เมื่อความลับในอดีตถูกเปิดเผย

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบแล้วแบกทุกอย่างไว้คนเดียวมันเท่... ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิดมหันต์เลยนะรินทร์" เสียงของฟ้าครามไม่ได้ดัง แต่ทุกคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบนั้นกลับบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจ กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นฝนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องชมรมบาสเกตบอลยามวิกาล มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงมาจากเพดานกระทบกับพื้นปาร์เกต์ที่ขัดจนขึ้นเงา รินทร์ชะงักมือที่กำลังถือผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อบริเวณลำคอ ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบราวน้ำลึก ไหววับขึ้นชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามเดิม ร่างสูงใหญ่ในชุดกีฬาชุ่มเหงื่อถอนหายใจออกมาเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงตลอดสามชั่วโมงที่ผ่านมาดูจะกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย เมื่อเทียบกับสายตาคาดคั้นและดื้อรั้นของคนที่ยืนกอดอกจ้องเขาไม่ยอมหลบตา "มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมาใส่ใจ ฟ้าคราม" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาห่อหุ้มตัวเองอีกครั้งตามความเคยชิน "กลับห้องไปซะ ดึกมากแล้ว" "หึ! ไล่เก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะกัปตัน" ฟ้าครามแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงตัวโดยไม่เกรงกลัวรัศมีน่ากลัวที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาเลยสักนิด "จำไม่ได้หรือไงว่าผมเป็นคนเห็นวินมันเอาเอกสารลับงบประมาณทีมไปส่งให้คณะกรรมการบริหารตึกวิศวะ เพื่อหวังจะเขี่ยคุณตกเก้าอี้... ในเมื่อเราอยู่เรือลำเดียวกันแล้ว ทำไมผมจะไม่มีสิทธิ์รู้ว่าทำไมคุณถึงยอมให้ไอ้เวรนั่นเหยียบหัวอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้!" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงครางหึ่งๆ แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ รินทร์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มฉายแววซับซ้อน ผู้หญิงคนนี้มักจะเข้ามาปั่นป่วนชีวิตระเบียบจัดของเขาเสมอ ตั้งแต่วันแรกที่เธอเดินเข้ามาในโรงยิมด้วยท่าทางอวดดี จนกระทั่งตอนนี้... เธอกลายเป็นคนเดียวที่มองทะลุกำแพงเหล็กที่เขาใช้ปกป้องความอ่อนแอมาตลอดหลายปี "คุณไม่เข้าใจหรอก..." รินทร์พึมพำเสียงแผ่ว เป็นครั้งแรกที่ความมั่นใจในน้ำเสียงของกัปตันทีมบาสเกตบอลสั่นคลอน "คนที่ข้างหลังไม่มีใครให้พิง... ไม่มีสิทธิ์เลือกหรอกนะว่าจะแสดงความอ่อนแอออกมาตอนไหน" ฟ้าครามชะงักไป ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความดื้อรั้นในแววตานั้นมลายหายไป เหลือเพียงความเข้าใจที่ลึกซึ้งจนน่าตกใจ เธอคลายแขนที่กอดอกออกแล้วก้าวเข้าไปใกล้กว่าเดิม จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว "แล้วใครบอกคุณล่ะ... ว่าข้างหลังคุณไม่มีใคร?" ฟ้าครามเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำเสียงของเธอจริงจังและหนักแน่นไม่มีความล้อเล่นเจือปนแม้แต่น้อย "เลิกทำตัวเป็นพระเอกผู้เสียสละแบกโลกไว้คนเดียวสักทีได้ไหมรินทร์... ถ้าคุณไม่ยอมพูดออกมา แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าต้องช่วยคุณตรงไหน?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่มันคือแรงดึงดูดบางอย่างที่โอบล้อมคนทั้งคู่เอาไว้ รินทร์มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนภาพเงาของเขาเอง เขารู้สึกได้ถึงกำแพงในใจที่พังทลายลงทีละน้อย ความลับที่เขาเก็บงำไว้เป็นแผลเป็นในใจมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยออก ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งสำรองข้างสนามอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนายกขึ้นเสยผมชื้นเหงื่อลวกๆ ดวงตาคมกริบมองทอดออกไปยังสนามบาสที่ว่างเปล่าราวกับกำลังย้อนกลับไปในอดีต "พ่อของผม... ต้องการให้ผมเรียนบริหารแล้วสืบทอดธุรกิจของครอบครัว" รินทร์เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เป็นการเริ่มต้นสารภาพที่ยากเย็นที่สุดในชีวิต "ทุกย่างก้าวของผมถูกขีดเส้นไว้หมดแล้ว ตั้งแต่เกรดเฉลี่ย