ติวเตอร์จำเป็นในห้องสมุด

"ถ้าพาร์ทนี้มึงยังแก้สมการแรงเสียดทานไม่ได้ ฟ้าคราม... คืนนี้มึงก็นอนเคาะสนิมอยู่บนสแตนด์เชียร์คนเดียวเถอะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ โต๊ะมุมอับสายตาชั้นสามถูกโอบล้อมด้วยกองตำราฟิสิกส์เล่มหนาเตอะ แสงไฟสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันกรามคมคายของรินทร์ กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา เขากำลังใช้ปลายปากกาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองคนตรงข้ามด้วยแววตาดุดัน ทว่าลึกๆ กลับแฝงประกายความเอ็นดูที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ ฝ่ายตรงข้าม—ฟ้าคราม นักศึกษาดีเด่นผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากดีและหัวไวไม่เป็นรองใคร—กำลังกัดริมฝีปากล่างเบาๆ มือเรียวขยี้ผมสีเข้มจนยุ่งเหยิงด้วยความหัวเสีย สมุดโน้ตกระดาษกราฟเต็มไปด้วยตัวเลขและเครื่องหมายเวกเตอร์ที่ตีกันยุ่งเหยิงเหมือนรังนก "เออ รู้แล้วน่า! ไม่ต้องมาทำเสียงดุใส่ได้ป่ะวะรินทร์" ฟ้าครามเงยหน้าขึ้นมาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแต่แก้มใสกลับขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอัดอั้น "ก็โจทย์ข้อนี้มันหลุมพรางชัดๆ ใครจะไปพิสดารคิดวิธีแตกแรงแบบมึงวะ" "ถ้าไม่คิดแบบนี้ มึงจะเอาคะแนนมีนชีทผ่านเหรอครับ ตัวตึงคณะวิศวะ" รินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งตรงข้ามโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา รินทร์จงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อชี้จุดผิดพลาดในสมุด ปลายจมูกโด่งเกือบจะเฉียดกับกลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่าย กลิ่นกายสะอาดสดชื่นผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยเข้าจมูกจนรินทร์ต้องเผลอสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว ฟ้าครามชะงักไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าใบหน้าของรินทร์อยู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองแค่ตัวเลขในสมุดอีกต่อไป แต่มันกำลังจดจ้องริมฝีปากของเขาด้วยสายตาที่ร้อนรุ่มแปลกๆ "มองอะไรครับ หน้ากูมีสูตรฟิสิกส์ติดอยู่หรือไง" รินทร์กระซิบเสียงพร่า แกล้งเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจ "เปล่า... แค่คิดว่าถ้ามึงหุบปากแล้วตั้งใจสอนเงียบๆ มึงอาจจะดูหล่อขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์" ฟ้าครามสวนกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาในอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกำลังแข่งเดาะบอลในสนาม ทว่าเสียงเถียงกลับเบากว่าปกติหลายเท่า "ปากดีแบบนี้ คืนนี้คงต้องโดนลงโทษนอกรอบซะหน่อยแล้วมั้งครับ" รินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนาไปทาบลงบนหลังมือของฟ้าครามที่กำลังถือปากกาอยู่ บังคับให้ปลายนิ้วเรียวเขียนเส้นทางแรงเสียดทานลงในกระดาษตามทิศทางที่ถูกต้อง สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของกัปตันทีมบาสส่งผ่านทะลุผิวหนัง ทำให้ฟ้าครามสะดุ้งเฮือกแต่กลับไม่ยอมดึงมือกลับ บรรยากาศในมุมห้องสมุดเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เคมีบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาค่อยๆ ก่อตัวและเดือดพล่านขึ้นอย่างเงียบงัน รินทร์ขยับเข้าใกล้จนแผ่นหลังของฟ้าครามเกือบชิดติดกับชั้นหนังสือด้านหลัง ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้ฟ้าครามต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นรินทร์ค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ ราวกับแรงโน้มถ่วงของโลกกำลังพังทลาย ทว่า—ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร และโลกทั้งใบกำลังจะหยุดหมุน "กูว่าแล้ว... ว่ามึงแอบมาสุมหัวอยู่กับเด็กนี่เอง" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะดังขึ้นอย่างกะทันหันจากความมืดตรงทางเดินชั้นหนังสือ รินทร์ชะงักกкаก เขาผละตัวออกอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นชาที่พร้อมจะสังหารคนได้ทันที วิน—คู่แข่งตัวฉกาจและผู้ชายที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์ ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือด้วยท่าทีสบายๆ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏชัดบนริมฝีปาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รินทร์หัวใจกระตุกวูบ ข้างกายของวิน มีร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับรินทร์ยืนอยู่—พี่ชายแท้ๆ ของเขาเอง ผู้ชายที่กุมความลับและรอยร้าวทั้งหมดในครอบครัวเอาไว้ และกำลังจ้องมองภาพความสนิทสนมระหว่างรินทร์กับฟ้าครามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