สายตาที่มากกว่าเพื่อน

"แม่ฉัน... มายืนรออยู่ที่หน้าคณะวิศวะแล้วครับ" ประโยคนั้นของวินยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ดังผิดเวลา บรรยากาศรอบตัวในห้องแล็บวิจัยวัสดุตึก 4 ที่ควรจะเงียบสงบ กลับอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าที่มองไม่เห็น รินทร์ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทดลอง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองใบหน้าของผมที่คงกำลังซีดเผือดลงทีละน้อย ความเงียบงันระหว่างเราไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันหนักอึ้งเสียจนผมต้องแกล้งก้มลงจัดแจกันหลอดทดลองในมือเพื่อหลบสายตา "แม่นายเหรอ?" รินทร์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย แต่ผมรู้ดี... สัญชาตญาณของคนอยู่ใกล้บอกว่าสันจมูกโด่งเป็นสันนั้นกำลังขมวดเข้าหากันน้อยๆ "แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ฟ้าคราม" "ก็..." ผมกลืนน้ำ้อนเหนียวๆ ลงคอ มือที่ถือหลอดแก้วสั่นระริกเล็กน้อย "ก็เพราะว่าตอนบ่ายโมง นายดันประกาศกร้าวกลางโรงอาหารคณะวิศวะ ว่านายเป็นคนจีบฉันแถมยังลากฉันออกไปต่อหน้าธารกำนัลไงเล่า! แม่ฉันมีสายสืบเร็วยิ่งกว่าเอฟบีไอ ตอนนี้ท่านคงถือไม้เรียวรออยู่หน้าตึกเรียบร้อยแล้วมั้ง!" รินทร์พ่นลมหายใจเบาๆ ออกทางจมูก เป็นเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ผมทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันจากร่างสูงโปร่งที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อจากการฝึกซ้อมบาสอย่างหนักทำให้พื้นที่รอบตัวผมแคบลงทันตาเห็น กลิ่นหอมสะอาดๆ เจือกลิ่นเหงื่อจางๆ และน้ำหอมผู้ชายของเขาลอยวนอยู่ปลายจมูก "กลัวอะไร?" รินทร์เอ่ยถาม เสียงของเขาต่ำนุ่มจนน่าประหลาด ขณะที่เขายื่นมือหนามาคว้าหลอดทดลองออกจากมือผม วางมันลงบนแท่นอย่างเบามือ "หรือกลัวว่าแม่นายจะรู้ว่า... ที่ฉันพูดในโรงอาหารวันนั้น มันไม่ใช่แค่แผนตบตาวิน แต่ฉันจีบนายจริงๆ" หัวใจของผมกระตุกวูบ เลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว ปากที่เคยไวและจัดจ้านเป็นอาศัยกลับหนักอึ้งขึ้นมาเฉียบพลัน ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ดวงตาคู่นั้นของรินทร์ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย มันจริงจัง ลึกล้ำ และสะท้อนเงาของผมที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่สะท้อนอยู่ในนั้น "รินทร์... นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นมุกนะ" ผมพยายามเค้นเสียงให้แข็งกร้าว แต่เสียงสั่นๆ ของตัวเองกลับทรยศความตั้งใจทั้งหมด "แม่ฉันดุมาก นายก็รู้ว่าท่านคาดหวังกับฉันแค่ไหน เรื่องเรียนต้องเป็นที่หนึ่ง ส่วนเรื่องหัวใจ... ท่านไม่เคยปล่อยให้มีช่องว่างเลยสักนิดเดียว แล้วถ้าท่านเห็นนาย..." "แล้วถ้าท่านเห็นฉันยืนอยู่กับนาย... จะทำไมล่ะ?" รินทร์ไม่ปล่อยให้ผมพูดจบ เขาก้าวประชิดเข้ามาอีกนิดจนหลังของผมชนเข้ากับขอบโต๊ะปฏิบัติการสแตนเลสเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้ขยับ เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นวางทาบบนขอบโต๊ะกั้นผมไว้ตรงกลาง กักตัวผมให้อยู่ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของผม