รอยแผลในสนามบาส

เสียงหวีดร้องของรองเท้าผ้าใบบดขัดไปกับพื้นยางมะตอยของโรงยิมอเนกประสงค์ดังสนั่น กลิ่นหยาดเหงื่อ กลิ่นยางใหม่ และความกดดันที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกคือบรรยากาศปกติของการซ้อมทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย แต่ในวินาทีนี้ ทุกเสียงรอบข้างกลับเงียบกริบลงราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง รินทร์ล้มลงไปกองกับพื้น ข้อเท้าขวาบิดผิดรูปจนน่ากลัว ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบเฉยและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ แววตาที่เคยเฉียบคมฉายแววเจ็บปวดร้าวลึกออกมาอย่างปิดไม่มิด "รินทร์!" เสียงตะโกนด้วยความตกใจสุดขีดดังลั่นมาจากขอบสนาม ฟ้าครามที่ถือกระดานวางแผนการเล่นอยู่ถึงกับปล่อยมันร่วงหล่นลงพื้น ร่างเพรียวในชุดช็อปวิศวะพุ่งตัวเข้ามาในสนามด้วยความเร็วสูงราวกับนักวิ่งร้อยเมตร หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรัวราifyจะหลุดออกมานอกอก ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเห็นสภาพของกัปตันทีมตัวแสบ "อย่าเพิ่งขยับ!" ฟ้าครามคุกเข่าลงข้างๆ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่พยายามคุมสติให้มั่นคงที่สุด ดวงตากลมโตฉายแววร้อนรนจนปิดไม่มิด "นายบ้าหรือเปล่า เห็นวินมันพุ่งเข้ามาทำไมไม่หลบ เล่นบ้าอะไรวะเนี่ย" "ถ้าฉันหลบ... ลูกนั้นทีมก็เสียแต้มส S..." รินทร์กัดฟันแน่น เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียว เขายังคงดึงดันจะแบกรับทุกอย่างไว้ แม้แต่ในยามที่ร่างกายตัวเองกำลังจะพังทลาย "หุบปากไปเลยไอ้กัปตันเฮงซวย! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำตัวเป็นฮีโร่ไร้สมองนะ!" ฟ้าครามตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธปนเป็นห่วงอย่างท่วมท้น มือบางเอื้อมไปประคองข้อเท้าที่เริ่มบวมเป่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดอย่างเบามือที่สุด "เจ็บมากใช่ไหม..." เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงทันทีเมื่อเห็นรอยเหี่ยวย่นบนหน้าผากของอีกฝ่ายจากการพยายามอดกลั้นความเจ็บปวด รินทร์เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาที่มักจะมองคู่แข่งด้วยความเยือกเย็น บัดนี้กลับทอดมองฟ้าครามด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กำแพงหนามาตลอดค่อยๆ พังทลายลงในวินาทีนี้ "เป็นห่วงฉันเหรอ..." รินทร์เค้นเสียงถามเบาๆ พร้อมกับมุมปากที่กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ทั้งที่หน้ายังเหเก "ใครเป็นห่วงนาย ทัศนคติหลงตัวเองแบบนี้มันแก้ไม่หายจริงๆ สินะ" ฟ้าครามสวนกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก พวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว "ฉันแค่กลัวว่าถ้ากัปตันทีมเดี้ยงไป ทีมวิศวะของเราจะแพ้มนุษยศาสตร์ต่างหากเล่า" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ และสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ วินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ใบหน้าบึ้งตึงด้วยความหงุดหงิด เขากำหมัดแน่นก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีออกไปจากโรงยิมด้วยความหัวเสีย ฟ้าครามไม่สนใจสายตาใครทั้งสิ้น เขาตัดสินใจช้อนตัวรินทร์ขึ้นมาในท่าเจ้าสาวอย่างไม่ลังเล แม้รินทร์จะตัวสูงใหญ่และหนักกว่า แต่ด้วยความตกใจและไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเดินลงน้ำหนักเพิ่ม รินทร์จึงจำยอมโอบรอบคออีกฝ่ายไว้โดยดี "เฮ้ย... นายจะอุ้มฉันจริงๆ เหรอ เดี๋ยวคนอื่นก็มองหรอก" รินทร์กระซิบข้างหู น้ำเสียงเจือความเขินอายเล็กน้อยที่นานๆ ทีจะได้เห็น "หุบปากแล้วเกาะฉันแน่นๆ เถอะน่า ตัวก็หนักเป็นควายยังจะบ่นมาก" ฟ้าครามกัดฟันพูดขณะพาร่างของกัปตันหนุ่มเดินออกจากสนามตรงไปยังห้องพยาบาลทันที กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยแตะจมูกทันทีที่ประตูห้องพยาบาลถูกผลเปิดออก ฟ้าครามวางรินทร์ลงบนเตียงสนามอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบหยิบกล่องปฐมพยาบาลและถุงประคบเย็นมาจัดการอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวบรรจงถอดรองเท้าผ้าใบและถุงเท้าออกเผยให้เห็นข้อเท้าที่บวมช้ำน่าตกใจ "ซี๊ด... เบามือหน่อยคุณวิศวะ เจ็บนะเนี่ย" รินทร์สูดปากด้วยความเจ็บเมื่อนิ้วเรียวแตะโดนจุดที่บวม "เจ็บแค่นี้จะได้จำ ว่าอย่าทำตัวเป็นฮีโร่สนามแตกอีก" ฟ้าครามบ่นพึมพำ แต่แรงกดที่ประคบลงบนข้อเท้านั้นกลับเบามือลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาคมกริบของวิศวะหนุ่มจดจ่ออยู่กับการรักษา แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นสบตากับคนเจ็บที่มองมาไม่วางตา รินทร์นั่งนิ่งปล่อยให้ฟ้าครามดูแลอย่างใกล้ชิด ความอบอุ่นจากมือเรียวที่กำลังบรรจงดูแลแผลให้ ช่างมีอิทธิพลต่อหัวใจที่ด้านชาของเขาเหลือเกิน ปมในใจเรื่องครอบครัวที่ต้องสมบูรณ์แบบและแบกรับความคาดหวังมาตลอด ถูกความใส่ใจอย่างไร้เงื่อนไขนี้หลอมละลายลงทีละน้อย "ขอบใจนะ... คราม" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่จริงจังจนคนฟังต้องชะงักมือ ฟ้าครามเงยหน้าขึ้นสบตา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องพยาบาลชั่วขณะ ไม่มีคำพูดใดๆ นอกจากเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งสอง "นาย..." ฟ้าครามกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบที่ชวนใจสั่นนี้ แอด... เสียงเปิดประตูดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา รินทร์และฟ้าครามผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" คนนี้ด้วยนะครับ!