ความหึงหวงที่ซ่อนไว้

"บอกแล้วไงครับว่ากาแฟแก้วนี้ ผมตั้งใจซื้อมาให้พี่ฟ้าครามโดยเฉพาะ... คนอื่นจะกินด้วย มันคงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่" น้ำเสียงทุ้มนุ่มของ 'กรณ์' รุ่นน้องปีสองจากภาควิชาเครื่องกล ดังแทรกขึ้นกลางเสียงเครื่องจักรกระทบกันในห้องปฏิบัติการวิศวกรรมอุตสาหการ ฟ้าครามถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเรียวที่กำลังถือประแจขันน็อตชะงักลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเจื่อนที่พยายามฝืนประดับไว้บนใบหน้า "พี่เกรงใจ ขอบใจมากนะกรณ์ แต่วันนี้พี่พกกาแฟดำมาแล้ว... อีกอย่าง งานตรงนี้ยังไม่เสร็จ ถ้านายไม่มีอะไรจะปรึกษาเรื่องโปรเจกต์ พี่รบกวนขอพื้นที่ทำงานส่วนตัวหน่อยครับ" ฟ้าครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท แต่สายตาคมกริบส่งสัญญาณชัดเจนว่า 'เชิญไสหัวไปให้พ้น' ทว่ารุ่นน้องตัวสูงใหญ่กลับไม่สะทกสะท้าน เขากลับก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของฟ้าครามมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยปะทะจมูกจนฟ้าครามต้องเผลอขยับตัวหนีตามสัญชาตญาณ "เรื่องโปรเจกต์น่ะ ปรึกษาได้ตลอดเวลาอยู่แล้วครับ... แต่เรื่องหัวใจเนี่ย ผมว่าผมคงต้องขออนุญาตจีบพี่ฟ้าครามแบบจริงๆ จังๆ สักที" กรณ์ยิ้มพราวเสน่ห์ ยื่นกล่องขนมเค้กชิ้นเล็กมาวางไว้ใกล้แฟ้มรายงาน จนพื้นที่บนโต๊ะแทบไม่เหลือ ในจังหวะที่ฟ้าครามกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำพูดชวนเลี่ยนนั้น ประตูห้องแล็บกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงที่มากเกินความจำเป็น เสียงโลหะกระทบวงกบดังปึงจนทุกคนในห้องต้องสะดุ้งหันไปมอง รahนทร์ กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งสงบ ดุจผิวน้ำในบึงลึกยามไร้ลม ก้าวเข้ามาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวจนแทบจะสัมผัสได้ เสื้อแจ็คเก็ตสีดำสนิทและเรือนร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดไปรเวทดูทรงพลังและคุกคามในเวลาเดียวกัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ร่างของกรณ์ที่ยืนเบียดเสียดอยู่ใกล้ฟ้าครามเกินความจำเป็น บรรยากาศในห้องแล็บที่อุณหภูมิปกติราวๆ ยี่สิบห้าองศา กลับลดฮวบลงจนเยือกเย็นราวกับถูกแช่แข็งในตู้คอนเทนเนอร์ รินทร์ไม่ได้เอ่ยทักทายใคร ขายาวก้าวฉับๆ ตรงดิ่งเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง มือหนาเอื้อมไปคว้ากล่องขนมเค้กบนโต๊ะของฟ้าครามอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะปัดมันลงถังขยะข้างโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆ สิ้นเชิง "เฮ้ย! พี่ทำอะไรวะนั่น?" กรณ์ร้องเสียงหลง หน้าตาตื่นตระหนกกับพฤติกรรมดิบเถื่อนที่ไม่มีปี่มีขลุ่ย รินทร์หันขวับไปมองรุ่นน้องตัวสูงด้วยหางตา สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนนูนขึ้น เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ของกินสกปรก... กินเข้าไปเดี๋ยวอาหารเป็นพิษ มหาลัยเขามีงบทำความสะอาดถังขยะ ไม่ได้มีไว้ให้เอาขยะมาวางเกะกะบนโต๊ะคนอื่น" "นี่พี่..." กรณ์หน้าเสีย กำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่ถูกหักหน้าต่อหน้าต่อตา "ผมจีบพี่เขาอยู่ พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้" "จีบ?" รินทร์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง มันเย็นเยียบและเสียดแทงจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "สถานที่นี้คือห้องแล็บวิศวะ ไม่ใช่ตลาดนัดหาคู่... ถ้าสมองมีพื้นที่ว่างสำหรับการจีบสาวมากขนาดนั้น แนะนำให้เอาเวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบโปรเจกต์จบดีกว่าไหมครับ น้องปีสอง" คำพูดเจ็บแสบและสายตาราวกับมองมดปลวกทำให้กรณ์หน้าแดงก่ำด้วยความอัปยศอดสู จะเถียงกลับก็สู้แรงกดดันมหาศาลจากกัปตันทีมบาสหนุ่มร่างยักษ์คนนี้ไม่ได้ สุดท้ายจึงทำได้เพียงฮึดฮัดสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องแล็บไปอย่างหัวเสีย เมื่อบุคคลที่สามพ้นจากสายตา ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง ฟ้าครามยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตากลมโตมองหน้าคนที่เพิ่งเข้ามาพังโต๊ะทำงานของเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ขัดเคือง และ... หัวใจที่เต้นผิดจังหวะอย่างน่าโมโห