วิศวะผู้คลั่งรัก(งาน)

กลิ่นคาเฟอีนเข้มข้นจากแก้วกระดาษที่วางระเกะระกะอยู่ข้างกองชีทและโน้ตบุ๊กหลายเครื่อง คือเครื่องยืนยันชั้นดีว่าพวกเราไม่ได้นอนกันเลยตลอดทั้งคืน หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบสะท้อนกับดวงตาคู่คมของรินทร์ที่กำลังจ้องมองบรรทัดโค้ดตัวสุดท้ายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ถ้าตรงนี้ยังลูปข้อมูลไม่เสถียร โปรเจกต์วิศวกรรมระบบขนส่งอัจฉริยะที่นายทำมาทั้งหมดจะพังไม่เป็นท่าในช่วงประเมินผลวันพรุ่งนี้ครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบคม ฟ้าครามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสะดุ้งเล็กน้อย เธอขยับแว่นสายตาที่เกือบจะหลุดร่วงลงมาจากสันจมูก ใบหน้าขาวเนียนมีรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อยจากการอดนอน แต่แววตาดื้อรั้นคู่นั้นยังคงสว่างไสวไม่ยอมแพ้ "ฉันรู้หน่า... ไม่ต้องมาทำเป็นสอนเลย กัปตันทีมบาส" ฟ้าครามสวนกลับเสียงแหบพร่า พลางเอื้อมมือไปคว้าแก้วกาแฟที่ว่างเปล่า แต่นิ้วเรียวยังไม่ทันแตะโดน รินทร์ก็ยื่นมือหนามาคว้าแก้วนั้นออกไปก่อน "พอแล้วครับ คาเฟอีนในเลือดนายเกินพิกัดมาสามชั่วโมงแล้ว ถ้าไม่อยากเป็นลมล้มพับคามือถือโค้ดของฉัน ก็เลิกดื้อแล้วฟังคำสั่ง" "นายไม่ใช่หัวหน้าฉันนะรินทร์!" ฟ้าครามกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ ดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความไม่ยอมแพ้ "ทำไมล่ะ? กลัวฉันทำงานพังจนเสียชื่อคนเก่งของคณะวิศวะหรือไง" รินทร์ถอนหายใจเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานตัวยาวมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่ฟ้าครามนั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและไอร้อนจากคอมพิวเตอร์โชยแตะจมูก จนคนตัวเล็กกว่าเผลอหดไหล่โดยอัตโนมัติ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง รินทร์โน้มตัวลงมา ใช้มือข้างหนึ่งค้ำพนักพิงเก้าอี้ไว้ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมผ่านหน้าเธอไปกดเซฟไฟล์งานบนคีย์บอร์ด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดอยู่ข้างใบหูขาวสะอาดจนฟ้าครามรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง "ผมไม่ได้กลัวเสียชื่อครับ..." รินทร์กระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักอยู่ห่างจากแก้มใสเพียงไม่กี่เซนติเมตร "แต่ผมกลัวว่าคนแถวนี้จะล้มป่วยจนผมไม่มีสิทธิ์ดูแลต่างหาก" คำพูดนั้นทำเอาฟ้าครามชะงักกึก หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำทำเพลงผิดจังหวะจนดังโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องสมุดคณะในช่วงตีสี่ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของโน้ตบุ๊กที่ยังคงทำงานแข่งกับเสียงความนึกคิดในหัวของทั้งคู่ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ จากคู่กัดที่คอยจิกกัดกันทุกครั้งที่เจอ กลายมาเป็นแนวร่วมเฉพาะกิจที่ต้องแบกรับความคาดหวังมหาศาล รินทร์ที่ดูเหมือนจะเย็นชาและสนใจแต่บาสเกตบอล กลับคอยอยู่เคียงข้างเธอในยามที่โปรเจกต์วิกฤต คอยเตือนให้กินข้าว คอยเตรียมกาแฟ และคอยปกป้องเธอจากสายตาริษยาของคนรอบข้าง—รวมถึงคำขู่ปริศนาจากวินเมื่อคืนก่อนด้วย "นาย..." ฟ้าครามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา "พูดบ้าอะไรเนี่ย