บรรยากาศในห้องแล็บที่เคยมีเพียงเสียงแอร์ทำงาน กลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ สติสัมปชัญญะของผมกระเจิดกระเจิงไปหมด สมองส่วนเหตุผลที่เคยคำนวณสูตรเคมีได้อย่างแม่นยำตอนนี้รวนเรจนแทบใช้งานไม่ได้ มองเห็นเพียงแพขนตาดกหนาและดวงตาคู่คมที่มองตรงมาที่ริมฝีปากของผมสลับกับดวงตา "นาย..." ผมหายใจติดขัด หัวใจเต้นโครมครามจนดังสนั่นในหู "นายจะทำอะไร..." "ไม่ได้จะทำอะไร..." รินทร์กระซิบตอบ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของผม ราวกับกำลังอ่านหนังสือเล่มโปรดที่เขาอยากเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แค่กำลังคิดว่า... ระหว่างออกไปเผชิญหน้ากับแม่นายตอนนี้ กับการยืนมองหน้านายใกล้ๆ แบบนี้... อันไหนมันน่าตื่นเต้นกว่ากัน" "รินทร์..." ผมครางชื่อเขาได้แค่นั้น เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขายื่นมาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้ม ไล้ผ่านโหนกแก้มเนียนแผ่วเบาราวกับกลัวว่าผมจะแตกสลายสัมผัสเพียงน้อยนิดนั้นกลับมีอานุภาพทำลายล้างสูงเสียยิ่งกว่าระเบิดไดนาไมต์ในห้องทดลองเคมี ร่างกายของผมอ่อนปวกเปียก ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะผลักไส มือข้างหนึ่งเผลอขยุ้มเสื้อช็อปสีชมพูของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว รินทร์โน้มใบหน้าลงมาอีก ใบหน้าของเราเข้าใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ประสานเป็นหนึ่งเดียว ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันนิ่งงัน โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เสียงความวุ่นวายภายนอกตึกเรียนมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงจังหวะหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามสอดประสานกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ นี้ ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างออกไปเพียงแค่เอื้อม... แค่ขยับอีกนิดเดียว... แค่ลมหายใจเดียวเท่านั้น... แกร๊ก! เสียงเปิดประตูห้องแล็บดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาจากโถงทางเดิน ขัดจังหวะทุกอย่างลงในเสี้ยววินาทีวิกฤต รินทร์ผละตัวออกห่างจากผมอย่างรวดเร็วด้วยปฏิกิริยาอันยอดเยี่ยมราวกับนักกีฬาอาชีพ ขณะที่ผมสะดุ้งสุดตัว รีบถอยหลังกรูดจนสะโพกกระแทกกับขอบโต๊ะและเกือบจะล้มคว่ำถ้ามือหนาของรินทร์ไม่เอื้อมมาคว้าข้อศอกผมไว้เสียก่อน "อ้าว... อยู่นี่กันนี่เอง นึกว่าหายหัวไปไหนกันหมด" เสียงทุ้มห้าวที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวนประสาททำเอาผมอยากจะหายตัวทะลุดินหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ วินยืนพิงกรอบประตู สีหน้าเจ้าเล่ห์ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับร่างเพรียวสง่าในชุดสูททำงานเข้ารูปที่ก้าวตามหลังเข้ามา พร้อมกับสายตาดุคมกริบที่กวาดมองสำรวจผมกับรินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฟ้าคราม... นี่หรือคือคนที่ลูกบอกว่ากำลังทำโปรเจกต์กลุ่มด้วย?" คุณแม่ของผมเอง... และท่านกำลังยืนกอดอกจ้องรินทร์ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องแล็บดิ่งวูบลงอย่างน่าใจหาย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