แผนซ้อนแผนของวิศวกร

บรรยากาศรอบตัวที่เคยคุกรุ่นไปด้วยความร้อนแรงจากสนามบาส กลับเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบลงในพริบตา เมื่อร่างสูงของรินทร์ที่เพิ่งเดินกลับมาจากกลางสนาม หยุดชะงักฝีเท้าลงทันทีที่เห็นผู้มาใหม่ ดวงตาคมกราบที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งในรัศมี "ไม่คิดว่าจะเจอตัวปัญหาแถวนี้" เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากของรินทร์ น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้ความอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณโรงยิม วิ่นยืนกอดอกพิงเสาเหล็กด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแววตาที่มองตรงมากลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและประกายความริษยาที่ปิดไม่มิด ฟ้าครามที่ยืนถือขวดน้ำอยู่ข้างสนาม ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นผู้มาเยือน หัวสมองระดับท็อปของคณะวิศวะเริ่มประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว วินไม่ได้บังเอิญผ่านมาแน่นอน การมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลาที่ทีมกำลังเก็บตัวฝึกซ้อมอย่างเข้มข้น มีเจตนาเดียวคือเข้ามาปั่นหัวและสร้างความร้าวฉาน "ถ้าคิดจะมาหาเรื่องแถวนี้ เกรงว่านายจะเลือกสนามผิดที่ไปหน่อยนะ วิน" ฟ้าครามก้าวเท้าเข้าไปยืนขวางกึ่งกลางระหว่างรินทร์กับผู้มาใหม่ ร่างเพรียวไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน "ที่นี่คือสนามซ้อมของทีมเรา ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับพวกชอบหาซีน" วินหัวเราะในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองรินทร์สลับกับฟ้าครามด้วยรอยยิ้มมุมปาก "โอ๊ะ... ดูสิ พอยต์การ์ดตัวแสบแห่งวิศวะกลายร่างเป็นแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบไปซะแล้ว? น่ารักดีนี่... แต่ไม่คิดเหรอครับรินทร์ ว่าการเอาเวลามาซ้อมบาสกับเด็กวิศวฯ ปากดี มันไม่ได้ช่วยให้แกแบกความกดดันของตระกูลไหวหรอกนะ" คำพูดนั้นสะกิดโดนปมในใจของรินทร์เข้าอย่างจัง มือหนาที่ถือลูกบาสเกตบอลอยู่ข้างลำตัวบีบเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน รินทร์แบกความคาดหวังอันหนักอึ้งของครอบครัวที่ต้องการให้เขาเลิกเล่นกีฬาแล้วหันไปบริหารธุรกิจอย่างเต็มตัว ทุกครั้งที่เขาอยู่บนสนาม มันคือการดึงดันฝืนชะตาชีวิตตัวเอง และวินก็รู้จุดอ่อนข้อนี้ดีที่สุด จึงมักจะหยิบยกมันขึ้นมาเป็นเครื่องมือทางจิตวิทยาเพื่อทำลายสมาธิของเขาเสมอ แต่ก่อนที่รินทร์จะทันได้ตอบโต้อะไร มือเรียวอุ่นจัดของฟ้าครามก็เอื้อมมาแตะลงบนท่อนแขนแกร่งเบาๆ สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับมีอานุภาพประหลาดในการดึงสติของกัปตันหนุ่มให้หลุดจากความมืดมน รินทร์ก้มมองมือที่แตะอยู่บนแขน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับฟ้าครามที่ส่งยิ้มมุมปากให้ "อย่าไปเสียเวลากับคนไม่มีราคาเลยครับรินทร์" ฟ้าครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่นิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยหันไปมองวินตรงๆ "คนที่ต้องมาคอยเดินตามตื๊อชาวบ้านเพราะกลัวเขาเหนือกว่า... ในโลกธุรกิจเขาไม่เรียกคู่แข่งหรอกครับ เขาเรียกว่า 'ตัวถ่วง' ต่างหาก" วินหน้าตึงขึ้นมาทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความโกรธที่ฉายชัดผ่านแววตา "ปากเก่งนักนะมึง!" "ขอบคุณที่ชมครับ" ฟ้าครามยักไหล่อย่างไม่ยี่ห้อมันสักนิด "ถ้าไม่มีธุระอะไรเชิญทางออกครับ พอดีพวกเรากำลังจะเริ่ม 'แผนซ้อมพิเศษ' ที่นายคงไม่มีวันเข้าใจความหมายมันหรอก" รินทร์ลอบมองเสี้ยวหน้าของคนที่ยืนบังหน้าเขาอยู่ หัวใจที่เคยเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด อุ่นวาบ และพองโตจนควบคุมยาก ความดุดันในสนามของเขาละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความลุ่มหลงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงัน เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มตึงเครียดและวินไม่มีทีท่าว่าจะได้ประโยชน์อะไรจากการปั่นหัวครั้งนี้ เจ้าตัวจึงแค่นenเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปจากโรงยิมด้วยความหงุดหงิด ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่กระแทกกระทั้นบ่งบอกถึงความหัวเสีย เมื่อร่างของวินลับตาไป ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่ผ่อนคลายกว่าเดิม รินทร์ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ปล่อยลูกบาสในมือให้ร่วงตกลงพื้นและกระดอนเบาๆ ก่อนจะหันมามองคนข้างกายที่ยืนกอดอกทำหน้ายโสอยู่ "ใครบอกให้เธอมาทำตัวเป็นฮีโร่ปกป้องฉัน?" "ไม่ได้ปกป้องซะหน่อย" ฟ้าครามเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แสร้งมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่เริ่มลามเลียพวงแก้ม "ผมแค่ไม่อยากให้สนามบาสสกปรกเพราะหมาตัวเมื่อกี้ต่างหากล่ะ... อีกอย่าง นายเองก็เถอะ ทำไมปล่อยให้มันจี้จุดง่ายจังฮึ?" รินทร์ไม่ตอบ เขาขยับก้าวเข้าไปใกล้ร่างเพรียวทีละก้าวอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งฟ้าครามต้องถอยหลังไปชนกับเสาโครงสร้างของโรงยิม ร่างสูงโน้มตัวลงมา กักขังอีกฝ่ายให้อยู่ในอ้อมแขนโดยมีสองมือยันเสาไว้ทั้งสองข้าง ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ "ทำ... ทำบ้าอะไรเนี่ย ถอยไปเลยนะ" ฟ้าครามสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะเมื่อดวงตาคมกริบก้มลงมองตรงมาที่ริมฝีปากของตน "ก็ไหนบอกว่าจะเริ่ม 'แผนซ้อมพิเศษ' ไงครับ" รินทร์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนฟ้าคราม ขนลุกซู่ "ในเมื่อเธอเสนอตัวเป็นโค้ชส่วนตัวให้ฉันแล้ว... ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าแผนซ้อมรูปแบบใหม่ที่เธอพูดถึงเนี่ย... มันจะทำให้ใจฉันเต้นแรงกว่าตอนแข่งในสนามจริงได้รึเปล่า" ฟ้าครามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลวิศวกรรมได้อย่างรวดเร็ว กลับตื้อตันจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก ดวงตากลมโตสบเข้ากับแววตาเจ้าเล่ห์แต่แฝงความจริงจังของรินทร์ ที่ตอนนี้ไม่ได้มองเขาในฐานะเพื่อนร่วมทีมอีกต่อไปแล้ว แต่ก่อนที่บรรยากาศจะหวานหยดจนเกินควบคุม เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเปังกางเกงของฟ้าครามก็ดังขึ้นขัดจังหวะทันที ฟ้าครามรีบยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งให้ออกห่างนิดหน่อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจเมื่อเห็นข้อความและชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่บนนั้น รินทร์สังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของอีกฝ่าย จึงขมวดคิ้วถามด้วยน้ำเสียงกังวล "มีอะไร?" ฟ้าครามเงยหน้าขึ้นสบตารินทร์ ชั่วขณะนั้นแววตาที่เคยแข็งกร้าวและมั่นใจ กลับฉายความกังวลใจและตกตะลึงออกมาอย่างปิดไม่มิด "แม่ฉัน... มายืนรออยู่ที่หน้าคณะวิศวะแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