีปากหยักกลับคลี่ยิ้มละมุนที่ทำเอาคนมองใจละลายยวบยาบ "พอรู้ความจริงแบบนี้แล้ว... เปลี่ยนจากคำถาม มาเป็นคำตอบตกลงเป็นแฟนกับพี่เลยดีไหมครับ?" "อะ... ใครจะไปยอมตกลงง่ายๆ เล่า!" ต้นข้าวหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่างแล้วรีบหมุนตัวเตรียมวิ่งเข้าห้องนอน "อ๊ะๆ จะหนีไปไหนอีกครับ เด็กดื้อ" พายหัวسเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ขายาวก้าวตามมาคว้าขอบประตูกั้นไว้ทันก่อนที่มันจะปิดลง พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงพร่าทิ้งท้ายผ่านรอยแยกของบานประตู "คืนนี้ฝันดีนะครับ... ว่าที่แฟนตัวน้อยของพี่พาย" ปัง! ประตูห้องถูกปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงหัวใจของต้นข้าวที่เต้นกระหน่ำรัวราายกลองศึก ร่างบางทาส2หลังพิงประตูห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง สองมือยกขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองไว้แน่น ขณะที่ริมฝีปากบางกลับเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ความสุขกำลังล้นปรี่อยู่ในอกนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันสีเขียวในกระเปากางเกงก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ต้นข้าวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและเนื้อหาในข้อความล่าสุด *[00:05] P'Pai: ลืมบอกไป... พรุ่งนี้ตอนเช้า พี่อนุญาตให้ย้ายสัมภาระมานอนห้องพี่ถาวรได้เลยนะครับ เพราะแม่พี่โทรมาบอกว่า... ส่งสินสอดมาทาบทามหนูไว้เรียบร้อยแล้ว* ข้อความสั้นๆ ประโยคเดียว ทำเอาต้นข้าวถึงกับอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ... แม่ของพี่พายเหรอ? ไปทาบทามตอนไหนฟะเนี่ย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความกวนประสาทของพี่พายและน้องต้นข้าวในตอนนี้นะครับ