อย่าให้รูมเมตคนนี้ดุนะ

"บอกแล้วไงครับว่าถ้าจะไปไหน ให้รายงานตัวกับผู้ปกครอง... เอ้ย ให้รายงานตัวกับรูมเมตก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงกว่าปกติเกือบสองอ็อกเทฟดังลอดมาจากปลายสาย พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือในมือของผมที่สั่นเตือนรัวๆ เหมือนแผ่นดินไหวระดับแปดริกเตอร์ ต้นข้าวสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำช็อกโกแลตปั่นในมือร่วงลงไปนองบนโต๊ะคาเฟ่ชื่อดัง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความตกใจปนกรุ่นโกรธนิดๆ เมื่อพบว่าบุคคลที่โทรมาขัดจังหวะความสนุกในคืนวันศุกร์ ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นตาพี่พาย ปีสาม คณะวิศวกรรมศาสตร์ เจ้าของห้องพักข้างๆ ที่ทำตัวเหมือนติดจีพีเอสติดตามตัวผมไว้ตลอดเวลา "นี่! ผมไม่ใช่เด็กอมมือนะพี่พาย ทำไมต้องรายงานทุกฝีก้าวด้วยเนี่ย อีกอย่าง... นี่มันวันศุกร์นะ วันแห่งการปลดปล่อยของมวลมนุษยชาติ! ผมจะมานั่งกินเค้กกับเพื่อนมันผิดตรงไหนเล่า!" ต้นข้าวแว้ดใส่โทรศัพท์ทันทีโดยลืมตัวไปว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายในร้านกาแฟสุดชิค เหมยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับสำลักวิปปรีมครีม รีบหยิบทิชชьюมาเช็ดปากแล้วทำตาโตเป็นไข่ห่าน ส่งสัญญาณมือเป็นพัลวันว่า *'เบาเสียงหน่อยซิแก! นั่นเสียงพี่พายเขากำลังดุอยู่ไม่ใช่เหรอ หน้าดุเหมือนหมาป่าจะเขมือบหัวแล้วนะนั่น!'* *(21:16) P'Pai: อ่านแล้วนะ... ตกลงว่าใจสั่นเพราะชอบพี่เหมือนกันใช่ไหมครับ? เด็กดื้อ* ข้อความแชต์ที่ค้างคาอยู่บนหน้าจอก่อนหน้านี้ยังคงหลอกหลอนอยู่ในหัว สมองของผมประมวลผลแทบไม่ทันเมื่อเจอประโยคฆาตกรรมความรู้สึกนั้นเข้าไป จนต้องตัดสินใจหนีเที่ยวกับเหมยเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ดูเหมือนว่า 'รูมเมตจำเป็น' คนนี้จะไม่ได้ยอมปล่อยให้ผมรอดพ้นไปง่ายๆ เลยสักนิด "พี่ไม่ได้บอกว่าน้องต้นข้าวทำผิดเรื่องกินเค้กครับ..." ปลายสายถอนหายใจเฮือกใหญ่ เสียงถอนหายใจนั้นดังผ่านลำโพงมาจนผมรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยหน่ายและ... ความเป็นห่วงที่เจืออยู่จางๆ "แต่พี่ผิดหวัง... ที่เด็กดื้อแถวนี้กล้าดีดปีกกล้าขาแข็ง แอบหนีเที่ยวกับเพื่อนตอนดึกๆ ดื่นๆแถมยังบล็อกไลน์... เอ้ย เมินข้อความสำคัญของพี่อีกต่างหาก" "ใครเมิน! ผมไม่ได้เมินสักหน่อย มือมันลั่นต่างหากเล่า!" ผมเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์อยู่แล้ว "แล้วอีกอย่าง ห้องก็ห้องผม ประตูห้องก็ห้องผม ผมจะไปไหนมาไหนมันก็เรื่องของผมป่ะพี่พาย ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ทำไมต้องมาตามเช็คชื่อเหมือนอาจารย์ฝ่ายปกครองด้วยเนี่ย!" "อ้าว... พูดแบบนี้แสดงว่าอยากให้พี่เลื่อนขั้นจาก 'รูมเมต' ไปเป็น 'แฟน' ให้มันถูกต้องตามสถานะใช่ไหมครับ ถึงจะยอมให้พี่ตามเช็คชื่อได้ทุกวัน?" น้ำเสียงยียวนกวนประสาทกลับมาอีกแล้วครับท่านผู้ชม! ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนเจ็บ ใจดวงน้อยๆ เต้นโครมครามจนกลัวว่ามันจะทะลุออกมานอกอก เสียงหัวใจเต้นดังแข่งกับเพลงแจ๊สเบาๆ ในร้านเลยให้ตายส- "เพ้อเจ้ออะไรเล่า! ใครเขาอยากเป็นแฟนพี่กัน! หน้าตาก็ธรรมดา นิสัยก็ขี้แกล้ง ปากจัดเป็นที่หนึ่ง หาข้อดีไม่เจอเลยสักนิด!" ผมแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ "โห... พูดแบบนี้ใจร้ายจังนะครับต้นข้าว" พี่พายแกล้งทำเสียงน้อยใจ ซึ่งทุกคนบนโลกนี้ก็รู้ดีว่ามันคือการแสดงละครตบตาขั้นเทพ "คนแถวนี้ปากแข็งแบบนี้ทุกทีสินะครับ เดี๋ยวเถอะ... กลับมาห้องเมื่อไหร่ พี่จะปรับทัศนคติใหม่ให้เข็ดหลาบเลยคอยดู" "ย... อย่ามาขู่ผมนะ! ผมไม่กลัวพี่หรอก!" ผมเสียงสั่นไปนิดโดยไม่ตั้งใจ "หรอครับ? งั้นหันไปมองกระจกใสฝั่งขวามือของร้านตอนนี้สิครับ... เด็กดื้อ" สิ้นเสียงนั่น ร่างกายของผมก็ตอบสนองเร็วกว่าความคิด ดวงตากลมโตหันขวับไปมองกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพถนนหน้าร้านทันที และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงนั้น... ทำเอาผมแทบหยุดหายใจ ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดฮู้ดสีดำสนิท กางเกงยีนส์เซอร์ๆ และหมวดแก๊ปที่ปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งกำลังยืนพิงเสาไฟฟ้าอยู่หน้าร้านกาแฟ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหูไว้ ส่วนมืออีกข้างกำลังโบกทักทายมาทางผมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ต่อให้มองจากระยะไกลร้อยเมตรก็จำได้แม่นยำ *พี่พาย! เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงวะเนี่ย!* ผมเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เหมยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหันไปมองตามสายตาผม ก่อนจะกรี๊ดเบาๆ ออกมาด้วยความตื่นเต้นแล้วสะกิดแขนผมรัวๆ "กรี๊ดดด! แกกกก! พี่พายสายเปย์สายไมโครเวฟตามมาคุมถึงที่เลยเหรอเนี่ย โคตรซีรีย์เกาหลีเลยแกรรร!" ผมไม่ได้ยินเสียงแซวของเหมยเลยสักนิด สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อเห็นร่างสูงกำลังก้าวเท้าเดินตรงดิ่งเข้ามาในร้าน ประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมกับกระดิ่งทองเหลืองที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง แต่มันกลับดังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผมเหมือนเสียงระฆังเตือนภัย พี่พายเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับไอความเย็นยามค่ำคืนลอยมาแตะจมูก ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้ดวงตากลมโตคมกริบมองผมที่กำลังนั่งตัวลีบติดพนักเก้าอี้เหมือนแมวโดนจับได้ว่าแอบขโมยปลาทู "ไงครับ... ตัวแสบ" พี่พายกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มพราวระยับ "หมดเวลาเที่ยวเล่นแล้วครับ กลับห้องไปให้พี่ 'ปรับทัศนคติ' กันดีกว่านะ" หัวใจของผมกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อสายตาคู่คมคู่นั้นเลื่อนลงมามองริมฝีปากของผมที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่นิ้วเรียวของเขาจะยื่นมาแตะเบาๆ ที่คางของผม พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก... แล้วข้อความแชตใหม่ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะต่อหน้าต่อตา โดยที่เจ้าตัวยังคงยืนยองๆ อยู่ตรงหน้า *(21:42) P'Pai: เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีนะครับ... เพราะคืนนี้ พี่ไม่ปล่อยให้หนีไปไหนอีกแล้ว* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและอินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะครับ!