กำแพงที่ค่อยๆ พังทลาย

"ถอยไปครับ วิน" เสียงของรินทร์ไม่ได้ดัง แต่กังวานและเฉียบคมราวกับใบมีดที่ถูกลับมาเป็นอย่างดี นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองคู่แข่งทางธุรกิจและสนามบาสด้วยความเรียบเฉย แฝงไว้ด้วยกระแสกดดันที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงไปหลายองศา วินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวรีหรี่แคบลงอย่างนึกสนุก เขากวาดสายตามองข้ามไหล่กว้างของรินทร์ไปยังร่างโปร่งของฟ้าครามที่ยืนอยู่ด้านหลัง ประกายตาของวินเต็มไปด้วยความสมเพชแกมเยาะเย้ย "แหม ทำเป็นหวงก้างไปได้นะกัปตันรินทร์... หรือว่านายกำลังกลัวว่าความลับเน่าๆ ที่นายซ่อนไว้ จะหลุดออกมาจากปากเด็กวิศวะคนนี้กันแน่ล่ะ?" วินจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ความลับ' ให้ดังขึ้น เพื่อสร้างรอยร้าวในความสัมพันธ์ที่เปราะบางอยู่แล้ว รินทร์ไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้าประชิดวินหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลจากคนที่สูงกว่าและเต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการฝึกหนักแผ่ซ่านออกมาจนวินต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว รินทร์ปรายตามองอีกฝ่ายด้วยหางตา "ถ้าไม่อยากให้สนามบาสพรุ่งนี้มีชื่อนายโดนพักทีมยาว... ก็ไสหัวไปซะ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระดูก วินขบกรามแน่นจนสันกรามปูดนูน เขาเหล่มองฟ้าครามที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างหลัง ก่อนจะยอมถอยทัพด้วยการยกมือขึ้นยอมแพ้แบบกวนๆ "โอเคๆ ไว้เจอกันในสนามพรุ่งนี้... หวังว่านายจะยังรักษาฟอร์มนี้ไว้ได้นะ กัปตัน" ร่างของวินเดินลับหายไปตามมุมทางเดิน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดระหว่างคนทั้งสอง รินทร์ผ่อนลมหายใจยาวนานออกทางจมูก เขากลับหันมามองฟ้าครามที่ยืนก้มหน้ามองพื้น ไหล่บางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน ฟ้าครามเกลียดความรู้สึกพึ่งพาคนอื่น เกลียดการตกเป็นเบี้ยล่าง และเกลียดที่สุดคือการเห็นคนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของตัวเอง "กลับห้องกันได้แล้วครับ ดึกมากแล้ว" รินทร์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับเจือความอ่อนโยนลงอย่างประหลาด "นายมายุ่งอะไรด้วย..." ฟ้าครามเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยดน้ำใสๆ แต่เจ้าตัวพยายามกะพริบตาไลืมันกลับเข้าไปอย่างทิฐิ "ฉันจัดการเองได้ ทำไมต้องทำเป็นฮีโร่คอยปกป้องฉันอยู่เรื่อยด้วยวะรินทร์ นายคิดว่าฉันเป็นเด็กอมมือหรือไง!" "เพราะนายเป็นแบบนี้ไง ถึงต้องมีคนคอยตามเช็ดตามล้างอยู่เรื่อย" รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่เคยรักตัวเองเลย "เออ! งั้นก็ไม่ต้องมาสนใจฉันสิ!" ฟ้าครามสะบัดหน้าหนี เตรียมจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่เร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าข้อมือบางเอาไว้ รั้งร่างนั้นให้หันกลับมาปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง แรงกระแทกทำให้ฟ้าครามเซถลาเข้าสู่อ้อมกอดของรินทร์ กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการฝึกซ้อมลอยเข้าแตะจมูก หัวใจของฟ้าครามเต้นระรัวราวกับกลองเพล ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปจนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น "ปล่อยนะ..." เสียงของฟ้าครามเบาราวกับเสียงกระซิบ แรงฮึดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นของรินทร์ค่อยๆ บรรจงปัดปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มออกให้อย่างเบามือ รินทร์ก้มลงมองคนในอ้อมกอด นัยน์ตาสีนิลที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดและความห่วงใยที่ล้นปรี่จนปิดไม่มิด "อย่าดื้อกับฉันเลยนะครับ... ฟ้าคราม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบาข้างใบหู ความใกล้ชิดนี้ทำให้กำแพงน้ำแข็งที่ฟ้าครามสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองมาตลอดชีวิตค่อยๆ ร้าวรานและแตกสลายลงทีละน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้าสู่กลางอกจนขอบตาร้อนผ่าว ฟ้าครามเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นความอ่อนแอไม่ให้ไหลออกมาให้คนตรงหน้าเห็น แต่มือข้างที่ว่างกลับค่อยๆ ยกขึ้นกำชายเสื้อของรินทร์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เป็นการยอมจำนนทางพฤติกรรมที่ชัดเจนที่สุด "นายมัน... บ้าที่สุดรินทร์" ฟ้าครามพึมพำเสียงสั่น ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างเพื่อซ่อนหยดน้ำตาที่ไหลรินลงมาเป็นทาง รินทร์ยกมือขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบางนั้นไว้แน่น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนมุมปากหยัก เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยแสดงออกมาให้ใครเห็น แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง เงาดำทะทึนสายหนึ่งที่แอบซุ่มอยู่หลังเสาปูนขนาดใหญ่ ก็ขยับตัวพร้อมกับเสียงรองเท้ากระทบพื้นเบาๆ สติของรินทร์ที่ถูกดึงดูดด้วยคนในอ้อมกอด ทำให้เขาพลาดการสังเกตสิ่งผิดปกติรอบตัว "หึ... รักกันเข้าไปเถอะ อีกไม่นานพวกแกได้ร้องไห้กันไม่ออกแน่" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังลอดไรฟันของบุคคลที่สาม พร้อมกับแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับภาพบาดตาบาดใจที่ถูกบันทึกไว้ในมือถือเพื่อเตรียมใช้เป็นอาวุธร้ายในวันพรุ่งนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