โจทย์หินกับคนหัวรั้น

เสียงเปิดซองเอกสารกระดาษสีน้ำตาลที่ฉีกขาดอย่างไม่ใยดี ดังบาดหูท่ามกลางความเงียบงั้นของห้องประชุมภาควิชาคณะวิศวกรรมศาสตร์ รินทร์ก้มมองกระดาษแผ่นA4ที่ร่วงหล่นลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความประกาศิตจากอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ร่วมระหว่างคณะ *“การบูรณาการระบบควบคุมอัตโนมัติในสนามกีฬาในร่ม และการวิเคราะห์พลศาสตร์ของนักกีฬาบาสเกตบอล”* ชื่อหัวข้อโปรเจกต์บ้าบออะไรกันนี่... มันคือการเอาคณะวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกลมารวมเข้ากับวิทยาศาสตร์การกีฬาชัดๆ และตัวซวยที่ต้องมารับเคราะห์ร่วมหัวจมท้ายกับเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... "หึ หัวข้อบ้าอะไรเนี่ย อาจารย์กินอะไรเป็นอาหารเช้า ถึงได้คิดโปรเจกต์มืดยมแบบนี้ออกมาได้" ฟ้าครามสบถเบาๆ มือบางกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหวานที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความถือดีบัดนี้บึ้งตึง ดวงตากลมโตตวัดมองหน้ากัปตันทีมบาสตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง "นายเป็นคนไปเป่าหูอาจารย์ใช่ไหมรินทร์ อยากได้คะแนนช่วยพิเศษจนตัวสั่นหรือไง ถึงลากฉันลงมาเอี่ยวด้วย" "ผมไม่มีเวลาว่างพอจะไปวิ่งเต้นเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกครับ ฟ้าคราม" รินทร์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีรัตติกาลมองอีกฝ่ายด้วยความนิ่งสนิท ทว่าข้างในกลับระอุด้วยกรุ่นความหงุดหงิดไม่แพ้กัน "อีกอย่าง... คนที่เกือบโดนรีไทร์วิชาโปรเจกต์เมื่อเทอมที่แล้ว จนต้องมาขอพึ่งพากองทุนสนับสนุนจากชมรมกีฬา มันคือคุณต่างหากครับ ไม่ใช่ผม" "นี่นาย!" ฟ้าครามผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฝ่ามือบางกระแทกลงบนโต๊ะประชุมจนแฟ้มเอกสารกระเด็น "ปากดีนักนะ! ถ้าไม่ติดว่าโปรเจกต์นี้มันบังคับให้ต้องจับคู่ข้ามคณะ ฉันไม่มีวันเอาชื่อตัวเองมาผูกติดกับนักกีฬาบาสสมองกล้ามเนื้ออย่างนายหรอก!" "สมองกล้ามเนื้อเหรอครับ?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนช้าๆ ทว่าแรงกดดันรอบตัวกลับพุ่งสูงขึ้นจนฟ้าครามต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "จำไว้ด้วยนะครับว่าโปรเจกต์ที่คุณดูถูกนักหนานี้ ถ้าไม่มีผมช่วยคำนวณสถิติการเคลื่อนไหวในสนามให้ คุณก็คงต้องเรียนจบช้าไปอีกปี... คุณหนูวิศวะ" บรรยากาศในห้องประชุมเดือดระอุขึ้นในพริบตา เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านราวกับประจุไฟฟ้าขั้วบวกและขั้วลบที่ถูกบังคับให้อยู่ใกล้กัน รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้าม ร่างสูงโน้มตัวลงต่ำเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับคนตัวเล็ก ดวงตาสองคู่ประสานกันดุจสนามรบขนาดย่อมที่ไม่มีใครยอมใคร ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของฟ้าครามผสมปนเปไปกับความสั่นไหวแปลกประหลาด เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าจากตัวของฟ้าครามกำลังรบกวนสมาธิอันสุขุมของกัปตันทีมบาสอย่างร้ายกาจ ใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่คืบทำให้เขานึกอยากจะแกล้งพูดจาให้เจ็บแสบกว่านี้อีกนิด เพื่อให้ริมฝีปากบางเฉียบนั้นเม้มเข้าหากันด้วยความขัดใจ "มองอะไรเล่า ถอยไปนะ!" ฟ้าครามเอ่ยเสียงตะกุกตะกักเมื่อรู้ตัวว่าถูกต้อนจนมุม พวงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะหัวใจเจ้ากรรมมันดันเต้นผิดจังหวะกันแน่ มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง "เราต้องคุยเรื่องโครงสร้าง ไม่ใช่มาจ้องหน้ากันแบบนี้!" "ก็คุณเป็นคนเริ่มชวนผมทะเลาะก่อนนี่ครับ" รินทร์ยอมถอยหลังกลับไปตั้งหลักด้วยท่าทีเยือกเย็นดังเดิม แม้ว่าหัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวแรงจนน่ารำคาญ "เอาล่ะ... ในเมื่อพวกเราเลี่ยงโปรเจกต์นี้ไม่ได้ เรามาแบ่งงานกันให้จบๆ ไปดีกว่าครับ ผมจะรับผิดชอบเรื่องเก็บข้อมูลการเคลื่อนไหวของนักกีฬาในสนามบาส ส่วนคุณ..." "ส่วนฉันจะออกแบบโครงสร้างกลไกเซนเซอร์ตรวจจับแรงกระแทกเอง" ฟ้าครามตัดบทขึ้นทันที น้ำเสียงกลับมามั่นอกมั่นใจอีกครั้ง แม้ดวงตายังคงขวางใส่ไม่เลิก "ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอกรินทร์ ฉันไม่เป็นตัวถ่วงให้นายขายหน้าหรอกน่า" "ผมไม่ได้ห่วงคุณครับ" รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่ที่จงใจกวนประสาท "ผมแค่กลัวว่าคุณจะมัวแต่เถียงผมจนลืมคำนวณค่าความต้านทานแรงดึง... ถ้าสะพานหรือโครงสร้างบาสพังคามือคุณขึ้นมา ผมคงต้องอุ้มคุณวิ่งหนีคนแรกเลยมั้งครับ" "รินทร์! ไอ้คนกวนประสาท!" เสียงโต้เถียงดังลั่นห้องประชุมอีกครั้ง ทว่าท่ามกลางความชุลมุนและบรรยากาศที่ทั้งเดือดทั้งฟินจนน่าหมั่นไส้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท วินยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดใกล้ชิดกันเกินความจำเป็น "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานมันหยดของกัปตันทีมบาสกับเด็กวิศวะปากดีเข้าสินะครับเนี่ย..." วินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะชูสมุดบันทึกเล่มหนาในมือขึ้น "พอดีอาจารย์ฝากบอกมาว่า... หัวข้อโปรเจกต์ที่พวกคุณเพิ่งตกลงกันไปเมื่อกี้ ถูกยกเลิกเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" รินทร์และฟ้าครามชะงักกึก หันขวับไปมองหน้าคู่ปรับตัวฉกาจพร้อมกันในทันที "แกหมายความว่ายังไง วิน?" รินทร์ถามเสียงเย็นเยียบ วินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องแล้วโยนแฟ้มเอกสารสีแดงฉานลงบนโต๊ะตรงหน้าทั้งคู่ "หมายความว่า... อาจารย์เพิ่งเปลี่ยนโจทย์ใหม่ และคราวนี้พวกคุณไม่ได้ทำแค่โปรเจกต์ร่วมกันสองคนหรอกนะ แต่ต้องแข่งกับทีมของผม... ในสนามปิดตายที่มีเวลาแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักแบบมึนๆ ของกัปตันบาสกับเด็กวิศวะในตอนนี้นะครับ