เกมกระดานกับคำถามใจ

เสียงลูกบาสเกตบอลที่กระทบพื้นปูนซีเมนต์ดังตุบตับเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในห้องพักนักกีฬากลุ่มย่อยที่ปิดทึบ ไอร้อนจากสนามกลางแจ้งยังคงระอุอบอ้าว แต่บรรยากาศภายในกลับเย็นเฉียบด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น รินทร์ยืนพิงล็อกเกอร์โลหะสีเทา แขนแกร่งทั้งสองข้างกอดอกไว้หลวมๆ นัยน์ตาคมกริบสีเข้มจับจ้องร่างบางของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนม้านั่งยาวอย่างไม่วางตา เสื้อช็อปสีกรมท่าของคณะวิศวกรรมศาสตร์ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นลำคอระหงที่มีเม็ดเหงื่อเกาะพราวจากการถกเถียงกันเรื่องแผนงานในนามคณะเมื่อครู่ "มองหน้าผมแบบนี้ มีปัญหาอะไรกับกลยุทธ์ที่ผมเสนอเหรอครับ กัปตันทีมบาสผู้ไร้พ่าย" ฟ้าครามเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันนิดๆ แต่ดวงตากลมโตกลับไหวระริกอย่างปิดไม่มิด เจ้าตัวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่าที่ถูกสายตาดุดันคู่นั้นสำรวจราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "เปล่าครับ..." รินทร์ทวนคำเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดม้านั่งทีละน้อยจนฟ้าครามต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "ผมแค่กำลังคิดว่า... ปากเก่งๆ ของคุณเนี่ย เวลาไม่มีเรื่องมาเถียงกับผม มันจะยังน่าฟังอยู่หรือเปล่า" "นี่คุณ!" ฟ้าครามผุดลุกขึ้นยืนทันที ทว่าความสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเสียเปรียบ ปลายจมูกเกือบจะชนกับแผงอกกว้างที่ภายใต้เสื้อเจอร์ซีสีดำมีเสียงหัวใจเต้นโครมครามแข่งกับเสียงแอร์ "ถ้าว่างมากนักก็เอาเวลาไปซ้อมดริบลูกบาสเถอะครับ ไม่ต้องมาเดินวนเวียนแถวนี้" "ถ้าผมบอกว่าผมซ้อมมาเยอะจนเหนื่อยแล้วล่ะ" รินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้มของคนตัวเล็ก "แต่สิ่งที่ผมอยากซ้อมตอนนี้... มันไม่ใช่เรื่องบาส" ฟ้าครามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รสชาติความดื้อรั้นที่เคยมีติดริมฝีปากหายไปชั่วขณะเมื่อเจอนัยน์ตาคู่คมที่พราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง "เกม..." ฟ้าครามรีบเบือนหน้าหนีไปทางโต๊ะกลางห้องเพื่อทำลายบรรยากาศอันตราย พลางควกลังกระดาษใบเล็กที่วางอยู่ "ไหนคุณบอกว่ามีเกมวัดใจอะไรจะมาท้าทายกันนักหนาไงครับ อย่าดีแต่พูดสิ" รินทร์ถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวอย่างรู้งาน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะปรากฏและมีอานุภาพทำลายล้างหัวใจคนมองได้ราบคาบ บนโต๊ะกลางห้อง มีกล่องกระดาษสีดำสนิทบรรจุการ์ดคำถามนับสิบใบ มันคือ "เกมกระดานจิตวิทยา" ที่วิน คู่ปรับตัวฉกาจของรินทร์เคยทิ้งคำท้าทายไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน—เกมที่บังคับให้คนทั้งคู่ต้องตอบคำถามส่วนลึกที่สุดของกันและกัน หากใครโกหกหรือปฏิเสธการตอบ จะถือว่าแพ้และต้องทำตามคำสั่งของผู้ชนะ "กฎกติกาเดิมครับ หยิบขึ้นมาคนละใบ ตอบตามความจริง ห้ามบิดเบือน ห้ามใช้สิทธิ์ข้าม..." รินทร์ทรุดตัวลงนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ผายมือให้ร่างบางเป็นคนเริ่มก่อน "เชิญครับ คุณวิศวะตัวแสบ" ฟ้าครามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวสั่นเล็กน้อยยื่นเข้าไปหยิบการ์ดใบบนสุดขึ้นมาพลิดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบนนั้น *‘อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณรู้สึกกลัวที่สุดในการมีความสัมพันธ์ครั้งนี้?’