มหาวิทยาลัยที่ต้องเรียน ไปจนถึงผู้หญิงที่จะต้องแต่งงานด้วย... บาสเกตบอลเป็นสิ่งเดียวที่ผมเลือกเอง และเป็นสิ่งเดียวที่พ่อเกลียดที่สุด" ฟ้าครามยืนฟังเงียบๆ เธอไม่ได้ขัดจังหวะหรือพูดแทรก มีเพียงสายตาที่บ่งบอกว่าเธอกำลังตั้งใจรับฟังทุกถ้อยคำด้วยหัวใจ "วินรู้เรื่องนี้" รินทร์แค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง "พ่อของวินเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนรายใหญ่ของสมาคมบาสฯ และเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับครอบครัวผม วินใช้จุดนี้... เอาเรื่องที่ผมแอบมาเล่นบาสและหลบเลี่ยงการประชุมธุรกิจ มาขู่จะบอกพ่อผม ถ้าผมไม่ยอมถอนตัวจากการเป็นกัปตันทีมและปล่อยให้ชมรมนี้ยุบ" คำพูดนั้นทำให้ฟ้าครามเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มและท่าทางนิ่ง ים של กัปตันทีมคนนี้จะต้องแบกรับความกดดันที่หนักหนาสาหัสขนาดไหน "แล้วทำไมคุณถึงยอมให้มันขู่ฝ่ายเดียวล่ะ?" ฟ้าครามถามเสียงเครือ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นเข้ามาในอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อนึกถึงความโดดเดี่ยวที่รินทร์ต้องเผชิญมาตลอด "คุณเก่งจะตาย รินทร์... คุณสู้กลับได้นี่!" "เพราะผมกลัว..." รินทร์หันกลับมาสบตาเธอ ดวงตาคมที่เคยเข้มแข็งกลับไหววับด้วยความเปราะบางที่หาดูได้ยากยิ่ง "ผมไม่ได้กลัวพ่อตัดหางปล่อยวัด... แต่ผมกลัวว่าถ้าผมเลือกทางนี้เต็มตัว ผมอาจจะปกป้องคนที่ผมอยากปกป้องไว้ไม่ได้... รวมถึงคุณด้วย" หัวใจของฟ้าครามกระตุกวูบ ประโยคนั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลังราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอก ทลายความเย็นชาทั้งหมดที่เธอเคยสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเอง "คนบ้า..." ฟ้าครามพึมพำเสียงสั่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอยื่นมือออกไปสัมผัสกับมือหนาที่วางอยู่บนตัก สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านไปยังปลายนิ้วของเขา "ใครบอกให้คุณมาปกป้องผมเล่า... ตัวเองยังเอาจะไม่รอดอยู่แล้วแท้ๆ" รินทร์พลิกมือกลับมากุมมือเล็กของเธอไว้แน่น ราวกับว่านี่คือสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวในโลกที่บ้าคลั่งนี้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของทั้งคู่หลอมรวมกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัวในยามดึก ใบหน้าของทั้งคู่ค่อยๆ ขยับเข้าหากันทีละน้อย ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม หัวใจของรินทร์เต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึกในสนามแข่งขัน แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความตื่นเต้นจากการแข่งขันบาสเกตบอล มันคือความโหยหาและความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้มานาน ดวงตาคู่คมมองลงไปยังริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นเล็กน้อย เขากำลังจะโน้มตัวลงไปปิดระยะห่างที่เหลืออยู่— *แอดดด... ปัง!* เสียงประตูห้องชมรมบาสเกตบอลถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับแสงไฟสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของวินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า ดวงตาคู่คมกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนประชิดกันด้วยแววตาสสมเพชแกมสนุกสนาน "โอ๊ะ... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะช่วงเวลาซาบซึ้งของคู่รักนักกีฬากับเด็กวิศวะหรือเปล่าเนี่ย?" วินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นสูง หน้าจอของมันสว่างวาบเผยให้เห็นภาพถ่ายระยะประชิดของรินทร์และฟ้าครามเมื่อครู่ "พอดีผมบังเอิญเดินผ่านมา แล้วเห็นว่าภาพนี้น่าจะส่งไปให้คุณพ่อสุดที่รักของกัปตันรินทร์ดูจังเลยนะ... ว่าลูกชายตัวดีกำลังแอบมีความสุขอยู่กับใครที่นี่!" รินทร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของกัปตันทีมบาสเกตบอลจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกขึ้นมาถึงขีดสุด ฟ้าครามหน้าซีดเผือด เธอกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ แผนการทั้งหมดที่เธอกำลังจะช่วยรินทร์คลี่คลายกำลังจะพังทลายลงในพริบตาเดียวเพราะน้ำมือของไอ้สารเลวคนนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของกัปตันรินทร์และยัยตัวแสบฟ้าครามด้วยกันเสมอนะครับ!