อุปสรรคจากรุ่นพี่ในทีม

เสียงตบลูกบาสเกตบอลอัดกระแทกพื้นปูนดังป้าบๆ เป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนก้องไปทั่วโรงยิมอเนกประสงค์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในยามที่เข็มนาฬิกาบอกเวลาเกือบสามทุ่มครึ่ง หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยจากกรอบหน้าคมคายของรินทร์ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามตัวเก่งพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ที่ติ ข้อมือสะบัดส่งลูกบาสลอยข้ามห่วงตาข่ายลงไปอย่างแม่นยำ แต่นั่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในสนามดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม… ความเงียบงันที่กดทับอยู่ระหว่างเขากับสมาชิกในทีมรุ่นพี่ปีสี่กลับน่าอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก "นายมาช้าไปสี่สิบนาทีนะ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววไม่พอใจอย่างชัดเจนดังมาจาก "พี่ก้อง" กัปตันทีมคนเก่าผู้เพิ่งส่งไม้ต่อให้รินทร์เมื่อต้นปี ชายหนุ่มรุ่นพี่ร่างหนาเดินกอดอกเข้ามาใกล้ ดวงตาคมดุจ้องมองตรงมายังรุ่นน้องคนโปรดที่พักหลังมานี้ดูจะมี “ภารกิจนอกสนาม” 
รัดตัวเสียเหลือเกิน "ขอโทษด้วยครับ พอดีเคลธุระทางคณะเสร็จช้าไปหน่อย" รินทร์ตอบเสียงเรียบ นิ่งสนิทไร้รอยระแวง แม้ภายในใจจะหวนนึกถึงภาพของฟ้าครามที่เพิ่งงอนตุ๊บป่องใส่เรื่องรายงานกลุ่มเมื่อช่วงเย็นจนเขาต้องตามง้ออยู่พักใหญ่ก็ตาม "ธุระที่คณะ หรือว่าธุระกับเด็กวิศวะคนนั้นกันแน่?" คำพูดเหน็บแนมดังขึ้นจากมุมมืดข้างอัฒจันทร์ "วิน" ก้าวเท้าออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ในมือถือสมาร์ตโฟนเครื่องหรูแกว่งไปมาเบาๆ สายตาส่อแววเจ้าเล่ห์ชัดเจน วินจงใจจุดประเด็นนี้ขึ้นมาท่ามกลางสมาชิกในทีมที่เริ่มทำหน้าไม่สบอารมณ์ รินทร์หรี่ตามองคู่ปรับตัวฉกาจ รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกจากตัวกัปตันหนุ่มจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "มันไม่เกี่ยวกับเรื่องซ้อม นายไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน, วิน" "ไม่เกี่ยวกับงั้นเหรอ?" วin หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงพิษสงร้ายกาจ "ทีมเรากำลังจะแข่งแมตช์สำคัญในอีกสองสัปดาห์หน้า แต่กัปตันทีมตัวดีกลับหายหัวไปนั่งติวหนังสือ กินข้าว เดินจับมืออยู่กับเด็กปีสองคณะอื่นจนเลยเวลาซ้อมแบบนี้... นายคิดว่าคนอื่นในทีมเขาจะรู้สึกยังไงวะ?" รินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขากวาดสายตามองไปรอบสนาม พี่ๆ ในทีมหลายคนหลบสายตา บ้างก็ถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าจากการบริหารเวลาทั้งเรื่องเรียน เรื่องซ้อมบาส และเรื่องหัวใจที่เริ่มตีรวนเข้ามาประเด็นหลัก ทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก "ผมบริหารเวลาได้..." รินทร์พยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ควบคุมให้ราบเรียบที่สุด "บริหารได้หรือแค่เอาเวลาของทีมไปทิ้งขว้างกันแน่!" พี่ก้องโพล่งขึ้นเสียงดัง ตัดบทความอดทนของรินทร์จนขาดผึ่ง ดวงตาของรุ่นพี่รุ่นใหญ่แดงก่ำด้วยความอัดอั้น "รินทร์ แกเป็นกัปตัน แกต้องเป็นเสาหลักให้ทีม ไม่ใช่ทำตัวติดกับแฟนจนละเลยหน้าที่แบบนี้ ถ้าแกยังจัดการชีวิตตัวเองไม่ได้... ฉันเกรงว่าคณะกรรมการทีม อาจจะต้องทบทวนเรื่องตำแหน่งกัปตันของแกใหม่!" คำว่า "ปลดจากตำแหน่ง" ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ท่ามกลางความตกใจของทุกคนในสนาม รินทร์ยืนนิ่งเป็นหิน ปมปัญหาในใจที่เขาแบกรับไว้ ทั้งความคาดหวังของครอบครัวที่อยากให้เรียนหมอหรือบริหารธุรกิจแต่เขาดึงดันจะเล่นบาส ทั้งภาระหน้าที่ในทีม และความรู้สึกที่มีต่อฟ้าคราม—คนคนเดียวที่เข้ามาเติมเต็มรอยร้าวในใจ—กำลังตีรวนกันจนยุ่งเหยิงไปหมด เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง และไม่เคยคิดจะเอาเรื่องส่วนตัวมาอวดอ้าง แต่การถูกหยิบยกเอาความรักที่เขามีมาเป็นเครื่องมือโจมตี มันทำให้ความอดทนของเสือซุ่มอย่างรินทร์ถึงขีดจำกัด "ถ้าการที่ผมมีใครสักคนคือกรรมของทีม... พวกคุณก็จัดการตามที่เห็นสมควรได้เลยครับ" รินทร์โยนลูกบาสในมือกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นพาดบ่าเตรียมก้าวเดินออกไปจากโรงยิมโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง ท่าทีที่เย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวทำเอาวินยิ้มกริ่มอย่างพอใจในชัยชนะอันรวดเร็ว แต่ทว่า... ในวินาทีที่รินทร์ผลักประตูโรงยิมเปิดออก เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงหอบหายใจของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน "หยุดเดี๋ยวนี้นะ รินทร์!" ร่างโปร่งบางของฟ้าครามในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งยืนหอบแฮกอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวระคนกัน เส้นผมชื้นเหงื่อเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัววิ่งมาไกลแค่ไหน ใบหน้าหวานบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ รินทร์ชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองคนตัวเล็กด้วยความตกใจ "ฟ้า... มาทำอะไรที่นี่ดึกดื่นแบบนี้?" ฟ้าครามไม่ตอบคำถามของคนตัวสูงทันที แต่กวาดสายตาคมกริบมองไปยังวินและรุ่นพี่ในทีมที่ยืนหน้าเสียกันเป็นแถบ ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะยกยิ้มเหยียดหยามแบบฉบับตัวตึงวิศวะ "ฉันก็มาทวงแฟนของฉันคืนจากพวกใจแคบที่เอาแต่โทษคนอื่นน่ะสิครับ!" ฟ้าครามก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวรินทร์ มือเรียวยาวเอื้อมไปคว้าข้อมือหนาของกัปตันหนุ่มไว้แน่น ท่าทีปกป้องอย่างออกนอกหน้าทำเอารินทร์ถึงกับชะงัก นัยน์ตาคมที่เคยเย็นชาพล J ฉายประกายความอ่อนโยนขึ้นมาวูบหนึ่ง "ฟ้าคราม... เรื่องนี้มัน..." รินทร์พยายามจะปราัด "เงียบไปเลยรินทร์ นายเป็นคนซึน ปากหนัก ยอมให้คนอื่นรังแกอยู่เรื่อย!" ฟ้าครามดุเสียงเขียว ก่อนจะหันขวับไปจ้องหน้าวินที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ "ส่วนนาย... ไอ้วิน ปากดีนักนะ หางานคนอื่นทำไม่เป็นเหรอ ถึงต้องคอยตามส่องตามแบล็กเมล์ชาวบ้านเขาเนี่ย!" วินหน้าเสียไปชั่วขณะเมื่อถูกจี้ใจดำ "ฉันพูดความจริง ทีมเสียหายเพราะมัน..." "เสียหายเพราะความสามารถพวกนายมันกระจอกต่างหาก!" ฟ้าครามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมบาดลึกทำเอาวินหน้าชา "รินทร์แบกทีมนี้มาตลอดตราบเท่าที่ฉันจำความได้ เขารักบาสมากกว่าใครทั้งหมด! แต่ถ้าพวกนายโง่เง่าขนาดมองไม่เห็นความทุ่มเทของเขา แค่เพราะเขามีเวลาให้ฉัน... งั้นก็ฟังไว้ตรงนี้เลยนะ!" ฟ้าครามสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่จับข้อมือรินทร์อยู่เปลี่ยนเป็นสอดประสานนิ้วเรียวเข้ากับฝ่าหนาของคนตัวสูงแน่น สายตาแน่วแน่มั่นคงกวาดมองทุกคนในโรงยิมอย่างไม่เกรงกลัวใคร "ถ้าพวกนายกล้าปลดรินทร์ออกจากตำแหน่งกัปตันทีม..." ฟ้าครามยasยิ้มมุมปาก ท้าทายอย่างถึงที่สุด "ฉันนี่แหละ จะเป็นคนลากตัวเขาไปตั้งทีมบาสเกตบอลคณะวิศวะแข่งกับพวกนายเอง แล้วจะตบให้คว่ำคากระดาน ไม่ให้เหลือศักดิ์ศรีติดสนามเลยคอยดู!" ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วบริเวณโรงยิม ทุกคนอึ้งจนพูดไม่ออก ส่วนรินทร์... หัวใจที่เคยด้านชาและเหนื่อยล้า กลับกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบทะลุอก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่กล้าประกาศกร้าวปกป้องเขาอย่างไม่กลัวเกรงสิ่งใด แต่วินกลับหัวเราะร่าออกมาเสียงดังลั่น เพื่อทำลายบรรยากาศชวนอึ้งนั้น "ปากดีจังนะตัวตึงวิศวะ... งั้นก็เชิญรักกันให้พอเถอะ เพราะภาพเด็ดๆ ที่ฉันเพิ่งถ่ายเก็บไว้เมื่อกี้ ถ้ามันหลุดลงเพจมหาลัยพรุ่งนี้เช้า... ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าพวกนายจะยังทำปากเก่งแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน!" วินพูดจบก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นโชว์หน้าจอที่มีภาพรินทร์และฟ้าครามกำลังกอดกันกลมอยู่ใต้ตึกคณะเมื่อช่วงหัวค่ำ พร้อมเตรียมกดส่งเข้ากลุ่มใหญ่ของมหาลัยทันที! [CLIFFHANGER HOOK] รินทร์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณดิบพุ่งพล่าน ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัววินด้วยความเร็วแสงเพื่อจะแย่งมือถือเครื่องนั้น แต่วินกลับยิ้มเยาะแล้วใช้นิ้วโป้งกดลงบนปุ่ม "ส่ง" สีเขียวสว่างวาบพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นพร้อมกันในโทรศัพท์มือถือของทุกคนในโรงยิม... และเสียงประตูด้านหลังโรงยิมที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของ "ใครบางคน" ที่ก้าวเข้ามาพร้อมประกาศเสียงกร้าวว่า "เกิดอะไรขึ้นเสียงดังกันป่านนี้!" --- ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" คนนี้ด้วยนะครับ!