รินทร์หันกลับมามองเจ้าของโต๊ะ กวาดสายตาสํารวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อเช็กความเรียบร้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ปิดไม่มิด "เก่งนักนะ... เสน่ห์แรงจนแมลงวันหัวเขียวมันบินมาตอมไม่ขาดสายเลยนี่ครับ" รินทร์เอ่ยปนประชดเล็กน้อย ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ลงข้างเก้าอี้ที่ฟ้าครามกำลังนั่งอยู่ เพื่อให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกัน "พูดจาอะไรไม่เข้าท่า..." ฟ้าครามเบี่ยงหน้าหนี ซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมาจากมุมปากได้อย่างทันท่วงที แสร้งทำเป็นหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดโต๊ะ "แล้วใครใช้ให้คุณเข้ามาวุ่นวายในห้องแล็บผม? เสียมารยาทที่สุด ปัดขนมเขาทิ้งทำไม เสียดายของ" "เสียดายขนม หรือเสียดายคนซื้อให้ครับ?" รินทร์หรี่ตามอง จับจ้องทุกปฏิกิริยาของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา มือหนายื่นออกไปฉวยข้อมือบางที่กำลังถือกระดาษทิชชูไว้แน่น บังคับให้อีกฝ่ายต้องหันกลับมาสบตากันตรงๆ "ผมไม่ชอบให้ใครมาวนเวียนใกล้คุณ... ฟ้าคราม ก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่ครับ" น้ำเสียงที่อ่อนลงในประโยคหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดบริเวณข้อมือ ทำให้ฟ้าครามรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่เจือความเอาแต่ใจเล็กๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของรินทร์เวลาที่เขา... หึงหวง "ผมไม่ใช่สมบัติของคุณนะ จะได้มาห้ามคนนู้นคนนี้เข้าใกล้" ฟ้าครามพยายามทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศคำพูดทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง "ไม่ได้บอกว่าเป็นสมบัติ..." รินทร์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการซ้อมบาสลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "แต่ถ้าใครยังกล้ามนหน้ามนตามาจีบคุณอีก... ผมคงต้องแสดงความเป็นเจ้าของให้มันชัดเจนกว่านี้แล้วล่ะครับ" หัวใจของฟ้าครามกระตุกวูบ จังหวะการหายใจสะดุดกึกเมื่อดวงตาคมกรามของรินทร์เลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากของเขาอย่างจงใจ รังสีความคลั่งราชสีห์หนุ่มกำลังแผ่ขยายออกมารอบตัวจนพื้นที่แคบๆ ในห้องแล็บดูแคบลงไปถนัดตา ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด และใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของรินทร์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ รินทร์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมละสายตาไปจากริมฝีปากของฟ้าคราม เขายกมืออีกข้างขึ้นมารับสายโดยไม่มองหน้าจอด้วยซ้ำ "ว่าไง..." รินทร์กรอกเสียงทุ้มต่ำลงไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก "(เฮ้ย กัปตัน! รีบมาที่สนามด่วนเลย... ไอ้วินมันพาคนมาหาเรื่องที่โรงยิม ทีมเราเกือบมีเรื่องกันใหญ่แล้ว!)" เสียงร้อนรนของลูกทีมดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์จนฟ้าครามได้ยินอย่างชัดเจน ดวงตาของรินทร์เปลี่ยนเป็นคมกริบขึ้นมาทันที ความอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นชาและดุดันของนักกีฬาผู้พร้อมจะฟาดฟันกับคู่แข่ง รินทร์วางสายทันทีโดยไม่เอ่ยคำลา เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับฟ้าครามอีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเลและความรู้สึกบางอย่างที่ยังค้างคา "ผมต้องไปจัดการธุระข้างนอกก่อน..." รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ มือหนายังคงกุมข้อมือของฟ้าครามไว้แน่นราวกับไม่อยากปล่อย "แต่เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่ครับ" พูดจบ รินทร์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หมุนตัวเตรียมก้าวออกจากห้องแล็บด้วยฝีเท้ารวดเร็ว แต่ทว่า... ในจังหวะที่รินทร์กำลังจะพ้นขอบประตูห้องแล็บ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็หยุดชะงักเขาไว้ เงาร่างสูงโปร่งของบุคคลที่ไม่คาดฝันปรากฏขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากและคำพูดที่ทำให้รินทร์ต้องหยุดกึกทันที "ไม่ต้องรีบไปไหนหรอกกัปตันรินทร์... เพราะคนที่คุณกำลังตามหา เขามายืนรอคุณอยู่ตรงนี้เรียบร้อยแล้ว" ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" คนนี้ด้วยนะครับ!