รอยร้าวในความสัมพันธ์

กลิ่นอายความอับชื้นของโรงยิมเก่าหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ผสมผสานกับกลิ่นยางสนและหยาดเหงื่อจางๆ ไม่เคยทำให้ฟ้าครามรู้สึกผ่อนคลายได้เลย โดยเฉพาะในวันที่เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะที่จงใจสร้างความกดดัน "มาเร็วกว่าที่คิดนี่ครับ ยัยตัวแสบ... หรือว่าตื่นเต้นที่จะได้รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับกัปตันทีมบาสคนเก่งของคุณกันแน่" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลังอัฒจันทร์ฝั่งทิศตะวันตก ฟ้าครามหยุดมือจากการเก็บลูกบาสเกตบอลลงตาข่าย เธอยังไม่หันกลับไปทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับ 'วิน' คู่ปรับตัวฉกาจของรินทร์ ผู้ชายที่มักจะมีรอยยิ้มเคลือบยาพิษประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ "ถ้าจะมาพูดจาไร้สาระ ฉันแนะนำให้เก็บแรงไว้ซ้อมเลี้ยงลูกลอดดักส์ดีกว่านะวิน หน้าตาอย่างนาย ต่อให้ใช้แผนสกปรกแค่ไหน ก็ไม่มีทางชนะรินทร์ในสนามจริงได้หรอก" ฟ้าครามตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด วินหัวנסในลำคอ รอยยิ้มบนมุมปากยิ่งกว้างขึ้น เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ระยะประชิดจนฟ้าครามต้องถอยหลังไปชนกับเสาเหล็กโครงสร้างโรงยิม "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ... แต่ก็น่าสงสารเหมือนกันนะ ที่ไม่เคยรู้เลยว่าคนที่เธอวิ่งตามและไว้ใจนักหนา เขาซ่อนอะไรไว้ข้างหลังบ้าง" วินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "เธอคิดจริงๆ เหรอครับว่าคนอย่าง รินทร์ กัปตันทีมผู้เพียบพร้อม จะมาจริงจังอะไรกับเด็กวิศวกรรมที่วันๆ เอาแต่คลุกฝุ่นอยู่กับเครื่องกลอย่างเธอ" หัวใจของฟ้าครามกระตุกวูบไปชั่วขณะ แม้ภายนอกเธอจะพยายามแสดงออกว่าไม่สะทกสะท้าน แต่คำพูดของวินกลับสะกิดต่อมความระแวงที่เธอพยายามกดมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจ ปมในวัยเด็กที่มักจะเป็นตัวเลือกสำรองและถูกทิ้งไว้ข้างหลังเสมอเริ่มส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาในโสตประสาท "นายหมายความว่ายังไง..." ฟ้าครามเค้นเสียงถาม แม้พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคง แต่มือเรียวที่กำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองกลับสั่นเทาเล็กน้อย "อยากรู้หลักฐานไหมล่ะครับ?" วินหยิบสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ปัดหน้าจอสองสามครั้งก่อนจะยื่นหน้าจอที่มีแสงสว่างจ้ามาตรงหน้าเธอ "รูปนี้ถ่ายเมื่อคืนนี้เอง... ที่ผับลับย่านใจกลางเมือง ระหว่างรินทร์กับผู้หญิงที่ครอบครัวเขาหมายมั่นปั้นมือให้แต่งงานด้วย ผู้หญิงที่คู่ควรกับตระกูลใหญ่ของเขาโดยสมบูรณ์แบบ" ฟ้าครามชะงักค้าง ภาพบนหน้าจอคือร่างสูงโปรดของรินทร์ที่กำลังยืนพูดคุยอยู่กับหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง ท่าทางของทั้งคู่วางตัวเหมาะสมและดูราวกับภาพถ่ายในนิตยสารสังคมไฮโซ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองชั่วขณะ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงนั้น "เขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังใช่ไหมล่ะครับ? ก็แหงล่ะ... คนอย่างรินทร์น่ะ จะเอาอนาคตทางสังคมมาแลกกับความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคราวกับเด็กกวนประสาทอย่างเธอทำไม" วินกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน บีบเค้นความรู้สึกเจ็บแปลบในอกของฟ้าครามให้ลึกขึ้นไปอีก ฟ้าครามแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก เธอยืดตัวขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ไม่ยอมหลบสายตาแม้แต่น้อย ต่อให้ภายในใจจะรู้สึกเหมือนถูกน้ำร้อนลวกก็ตาม "แล้วไงล่ะวิน? รูปแค่นี้ รูปที่ใครก็จัดฉากขึ้นมาได้ นายคิดว่ามันจะทำให้ฉันวิ่งหนีไปจากรินทร์เหรอ? นายมันก็แค่วัวสันหลังหวะที่ไม่มีปัญญาชนะเขาในสนาม เลยต้องมาใช้วิธีตื้นๆ แบบนี้เพื่อปั่นหัวคนอื่นไปทั่ว" ฟ้าครามเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะปรากฏบนริมฝีปากบาง "บอกไว้ก่อนนะ... ต่อให้รินทร์จะมีโลกอีกกี่ใบที่ฉันไม่รู้ แต่คนที่จะชนะเขาได้... ก็ไม่ใช่หมาลอบกัดอย่างนายแน่นอน" สีหน้าของวินเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด เขากัดฟันกรอดเมื่อเจอคำพูดเชือดเฉือนที่แทงใจดำเข้าอย่างจัง "ปากดีให้ได้ตลอดเถอะฟ้าคราม... แล้วเธอจะรู้ว่าความจริงมันเจ็บปวดกว่าที่เธอคิด!" วินสะบัดหน้าหนีด้วยความหัวเสีย ก่อนจะสาวเท้าเดินกระแทกส้นเท้าออกจากโรงยิมไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฟ้าครามยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันและความอ้างว้างที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจทีละน้อย มือบางยกขึ้นสัมผัสหน้าอกด้านซ้ายที่กำลังเต้นระรัวด้วยความเจ็บแปลบ ภาพถ่ายบนหน้าจอมือถือเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แม้เธอจะปากแข็งใส่ผู้ชายอย่างวินไปแบบนั้น แต่ความหวาดกลัวลึกๆ ก็ยังคงเกาะกุมจิตใจ รินทร์... ผู้ชายที่มักจะใช้ความเงียบเป็นกำแพงป้องกันตัวเองเสมอ เขาปิดบังอะไรเธอไว้อยู่กันแน่? ในขณะที่ฟ้าครามกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดและคำถามมากมายที่ไร้คำตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางประตูทางเข้าโรงยิม เป็นจังหวะการเดินที่เธอคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าอะไร ฟ้าครามสะดุ้งเล็กน้อย รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วหันกลับไปมอง ร่างสูงโปรดของกัปตันทีมบาสมหาลัยยืนนิ่งอยู่ที่กรอบประตู แสงไฟสีส้มอ่อนยามเย็นสาดส่องกระทบไหล่กว้าง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก รินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ท่าทางนิ่งสงบแต่มั่นคง ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม และก่อนที่ฟ้าครามจะได้ทันตั้งตัว รินทร์ก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่แน่นหนา ดึงร่างของเธอเข้าไปแนบชิดกับแผงอกอุ่นโดยไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ "วินมันพูดอะไรกับเธอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวจนฟ้าครามสะท้านเฮือก หัวใจที่กำลังสับสนกลับเต้นแรงขึ้นมาจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มและอารมณ์บางอย่างที่ระอุอยู่ภายใต้ความสุขุมของคนตรงหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของกัปตันรินทร์และยัยตัวแสบฟ้าครามด้วยกันเสมอนะครับ!