ดึกแล้วเพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะรินทร์" "ผมไม่ได้เพ้อเจ้อครับ" รินทร์ผละตัวออกมาช้าๆ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "จำคำพูดของวินเมื่อวานไม่ได้เหรอครับ? เขาไม่ได้แค่ขู่ผม... แต่เขาพยายามดึงนายเข้าไปเอี่ยวด้วย เพราะฉะนั้น นับจากนี้ไป อย่าทำตัวเก่งให้มันมากนัก... เชื่อผมบ้าง" ความจริงจังในน้ำเสียงนั้นทำให้ฟ้าครามเถียงไม่ออก เธอยอมรับว่าลึกๆ แล้วมีความกลัวเกาะกุมอยู่ในใจ คำเตือนของวินเมื่อคืนยังคงก้องกังวานเกี่ยวกับสิทธิ์ที่รินทร์กำลังจะสูญเสีย และบุคคลที่รินทร์กำลังปกป้อง ซึ่งก็คือตัวเธอนั่นเอง รินทร์เห็นเธอนิ่งเงียบไป จึงเอื้อมมือไปหยิบเสื้อแจ็กเก็ตฮู้ดสีดำของตัวเองมาคลุมไหล่บางให้อย่างเบามือ ความอบอุ่นจากเนื้อผ้าที่ยังหลงเหลืออุณหภูมิร่างกายของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้ "พักได้แล้วครับ งานตรงนี้ผมจัดการต่อเอง อีกไม่ถึงสามชั่วโมงฟ้าก็สว่างแล้ว" "แต่นายก็ยังไม่ได้นอนเหมือนกันนะ..." ฟ้าครามเงยหน้าสบตา เอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ความแข็งกร้าวหายวับไป เหลือเพียงความห่วงใยเจือจางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้น "ผมอึดกว่านายเยอะครับ คุณตัวแสบ" รินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น และเป็นรอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจของคนมองแทบหยุดเต้น "นอนซะ เดี๋ยวผมเฝ้าหน้าจอให้เอง" ฟ้าครามเม้มปากลังเลอยู่ชั่วครู่ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งคืนเริ่มประดังประเดเข้าใส่จนต้านทานไม่ไหว สุดท้ายเธอก็ยอมทิ้งศีรษะลงพิงกับพนักเก้าอี้ ปล่อยให้เปลือกตาทับถมด้วยความง่วงงุนค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ภายใต้ความอบอุ่นของเสื้อแจ็กเก็ตและสายตาคมคายที่ยังคงเฝ้ามองทุกการหายใจของเธอไม่ห่าง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกที แสงสีส้มอ่อนๆ ของรุ่งอรุณก็เริ่มสาดส่องผ่านกระจกใสเข้ามาในห้อง รินทร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งกำลังพิมพ์โค้ดบรรทัดสุดท้าย ส่วนสายตาเหลือบมองร่างเล็กที่หลับพับคาโต๊ะไปด้วยความอ่อนเพลีย เขาลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ ตั้งใจจะเดินไปหยิบผ้าห่มสำรองในตู้มาคลุมให้เธอดีๆ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูห้องสมุดถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แรงเหวี่ยงทำให้บานประตูชนผนังเสียงดังสนั่น รินทร์ขมวดคิ้วมุ่น หันขวับไปมองผู้มาเยือนด้วยแววตาเย็นเยียบ วินยืนหอบหายักอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพของรินทร์และฟ้าครามในห้องที่อยู่กันตามลำพังตลอดทั้งคืน ก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอ "ขยันกันจริงๆ นะครับ กัปตันรินทร์..." วินก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว สายตาจ้องเขม็งมาที่รินทร์ด้วยความริษยาเต็มเปี่ยม "แต่เหนื่อยฟรีหรือเปล่าไม่รู้... เพราะในพรีเซนต์ตอนเช้าวันนี้ โปรเจกต์ที่พวกนายทุ่มเทกันทั้งคืน อาจจะไม่มีวันได้ฉายให้ใครเห็นเลยก็ได้!" รินทร์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่ความตระหนักรู้บางอย่างจะพุ่งชนประสาทสัมผัส เขาหันขวับกลับไปมองที่หน้าจอโน้ตบุ๊กบนโต๊ะทันที— ไฟล์โปรเจกต์ระบบขนส่งอัจฉริยะหลักที่เพิ่งแก้โค้ดเสร็จสมบูรณ์เมื่อครู่... กำลังขึ้นแถบสีแดงกระพริบเตือน พร้อมกับหน้าจอที่ค่อยๆ ดับวูบลงต่อหน้าต่อตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของกัปตันรินทร์และยัยตัวแสบฟ้าครามด้วยกันเสมอนะครับ!