วันหยุดที่หายไป

“ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปออกรบ ผมจะทิ้งคุณไว้ที่ป้ายรถเมล์หน้าคณะตอนนี้เลยนะรินทร์” เสียงของฟ้าครามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังมุ่งหน้าออกนอกเขตกรุงเทพฯ รินทร์ละสายตาจากจอมือถือที่เต็มไปด้วยข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มบาสเกตบอล ก่อนจะหันมามองคนข้างๆ ที่กำลังกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าเรียบเฉยของกัปตันทีมบาสตัวท็อปไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่แววตาที่เคยมั่นคงกลับมีรอยร้าวของความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด “ผมแค่คิดว่า... ถ้าผมไม่อยู่ตอนนี้ วินมันอาจจะเล่นตุกติกกับแผนการซ้อม” รินทร์ตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองฟ้าครามนั้นอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ฟ้าครามแค่นหัวเราะ เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วอีกนิด “วินมันเป็นแค่หมาลอบกัดครับรินทร์ และถ้าคุณมัวแต่เอาชีวิตไปผูกไว้กับความกลัวว่าคนอื่นจะข้ามหน้าข้ามตา คุณก็จะไม่มีวันได้เห็นชีวิตนอกสนามบาสเลย วันนี้ผมลบตารางงาน ล็อกประตูห้องพัก และปิดการแจ้งเตือนทุกอย่างแล้ว เพราะฉะนั้น หน้าที่ของคุณคือมองถนน ไม่ใช่มองอีเมลบริษัท!” รินทร์หลุดยิ้มออกมาบางๆ เขาเอื้อมมือไปกุมมืออีกข้างที่วางอยู่บนเกียร์ของฟ้าครามไว้หลวมๆ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวหนังทำให้ความตึงเครียดที่เกาะกินหัวใจมาตลอดหลายสัปดาห์เริ่มละลายหายไป เป้าหมายของพวกเขาคือรีสอร์ตส่วนตัวกลางหุบเขาที่แทบจะไม่มีใครเข้าถึง ที่นี่คือโลกใบเล็กที่เขาสองคนสร้างขึ้นเพื่อพักหายใจจากความกดดันของคณะวิศวะและสนามบาสมหาลัย ทันทีที่รถจอดสนิทหน้าบ้านพักไม้หลังน้อยท่ามกลางไอหมอกจางๆ ฟ้าครามก็ก้าวลงจากรถพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ “ที่นี่แหละ ที่ที่ความคาดหวังของพ่อแม่คุณ หรือตำแหน่งกัปตันของคุณเข้าไม่ถึง” ฟ้าครามพูดพลางเดินไปเปิดท้ายรถเพื่อหยิบกระเป๋าเดินทาง รินทร์เดินตามมาติดๆ เขาไม่ได้ช่วยถือของ แต่เขากลับสวมกอดฟ้าครามจากด้านหลัง ฝังจมูกลงบนลาดไหล่ที่ยังคงเกร็งอยู่เล็กน้อยของอีกฝ่าย “ผมเหนื่อยครับฟ้า... เหนื่อยจนบางทีก็อยากทิ้งทุกอย่างไปให้พ้นๆ” ฟ้าครามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูงกว่า นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปสัมผัสรอยคล้ำใต้ดวงตาของรินทร์เบาๆ “งั้นก็ทิ้งมันไว้ที่นี่สิครับ ทิ้งไว้ในป่าเนี่ยแหละ แล้วพรุ่งนี้เช้าเราค่อยกลับไปเริ่มต้นใหม่ในฐานะคนปกติ ไม่ใช่กัปตัน ไม่ใช่เด็กวิศวะที่ต้องแบกโปรเจกต์หัวโต” ภายในบ้านพักไม้ อากาศที่เริ่มเย็นลงทำให้ทั้งคู่ต้องใกล้ชิดกันมากขึ้น รินทร์นั่งลงบนโซฟาหนังตัวเก่า มองดูฟ้าครามที่กำลังวุ่นวายกับการจุดเตาผิง ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก แต่เคมีที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวกลับเข้มข้นจนน่าใจหาย รินทร์จับจ้องแผ่นหลังของฟ้าครามที่ขยับตามจังหวะการทำอาหาร การเห็นอีกฝ่ายทำอะไรที่ดูธรรมดาแต่พิเศษในความรู้สึกของเขา มันทำให้หัวใจที่เคยด้านชากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง “รู้ไหมรินทร์” ฟ้าครามพูดขึ้นโดยไม่หันมา “ตอนที่คุณลงสนาม คุณดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อชนะ แต่ตอนที่อยู่กับผม... คุณเป็นแค่มนุษย์ที่อยากถูกรัก” รินทร์ลุกขึ้นเดินไปหาฟ้าครามเงียบๆ เขาคว้าข้อมือคนปากเก่งให้หันมาประจันหน้ากัน ก่อนจะดันอีกฝ่ายจนแผ่นหลังชิดกับเคาน์เตอร์ครัว สายตาคมกริบของกัปตันทีมบาสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มสั่นไหว “งั้นผมคงต้องแสดงให้คุณเห็นแล้วล่ะครับ ว่าในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ผมต้องการอะไรจากคุณบ้าง” ริมฝีปากของรินทร์ประทับลงบนริมฝีปากของฟ้าครามอย่างอ่อนโยนในตอนแรก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่หนักหน่วง ความเงียบในบ้านพักถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน รินทร์โอบกระชับเอวของฟ้าครามไว้แน่น เหมือนกลัวว่าถ้าเผลอปล่อยมือ ทุกอย่างจะเป็นเพียงความฝันที่หายไปในวันหยุดนี้ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นและลึกซึ้งจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่รินทร์คิดว่าเขาปิดเครื่องไปแล้วกลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันเป็นเสียงแจ้งเตือนเฉพาะกลุ่มที่ทำให้รินทร์ต้องชะงัก เขากดรับสายด้วยสัญชาตญาณก่อนจะทันได้นึกถึงความเหมาะสม เสียงปลายสายที่คุ้นเคยทำเอาเขาร่างกายชาวาบ “รินทร์... แกอยู่ที่ไหนวะ? วินมันเพิ่งแฉเรื่องข้อสอบเก่าของแกในกลุ่มสาธารณะ ตอนนี้เรื่องถึงหูอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วนะโว้ย!” รินทร์ปล่อยมือจากฟ้าครามทันที ดวงตาที่เคยเป็นประกายกลับกลายเป็นว่างเปล่า เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด เห็นแสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งที่เพิ่งขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านพักของเขา... รถที่เขาจำทะเบียนได้แม่นว่าเป็นรถของวิน “ฟ้าคราม... อยู่ในห้องนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด” รินทร์พูดเสียงต่ำ สั่งด้วยน้ำเสียงกึ่งคำสั่งกึ่งขอร้อง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตูบ้านออกไปเผชิญหน้ากับความวุ่นวายที่ตามมาถึงที่นี่... โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ก้าวลงจากรถคันนั้น ไม่ได้มีแค่ 'วิน' เพียงคนเดียว ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" คนนี้ด้วยนะครับ!