กฎเหล็กของคนไม่ยอมแพ้

เสียงกระแทกของลูกบาสเกตบอลอัดลงบนพื้นยางสังเคราะห์ในสนามร่มดังก้องสะท้อนผนังปูนเปลือยของโรงยิมคณะวิศวกรรมศาสตร์ มันไม่ใช่เสียงของการฝึกซ้อมเพื่อความเพลิดเพลิน แต่เป็นจังหวะการเดาะที่เต็มไปด้วยแรงกดดันและความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ รินทร์หรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นชัดเจนว่าผู้มาใหม่คือใคร... วินก้าวเข้ามาในอาณาเขตซ้อมส่วนตัวของเขาด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาคมกริบของกัปตันทีมบาสมหาลัยไม่ได้แสดงความหวั่นเกรง มีเพียงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากรัศมีรอบตัวจนอุณหภูมิในยิมลดลงหลายองศา "คิดว่าจะหลบหน้ากันไปจนถึงวันแข่งจริงเสียอีกครับ คุณกัปตัน" เสียงทุ้มต่ำของวินเอ่ยขึ้นพร้อมกับโยนกระป๋องน้ำอัดลมข้ามสนามมาทางรินทร์ รินทร์ใช้มือเดียวคว้ามันไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำโดยไม่ต้องละสายตาจากอีกฝ่าย "สนามซ้อมไม่ได้มีไว้สำหรับคนแพ้ที่ชอบเดินพล่านหาเรื่องคนอื่นครับ วิน" รินทร์ตอบกลับเสียงเรียบ วางกระป๋องน้ำลงบนม้านั่งข้างสนามอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปมองร่างโปร่งของใครอีกคนที่ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กอยู่ไม่ไกล ฟ้าครามถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง ใบหน้าหวานที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความถือดีตอนนี้บึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด สภาพของฟ้าครามในตอนนี้ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย เสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่มีคราบฝุ่นจากโปรเจกต์หุ่นยนต์ติดอยู่บางเบา "เลิกจิกกัดกันสักวันจะตายไหมครับเนี่ย" ฟ้าครามแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น เจ้าตัวก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างผู้ชายตัวสูงสองคนที่กำลังปล่อยรังสีอำมหิตใส่กัน "ถ้ายังไม่อยากให้หุ่นยนต์กู้ภัยของฉันพ่นไฟใส่หน้าพวกนายทั้งคู่ กรุณาถอยห่างจากรัศมีห้าเมตรแล้วใช้สมองคุยกันดีๆ" วินหัวเราะในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองฟ้าครามตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมิน "ปากดีเหมือนเดิมนะครับตัวตึงวิศวะ... ว่าแต่โปรเจกต์ส่งอาจารย์สัปดาห์หน้าไปถึงไหนแล้วล่ะ เห็นคุณท่านอวดนักอวดหนาว่าจะคว้าเกรดเอวิชาออกแบบเครื่องกล แต่ดูท่าทางตอนนี้ เวลาจะนอนยังไม่มีเลยไม่ใช่เหรอครับ" คำพูดนั้นสะกิดจุดเปราะบางในใจของฟ้าครามเข้าอย่างจัง มือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวบ่งบอกถึงความอดกลั้นที่ใกล้ถึงขีดจำกัด ฟ้าครามไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครโดยเฉพาะกับคนประเภทวิน แต่ความจริงที่ว่าโปรเจกต์หุ่นยนต์ตัวนี้กำลังมีปัญหาเรื่องระบบเซนเซอร์และการคำนวณวงจรกำลังบีบให้เขาจนมุม รินทร์สังเกตเห็นอาการเกร็งที่มุมปากของฟ้าคราม ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของกัปตันหนุ่มถูกกระตุ้นขึ้นมา รินทร์ก้าวเข้าไปยืนขวางหน้าฟ้าครามโดยอัตโนมัติ ใช้แผ่นหลังกว้างบังสายตารุกล้ำของวินเอาไว้ทั้งหมด "เรื่องของโปรเจกต์เขา... ไม่เกี่ยวกับคุณครับวิน" รินทร์พูดเสียงต่ำ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่แข่ง "ถ้าไม่มีอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอัน เชิญออกไปจากสนามของผมครับ" วินไหล่งับอย่างไม่ยี่หระ "ก็ได้ครับ... ผมแค่อยากจะมาเตือนด้วยความหวังดีว่า ถ้าแบ่งเวลาไม่เป็น ระหว่างสนามบาสกับห้องแลป คุณอาจจะเสียมันทั้งสองอย่างเลยก็ได้นะรินทร์ โดยเฉพาะ... คนข้างหลังคุณน่ะ" สิ้นเสียง วินก็หันหลังเดินกะเทาะพื้นสนามออกไป ทิ้งให้บรรยากาศในยิมกลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายอากาศที่ดังอยู่ไกลๆ ฟ้าครามสะบัดไหล่ออกจากการบังคับกลายๆ ของรินทร์ ดวงตาคู่สวยมองค้อนร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งสนิท "ใครบอกให้คุณมาช่วยพูดครับ ผมจัดการเองได้" "สภาพคุณเมื่อกี้เรียกว่าจัดการได้เหรอครับ" รินทร์หันกลับมาเลิกคิ้วมอง กอดอกด้วยท่าทีผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย "หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ปากสั่นยิ่งกว่าโดนไฟช็อต... ถ้าผมไม่เข้ามา คุณคงโดนเขาปั่นประสาทจนทำโปรเจกต์พังคามือไปแล้ว" "ไอ้...!" ฟ้าครามสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ ไม่ใช่เพราะโกรธรินทร์ แต่เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันคือความจริง โปรเจกต์หุ่นยนต์ตัวนี้คือทุกสิ่งทุกอย่างในเทอมนี้ของเขา และตารางซ้อมบาสที่ถูกบังคับให้เข้าร่วมตามคำสั่งของมหาลัยก็กำลังกินเวลาชีวิตของเขาไปครึ่งหนึ่งจริงๆ รินทร์มองสำรวจใบหน้าเนียนที่เริ่มขึ้นสีเรื่อด้วยความโกรธ ความดื้อรั้นในตัวของฟ้าครามไม่เคยลดน้อยลงเลยตั้งแต่รู้จักกันมา และนั่นคือสิ่งที่ทำให้รินทร์ละสายตาไม่ได้... แม้ปากจะบอกว่ารำคาญ แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ได้เห็นอีกฝ่ายแสดงอารมณ์ดิบๆ ออกมาแบบนี้ "โอเคครับ" รินทร์ถอนหายใจยาว ยอมลดทิฐิลงเป็นฝ่ายเปิดทางก่อน "เรามาคุยกันอย่างผู้ใหญ่ดีกว่าครับ ฟ้าคราม" ฟ้าครามชะงักไปนิดเมื่อได้ยินชื่อตัวเองถูกเรียกเต็มเสียง ดวงตากลมโตมองอย่างระแวง "คุยอะไรของคุณอีก" รินทร์เดินไปหยิบกระดาษจดบันทึกกับปากกาไวท์บอร์ดที่วางอยู่ตรงโต๊ะโค้ช เดินกลับมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฟ้าครามในระยะประชิดจนร่างโปร่งต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง แต่รินทร์กลับใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ ล้อมกรอบฟ้าครามให้อยู่ในพื้นที่จำกัด กลิ่นหอมสะอาดเจือจางจากตัวของรินทร์ลอยเข้าจมูก ทำเอาฟ้าครามเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ผมรู้ว่าคุณตารางแน่น และผมเองก็ต้องรักษาตำแหน่งกัปตันทีม" รินทร์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันมีความจริงจังและความเอาใจใส่อยู่ในนั้น "เพราะฉะนั้น... เรามาทำข้อตกลงกันครับ" "ข้อ... ข้อตกลงอะไรของคุณ" ฟ้าครามพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น หลบสายตาคมที่มองลงมาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก รินทร์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่บริเวณต้นคอ ฟ้าครามตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงไปถนัดตา "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป..." รินทร์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของฟ้าคราม เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "เวลาซ้อมบาสของคุณจะถูกลดลงครึ่งหนึ่ง... เพื่อเอาเวลาที่เหลือไปทุ่มเทให้โปรเจกต์วิศวะของคุณให้เต็มที่" ฟ้าครามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับมามองหน้าคนพูดทันที "ลดลงครึ่งหนึ่ง? แล้วทีมของคุณล่ะ? อาจารย์ไม่เอาตายเหรอถ้ากัปตันทีมทำคะแนนซ้อมตก?" "ผมจัดการเองได้ครับ" รินทร์ตอบสั้นๆ แววตาฉายประกายความมุ่งมั่นที่ทรงพลัง "แต่แลกกับการที่คุณต้องยอมรับเงื่อนไขข้อที่สองของผม" "เงื่อนไขอะไรอีก อย่าบอกนะว่า..." ฟ้าครามเริ่มใจไม่ดี รินทร์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาดูได้ยากและมีเสน่ห์ร้ายกาจจนคนมองแทบหยุดหายใจ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกลงมาบังหน้าผากของฟ้าครามออกอย่างอ่อนโยน สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนกแต่กลับทิ้งความร้อนรุ่มไว้บนผิวเนื้อ "เงื่อนไขข้อที่สองคือ..." รินทร์โน้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม จนฟ้าครามต้องเม้มปากแน่นด้วยความประหม่า "ทุกครั้งที่คุณเคลียร์โค้ดโปรเจกต์เสร็จ คุณต้องมานั่งดูผมซ้อมบาสที่นี่... แบบห้ามไปไหนจนกว่าผมจะซ้อมเสร็จ" ฟ้าครามสมองตื้อตันไปชั่วขณะ ข้อตกลงอะไรกันนี่... มันคือการลงโทษหรือการเอาเปรียบกันแน่! ก่อนที่ฟ้าครามจะได้ทันอ้าปากเถียงหรือปฏิเสธ ร่างสูงของรินทร์ก็ขยับถอยออกไปช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ของโรงยิมก็ดังปังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบระหว่างคนทั้งคู่ "เฮ้ย! กัปตัน! ประธานสภามาว่ะ!" เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของสมาชิกในทีมคนหนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศชวนเข้าใจผิดตรงหน้า รินทร์หันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าด้วยความฉุนเฉียว ขณะที่ฟ้าครามรีบผลักอกรินทร์ออกแล้วหันไปมองตามเสียง ร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาในแสงไฟสว่างจ้าของโรงยิม รอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ วินาทีนั้น รินทร์ก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นชัดเจนว่าผู้มาใหม่คือ... พี่ชายแท้ๆ ของตัวเขาเอง ผู้ชายที่กุมความลับและรอยร้าวทั้งหมดในครอบครัวเอาไว้ -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!