เสียงนกหวีดที่ดังเกินจังหวะหัวใจ

เสียงเอี๊ยดอ๊าดของพื้นยางสังเคราะห์ในสนามบาสเกตบอลในร่ม สะท้อนก้องกราบกับเสียงเชียร์อื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง ทว่าสิ่งที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงนกหวีดหรือเสียงพากย์เกมรอบสนาม กลับเป็นจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเร็วจلافจนน่าหงุดหงิด ฟ้าครามกะพริบตาไล่หยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามขมับ ก่อนจะขยับกรอบแว่นสายตาให้เข้าที่ มือเรียวบางกำกระป๋องน้ำอัดลมในมือแน่นจนความเย็นจัดซึมผ่านผิวเนื้อ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ห่วงบาสฝั่งตรงข้าม แต่มันถูกล็อกไว้ที่แผ่นหลังกว้างของกัปตันทีมหมายเลขสิบ... รินทร์ เหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อนยังคงฉายชัดในความทรงจำ ภาพของวินยืนเคียงข้างชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับรินทร์—พี่ชายแท้ๆ ผู้กุมกุญแจไขปมร้าวในครอบครัว—ยังคงสร้างรอยแผลจางๆ ไว้ในความรู้สึก แม้รินทร์จะเลือกทำเป็นเมินเฉยและทุ่มเทสมาธิทั้งหมดให้กับแมตช์สำคัญนี้ แต่ฟ้าครามรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากที่เรียบเฉยและดุดันในสนามของอีกฝ่าย มีรอยร้าวบางอย่างที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อหากมีใครสะกิดถูกจุด "เฮ้ย คราม! ทางนี้!" เสียงตะโกนจากเพื่อนร่วมคณะวิศวะที่นั่งอยู่แถวถัดไปเรียกสติของฟ้าครามให้กลับมาสู่ปัจจุบัน เขาส่ายหัวเบาๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะเบนสายตาไปที่สนามอีกครั้ง เกมดำเนินไปอย่างดุเดือด วิน ซึ่งเล่นให้ทีมมหาวิทยาลัยคู่แข่ง จงใจเล่นนอกเกมด้วยการพุ่งเข้าชนรินทร์อย่างจังในจังหวะที่กัปตันทีมหนุ่มกำลังลอยตัวขึ้นชู้ต ลูกบาสเกตบอลหลุดจากมือกระอนกระออกไปพร้อมกับร่างสูงของรินทร์ที่กระแทกพื้นสนามเสียงดังสนั่น *ตุบ!* "รินทร์!" ฟ้าครามเผลอหลุดปากอุทานออกมา เสียงของเขาแทบจะจมหายไปกับเสียงโห่ร้องของผู้ชมรอบสนาม แต่วินที่ยืนค้ำหัวรินทร์อยู่กลับหันมามองทางอัฒจันทร์ฝั่งที่ฟาสต์ครามยืนอยู่พอดี มุมปากของวินยกยิ้มเหยียดหยามอย่างผู้เหนือกว่า ราวกับกำลังประกาศชัยชนะล่วงหน้า ทว่า แทนที่จะลุกขึ้นมาเอาเรื่องด้วยอารมณ์เหมือนอย่างเคย รินทร์กลับนอนนิ่งอยู่บนพื้นชั่วขณะ ดวงตาคมกราบปิดลงช้าๆ เพื่อระงับความเจ็บปวดที่ข้อศอกและหัวเข่า ฟ้าครามเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจเข้าอย่างจัง ความรู้สึกพะว้าพะวังแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องก้าวเท้าลงจากอัฒจันทร์โดยอัตโนมัติ "ขอทางหน่อยครับ!" ฟ้าครามแทรกตัวผ่านฝูงชนลงมาจนถึงขอบสนามได้อย่างหวุดหวิด ในจังหวะเดียวกับที่โค้ชและทีมแพทย์สนามกำลังวิ่งเข้ามาดูอาการของรินทร์ รินทร์ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นโดยมีแพทย์สนามประคอง สีหน้าของกัปตันหนุ่มซีดเซียวเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บ แต่เขากัดฟันกรวดปฏิเสธความช่วยเหลือที่จะถูกเปลี่ยนตัวออก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบสนามก่อนจะมาสะดุดเข้ากับร่างของฟ้าครามที่ยืนหน้าเครียดอยู่หลังป้ายโฆษณา บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มลดเสียงลงชั่วขณะ รินทร์นิ่งค้างไปเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นความเป็นห่วงที่ฉายชัดอยู่ในแววตาหลังกรอบแว่นของคนตรงหน้า ความแข็งกร้าวที่เขาใช้เป็นเกราะกำบังมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "นาย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบาเมื่อเดินเข้ามาใกล้ขอบสนาม "มาทำอะไรตรงนี้" "ฉันมาดูนายสะอึกสะอื้นคาพื้นสนามมั้ง ถามได้" ฟ้าครามสวนกลับด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดเพื่อกลบเกลื่อนความห่วงใยที่ล้นปรี่ แต่สายตากลับกวาดสำรวจบาดแผลตามแขนและขาของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว "เจ็บขนาดนี้ยังจะทำเป็นเก่ง เดี๋ยวก็โดนหามออกจากสนามจริงๆ หรอก" รินทร์ไม่ได้เถียงกลับเหมือนทุกครั้ง มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยาก—รอยยิ้มที่ไม่มีความเย่อหยิ่งหรือความเย็นชาเจือปน มีเพียงความอ่อนโยนที่ส่งผ่านออกมาทางแววตาจนฟ้าครามต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง "เป็นห่วงฉันเหรอครับ" รินทร์กระซิบถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มเป็นพิเศษ จงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใส "ใครเป็นห่วงนาย หลงตัวเองชะมัด" ฟ้าครามสะดุ้งโหยง รีบถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พลางยกมือขึ้นผลักไหล่กว้างของอีกฝ่ายเบาๆ "เจ็บตัวจนเพี้ยนแล้วหรือไง ไปทำแผลไป!" ภาพการหยอกล้อที่เต็มไปด้วยเคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของใครบางคนอย่างสมบูรณ์แบบ ที่ทางเข้าประตูฝั่งมุมอับของโรงยิม ร่างของพี่ชายแท้ๆ ของรินทร์ยืนกอดอกนิ่งสนิท ใบหน้าคมคายที่ถอดแบบกันมานั้นเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาสีเข้มจ้องมองภาพความสนิทสนมระหว่างน้องชายกับนักศึกษาคณะวิศวะด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ข้างกายเขามีวินยืนยิ้มเยาะรอจังหวะซ้ำเติม ก่อนที่รินทร์จะทันได้เอաբคำพูดใดต่อ เสียงปรบมือช้าๆ และทุ้มต่ำก็ดังแทรกบรรยากาศรอบข้างขึ้นมา "เล่นละครเก่งนี่... น้องรัก ไม่คิดเลยว่านายจะมีมุมที่อ่อนแอขนาดนี้ให้คนอื่นเห็น" รินทร์ชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งบาดเจ็บหันขวับไปตามเสียงนั้นทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าใครกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา ฟ้าครามขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองชายแปลกหน้าผู้มาใหม่สลับกับรินทร์ สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา "นายมาทำไมที่นี่..." รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นดุดันและเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม พี่ชายของเขายกยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาหยุดยืนห่างจากรินทร์เพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมกริบกวาดมองฟ้าครามตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในบริเวณนั้นหยุดชะงัก "ฉันไม่ได้มาเพื่อดูนายเล่นกีฬาหรอกนะรินทร์... แต่ฉันมาเพื่อเตือนสิทธิ์ที่นายกำลังจะสูญเสียไปทั้งหมด รวมถึง... คนที่นายกำลังปกป้องอยู่ด้วย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความอบอุ่นปนความระทึกใจในตอนนี้ แล้วเราไปลุยปมเดือดกันต่อในตอนหน้าเลยนะครับ!