ของขวัญวันเกิดที่ไม่อยากรับ

"ถอยไปเลยครับพี่พาย! ผมบอกแล้วไงว่าวันนี้ไม่ว่าง จะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด!" ผมสะบัดแขนตัวเองออกจากมือหนาที่เกาะหนึบเหมือนปลิงควาย พลางส่งสายตาเขียวปั๊ดไปให้คนตัวสูงที่ยืนพิงกรอบประตูห้องผมอย่างสบายอารมณ์ ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปวิศวะฯ ดูดีเกินไปจนน่าหมั่นไส้ ยิ่งรอยยิ้มมุมปากนั่นด้วยแล้ว... ใครเห็นก็คงละลาย แต่สำหรับผม มันคือรอยยิ้มของจอมวายร้ายชัดๆ "ห้องสมุดมีอะไรน่าสนใจกว่าพี่เหรอครับ? หืม?" พี่พายเลิกคิ้วกวนประสาท "ดูสิเนี่ย วันนี้วันเกิดใครน้า... อ๋อ คนขี้โวยวายแถวนี้เอง" "ไม่ต้องมาพูด! ผมไม่ต้องการของขวัญจากคนกวนประสาทหรอก" ผมคว้ากระเป๋าเป้เตรียมจะเดินเบียดเขาออกไป แต่พี่พายกลับขยับตัวมาบล็อกทางออกไว้เสียมิด พร้อมกับหยิบกล่องสี่เหลี่ยมห่อกระดาษสีน้ำตาลเรียบๆ ออกมาจากหลังแผ่นหลังกว้าง "เอ้า รับไป" "ไม่เอาครับ! ของพี่น่ะ ไว้เก็บไปแกล้งคนอื่นเถอะ" "รับไปก่อนเถอะน่า ถ้าเปิดดูแล้วไม่ถูกใจค่อยเอามาปาหัวพี่ก็ได้" เขาพูดพลางยัดกล่องใส่ลงในมือผม แรงกดที่มือทำเอาใจผมกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขาฟุ้งกระจายจนผมรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาดื้อๆ ผมขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะตัดสินใจแกะกระดาษห่อนั่นออกด้วยความหมั่นไส้ อยากรู้เหมือนกันว่าคนอย่างพี่พายจะให้อะไร... คงไม่พ้นพวกของเล่นตลกๆ หรืออะไรที่ทำให้ผมต้องอับอายแน่ๆ ทว่า... สิ่งที่อยู่ข้างในกลับทำให้ผมชะงัก มันเป็นหนังสือการ์ตูนหายากที่ผมเคยบ่นว่าอยากได้เมื่อหลายเดือนก่อน กับ... พวงกุญแจตุ๊กตารูปข้าวโพดหน้าตากวนประสาทที่คล้ายหน้าพี่พายไม่มีผิด "อะไรเนี่ย..." ผมพึมพำ "ก็น่ารักเหมือนเจ้าของวันเกิดดีไง" เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ส่วนหนังสือเล่มนั้น... พี่ไปตระเวนหามาทั่วกรุงเทพฯ เลยนะ ถ้าไม่ชอบก็คงเสียใจแย่" คำพูดนิ่งๆ แต่จริงจังของเขาทำให้ผมทำอะไรไม่ถูก มือที่ถือของขวัญสั่นน้อยๆ หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นรัวเหมือนกลองชุด มันไม่ใช่แค่เรื่องของขวัญ แต่มันคือการที่เขาจำทุกรายละเอียดที่ผมเคยพูดออกไปได้ "พี่พาย... พี่มัน..." "ว่าไงครับ? พี่มันทำไม? พี่มันหล่อ? พี่มันเปย์เก่ง? หรือพี่มันน่ารักจนน้องข้าวใจสั่น?" "หลงตัวเอง!" ผมแหวใส่ แก้เขินด้วยการยกกระเป๋าขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้ "คนบ้าอะไรซื้อของขวัญแล้วต้องหยอดด้วยเนี่ย!" "ก็พี่จีบอยู่ไงครับ จำไม่ได้เหรอ?" เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มทุ้มจนผมขนลุกชัน "ไปเถอะ จะไปห้องสมุดใช่ไหม? เดี๋ยวพี่ไปส่ง ถือว่าเป็นสวัสดิการของคนมีแฟน... เอ้ย มีคนที่กำลังจีบ" ผมทำหน้าบึ้งตึงแล้วรีบเดินหนีออกมาโดยไม่รอเขา แต่สายตาก็ยังแอบมองตุ๊กตาข้าวโพดในมือด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ใจหนึ่งอยากจะด่า แต่อีกใจกลับมีความสุขจนหุบยิ้มไม่ได้ เราเดินลงมาถึงลานจอดรถ บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงลมพัดผ่านแผ่วเบา พี่พายยังคงเดินตามหลังมาไม่ห่าง เขาชอบแกล้งเอานิ้วมาสะกิดไหล่ผมจนผมต้องหันไปถลึงตาใส่เป็นระยะ "ถามจริงเหอะพี่พาย... ทำแบบนี้ทำไม?" ผมหยุดเดินแล้วหันไปถามเขาตรงๆ ท่ามกลางความเงียบในลานจอดรถยามสาย พี่พายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา... ครั้งนี้ไม่ใช่ยิ้มกวนประสาท แต่มันเป็นยิ้มที่ดูจริงใจจนน่าตกใจ "ถามทำไมครับ? ไม่รู้เหรอว่าคนเขาทำแบบนี้เพราะอะไร?" "ก็... ก็เพราะอยากแกล้งไง" "คนเราไม่เสียเวลาไปหาของขวัญที่หายากขนาดนั้น เพื่อมาแกล้งเล่นหรอกนะข้าว" เขาขยับเข้ามาใกล้จนผมถอยหลังไปชนกับรถยนต์ที่จอดอยู่ "ที่พี่ทำอยู่ทุกวันนี้... มันชัดเจนพอหรือยังครับ?" เขายื่นมือมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้ผมหายใจติดขัด จังหวะหัวใจมันรัวเร็วเสียจนผมกลัวว่าเขาจะได้ยิน "ผม... ผมต้องไปเรียนแล้ว" ผมพูดเสียงตะกุกตะกัก พยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่พี่พายกลับคว้าข้อมือผมไว้ "เดี๋ยวข้าว... คือว่า..." เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผมก็ดังขึ้น ผมหยิบออกมาดู เห็นแชตจาก 'เหมย' ที่เด้งขึ้นมาแบบรัวๆ จนน่าตกใจ *เหมย: ข้าว! มึงเห็นยัง! ในเพจมหาลัย!* *เหมย: มีคนสารภาพรักพี่พายว่ะ! แอบดูในสตอรี่สิ!* ผมใจหล่นวูบ รีบกดเข้าไปดูสตอรี่ที่เหมยส่งลิงก์มาให้ ทันใดนั้นมือถือในมือก็แทบจะร่วงหล่นลงพื้น ภาพที่ปรากฏคือโพสต์ในเพจสารภาพรักที่เขียนแคปชั่นว่า... 'ถึงพี่พาย วิศวะฯ... ที่หนูแอบชอบมานาน วันนี้หนูตัดสินใจแล้วนะว่าหนูจะบอกพี่ว่า หนูชอบพี่ค่ะ และอยากให้พี่มาเป็นของขวัญวันเกิดให้หนูได้ไหมคะ?' ผมเงยหน้ามองพี่พายด้วยความรู้สึกที่ชาวาบไปทั้งตัว ในขณะที่เขากำลังมองโทรศัพท์ผมสลับกับมองหน้าผมด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้... ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของพี่พายที่วางอยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นมาอย่างต่อเนื่องเหมือนคนนับสิบกำลังระดมส่งข้อความเข้ามา "พี่พาย... นั่นใครครับ?" ผมถามเสียงสั่น หัวใจที่พองโตเมื่อกี้กลับถูกความเย็นเยียบเข้าเกาะกุม เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสายที่ดังขึ้นมาทันทีโดยไม่ได้มองชื่อผู้โทร... "ว่าไงครับ... อ๋อ... เดี๋ยวพี่ไปหาเดี๋ยวนี้ครับ" เขาหันมามองผม แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับดูหม่นแสงลงอย่างประหลาด ก่อนจะเดินหันหลังให้ผมไปดื้อๆ โดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่กลางลานจอดรถกับของขวัญในมือที่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนกลายเป็นขยะขึ้นมาทันที ความรู้สึกที่เหมือนจะดี กลับกลายเป็นความพังทลายเพียงแค่ชั่วพริบตา... ผมพลาดอะไรไปหรือเปล่า? หรือนี่คือ 'ของขวัญ' ที่เขาเตรียมไว้ให้ผมกันแน่? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักของเจ้าเด็กขี้โวยวายกับพี่ชายสายกวนคนนี้นะครับ "สายลมแผ่วเบา"