* ห้องพักนักกีฬาตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ฟ้าครามเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวกำการ์ดในมือจนยับยู่ยี่ ปมในใจเรื่องความรู้สึกเป็นรองคนอื่น การถูกทอดทิ้งให้อยู่ข้างหลัง และความหวาดกลัวที่จะต้องเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามความรัก วิ่งวนอยู่ในหัวราวกับม้วนฟิล์มเก่าๆ "ผม..." เสียงของฟ้าครามแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น "ผมกลัว... การเป็นตัวเลือกสำรองครับ" รินทร์ชะงักไป นัยน์ตาคมกริบที่เคยมีความขี้เล่นเจืออยู่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและลึกซึ้งขึ้นทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนเบาหวิว เขารู้ดีว่าใต้ความปากแข็งของฟ้าคราม ซ่อนแผลเป็นจากอดีตที่บอบช้ำแค่ไหน "เงยหน้าขึ้นมามองผมสิครับ" รินทร์เอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าเด็ดขาด ฟ้าครามเงยขึ้นสบตา ดวงตาคู่สวยมีรื้นน้ำใสๆ คลอหน่วยเล็กน้อยแต่ไม่ยอมไหลลงมา "สำหรับผม... คุณไม่เคยเป็นตัวเลือกสำรอง และไม่มีวันเป็น" รินทร์พูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้อนความจริงใจจนฟ้าครามรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา "จำไว้ให้ดีล่ะครับ" หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ รasความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนต้องรีบหลบสายตาหนีเพื่อซ่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "ตาคุณแล้วครับ!" ฟ้าครามรีบเปลี่ยนเรื่อง ดึงการ์ดอีกใบยื่นส่งให้รินทร์ด้วยท่าทางลนลาน "หยิบซะสิ จะได้รีบๆ จบเกม" รินทร์รับการ์ดใบนั้นมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเหลือบมองข้อความบนการ์ดแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว *‘บอกความรู้สึกที่แท้จริงของคุณที่มีต่อคนตรงหน้า ใน 3 คำ’* รินทร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศรอบตัวกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ทว่าเต็มไปด้วยกระแสความหวานล้ำที่อบอวลจนน่าประหลาดใจ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาฟ้าครามที่นั่งอยู่บนม้านั่งทีละก้าวอย่างคุกคาม ฟ้าครามผถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับกำแพงห้อง มือหนาของรินทร์วางทาบลงบนผนังข้างศีรษะ กักตัวอีกฝ่ายให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ "คุณรินทร์..." ฟ้าครามกระซิบเสียงสั่น เมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "สามคำเหรอครับ..." รินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีเข้มลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "ฟังให้ดีๆ นะครับ..." ปัง! เสียงประตูห้องพักนักกีฬาถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แรงกระแทกทำให้บานประตูชนผนังเสียงดังสนั่น ร่างสูงโปร่งของ "วิน" ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า ดวงตาสองข้างกราดมองท่าทางแนบชิดของคนทั้งคู่ด้วยแววตาสสมเพชแกมหมั่นไส้ "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะเวลาสวีทหวานกันหรือเปล่า พอดีผมลืมของไว้... นึกไม่ถึงเลยนะว่ากัปตันทีมบาสผู้เคร่งขรึม จะมาแอบเล่นเกมเด็กๆ กับเด็กวิศวะในห้องแคบๆ แบบนี้" วินยิ้มเยาะ กอดอกมองด้วยสายตาท้าทาย รินทร์ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขายืดตัวตรงช้าๆ ปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับมองอากาศธาตุ ทว่ารังสีความเย็นชาและกดดันแผ่ซ่านออกมาจนวินหุบยิ้มแทบไม่ทัน ฟ้าครามรีบใช้จังหวชุลมุนนี้ดันตัวรินทร์ให้ออกห่างแล้วก้าวพรวดพราดเตรียมเดินเลี่ยงออกไป ทว่าข้อมือเรียวกลับถูกมือหนาคว้าเอาไว้แน่น รินทร์ดึงร่างบางให้กลับเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบประโยคที่ค้างคาไว้ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำให้ฟ้าครามขนลุกซู่ไปทั้งร่าง *"...ผม-คลั่ง-รัก..."* รินทร์หยุดเว้นจังหวะหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ทรงเสน่ห์ที่สุดในโลก *"คุณ... ครับ"* ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" คนนี้ด้วยนะครับ!