ความรู้สึกที่อัดอั้น

"ไอ้พี่พาย! หยุดทำหน้าตายแบบนั้นแล้วตอบผมมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าที่ผ่านมา พี่ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร!" เสียงตะโกนของต้นข้าวที่ดังลั่นห้องนั่งเล่นทำเอาเหมยที่นั่งแทะเม็ดทานตะวันอยู่บนโซฟาถึงกับชะงัก เธอรีบวางถุงขนมลงแล้วทำท่าจะลุกหนี แต่ก็ถูกสายตาพิฆาตของเพื่อนรักส่งสัญญาณให้ 'อยู่ก่อน' ผ่านทางสายตา ร่างสูงของพีรวิชญ์ที่ยืนพิงผนังห้องด้วยท่าทางสบายๆ จนน่าหมั่นไส้ในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนท่าที เขาขยับตัวยืนตรง แววตากวนประสาทที่เคยมีหายวับไปราวกับถูกลบด้วยยางลบ เหลือเพียงความนิ่งเงียบที่กดดันจนคนมองเริ่มรู้สึกตัวสั่น "อยากรู้จริงๆ เหรอครับ?" พายถามเสียงเรียบ แต่น้ำหนักของคำพูดมันกลับหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง "เออ! อยากรู้! พี่ตามจีบผม พี่กวนประสาทผม พี่ทำตัวเป็นหมาหยอกไก่ ทั้งที่พี่ก็มีสาวๆ คณะอื่นมาป้วนเปี้ยนจะตาย ทำไมต้องเป็นผม? ทำไมต้องเป็นไอ้คนชอบโวยวายแบบผม!" ต้นข้าวหน้าแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความอัดอั้นที่เก็บมานานกันแน่ เขาเดินเข้าไปผลักอกคนตัวสูงกว่าเบาๆ ทว่าพายกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ไม่ใช่การจับเพื่อหยุด แต่เป็นการจับเพื่อดึงให้คนตัวเล็กกว่าเข้ามาอยู่ในระยะประชิด "หึ... หมาหยอกไก่เหรอครับ?" พายแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเข้มจัดมองลึกลงไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของคนตรงหน้า "ไอ้ต้นข้าว... คนอย่างพี่เนี่ยนะ ถ้าไม่ได้ชอบจนแทบบ้า พี่ไม่เอาเวลาไปเสียกับคนที่น่ารำคาญแบบเราหรอกนะ" "พี่ก็พูดได้นี่!" "พี่พูดจริง" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเขาเริ่มสั่นพร่าอย่างที่เจ้าตัวคงไม่ทันสังเกต "พี่อดทนมานานเท่าไหร่แล้วที่ต้องเห็นเราเดินไปกับคนอื่น อดทนมานานแค่ไหนที่ต้องแกล้งทำเป็นกวนประสาท ทั้งที่ในใจอยากจะดึงมากอดให้จมอก... พี่พยายามจะเป็นพี่ข้างห้องที่เท่ๆ คูลๆ แต่พอเห็นเราหันไปยิ้มให้ไอ้รุ่นพี่คนนั้น พี่ก็แทบจะประสาทแดก!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ ต้นข้าวชะงักกึก ไม่คิดว่าจะได้ยินคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาขนาดนี้จากปากพี่ข้างห้องจอมกวน "พาย..." เหมยที่นั่งเป็นพยานเหตุการณ์อยู่ตรงมุมห้องถึงกับอุทานเบาๆ เธอรู้ว่าพายชอบต้นข้าว แต่ไม่เคยเห็นเพื่อนสนิทคนนี้เปิดเผยความอ่อนแอออกมามากขนาดนี้มาก่อน "พี่เหนื่อยนะต้นข้าว" พายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขามันทำให้สมองของต้นข้าวขาวโพลน "เหนื่อยที่ต้องคอยกั้นกำแพงไม่ให้ตัวเองกระโจนใส่เราตลอดเวลา... พี่ไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะที่เห็นคนน่ารักอยู่ตรงหน้าแล้วจะไม่รู้สึกอะไร ยิ่งเห็นเราด่า ยิ่งเห็นเราทำหน้ามุ่ย พี่ก็ยิ่งอยากแกล้ง... เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่ทำให้เรา 'หันมามอง' พี่" มือหนาเลื่อนขึ้นไปเกลี่ยแก้มเนียนเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่ทำให้หัวใจของต้นข้าวเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "ที่พี่ทำทั้งหมด... ก็เพราะว่าพี่รักเรา รักจนไม่รู้จะแสดงออกยังไงให้มันมากกว่านี้แล้ว" ต้นข้าวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาอยากจะด่ากลับเหมือนทุกครั้ง อยากจะบอกว่า 'ใครเขาบอกให้พี่ทำแบบนี้' แต่คำพูดพวกนั้นกลับถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นแววตาจริงจังที่สั่นไหวของพาย "พี่พาย..." "ทีนี้... จะยังไล่พี่ให้ไปไกลๆ อีกไหมครับ?" พายถามพลางยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้มีความกวนประสาทเจือปน มีเพียงความวอนขอและความหวังที่ชัดเจน ต้นข้าวเบี่ยงหน้าหนี พยายามจะถอยหลังแต่พายก็ไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังดึงรั้งให้ร่างของเขาทรุดลงไปนั่งบนโซฟาข้างๆ กัน โดยที่มือยังคงกุมมือเขาไว้ไม่ห่าง "พี่มันนิสัยเสีย" ต้นข้าวพึมพำ "ยอมรับครับ... ว่าพี่มันนิสัยเสีย แถมเอาแต่ใจด้วย" พายก้มลงกระซิบข้างหู "แต่นิสัยเสียแบบนี้แหละ ที่จะรักแค่เราคนเดียวตลอดไป... โอเคไหมครับ?" ในวินาทีที่ต้นข้าวกำลังจะอ้าปากตอบ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพายดังรัวขึ้นพร้อมกันหลายครั้ง พายขมวดคิ้วแล้วหยิบมันขึ้นมาดู ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองต้นข้าวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิต "ต้น... พี่ต้องไปแล้ว" "ไปไหน? เกิดอะไรขึ้น?" ต้นข้าวถามอย่างตกใจ "พี่มีเรื่องต้องจัดการ... เรื่องที่พี่แอบทำมาตลอดเพื่อปกป้องเรา" พายลุกขึ้นพรวดพราด เขาคว้ากุญแจรถก่อนจะหันมามองต้นข้าวเป็นครั้งสุดท้าย "ถ้าคืนนี้พี่ไม่กลับมา... อย่าลืมที่พี่พูดนะ ว่าพี่รักเรามากแค่ไหน" พายวิ่งออกไปจากห้อง ทิ้งให้ต้นข้าวยืนงงอยู่กลางห้อง ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายจะเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของต้นข้าวเอง เป็นข้อความจากพายที่ถูกส่งมาก่อนที่เขาจะหายตัวไป *พาย: พี่ขอโทษที่ความรักของเราต้องมีเรื่องอื่นมาแทรก... ถ้าพี่ไม่รอด กลับไปดูที่ลิ้นชักใต้เตียงพี่นะ พี่ทิ้งสมุดบันทึกไว้ให้... รักนะครับ* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบทนี้นะครับ "สายลมแผ่วเบา" จะพาไปสู่บทสรุปในตอนหน้า ห้ามพลาดนะครับ!