ความห่วงใยที่เกินเบอร์

“หยุดสั่นเดี๋ยวนี้ รินทร์... มึงยังไม่ได้ตายซะหน่อย” เสียงของฟ้าครามสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มือเรียวเล็กที่พยายามจะถอดเฝือกอ่อนที่ข้อมือให้ผมนั้นสั่นเทาจนทำอะไรไม่ถูก ดวงตาคู่สวยที่เคยจ้องมองผมด้วยความถือดีและหยิ่งทะนง บัดนี้กลับคลอไปด้วยหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนหลังมือผม ผมมองคนตรงหน้าที่กำลังลนลานจนลืมตัวตนคนเก่งไปสิ้น ผม—รินทร์ กัปตันทีมบาสที่ใครต่างมองว่าเลือดเย็นและนิ่งสงบราวกับพื้นผิวน้ำที่ไร้กระแสลม กลับรู้สึกเหมือนมีพายุหมุนวนอยู่ในอก เพียงเพราะเห็นท่าทีที่เกินเบอร์ของคนที่ผมคอยกันท่าไว้ไม่ให้เข้าใกล้โลกที่เต็มไปด้วยบาดแผลของผม “ฟ้าคราม... มึงเป็นอะไร” ผมถามเสียงต่ำ ขยับตัวเข้าไปใกล้จนกลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูก “ถามโง่ๆ!” เขาตวาดกลับทั้งที่เสียงสั่น “กูก็เป็นห่วงมึงไง! เห็นเลือดมึงไหลต่อหน้าต่อตาในสนาม แล้ววินมันเล่นแรงขนาดนั้น มึงคิดว่ากูจะนั่งดูเฉยๆ ได้เหรอวะ... มึงคิดว่ามึงเป็นใคร ถึงได้เอาตัวไปรับลูกบาสนั่นแทนที่จะหลบ!” ผมชะงัก คำถามที่เขาทิ้งไว้เหมือนก้อนหินหนักๆ ที่ทิ้งลงในใจของผม ความจริงที่ว่าผมเลือกจะขวางวิถีลูกบาสที่ตั้งใจจะอัดเข้าใส่เพื่อนร่วมทีมรุ่นน้องจนข้อมือตัวเองต้องร้าว มันไม่ใช่แค่สัญชาตญาณกัปตันทีม แต่มันเป็นความพยายามที่อยากจะ ‘ปกป้อง’ อะไรบางอย่างไม่ให้พังทลายลงเหมือนที่ผมเคยเจอ “กูแค่ทำหน้าที่กัปตัน” ผมตอบราบเรียบ “โกหก!” ฟ้าครามเงยหน้าขึ้น จ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ “มึงไม่ได้ทำหน้าที่กัปตัน มึงทำตัวเป็นพระเอกหนังน้ำเน่าที่อยากจะเท่ต่อหน้าทุกคน... แต่รู้ไหมว่าตอนที่กูเห็นมึงล้มลงไป กูรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองมันหยุดเต้นไปด้วย” ประโยคสุดท้ายของเขาเบาหวิว แต่ก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบของห้องพยาบาลหลังสนามบาส ความอบอุ่นที่ผมพยายามผลักไสมาตลอด กลับถาโถมเข้าหาผมจนตั้งตัวไม่ติด ผมเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในตาคู่นั้น... เงาของคนที่ได้รับความห่วงใยที่ ‘เกินเบอร์’ ไปกว่าคำว่าเพื่อนร่วมคณะ หรือคู่กัดในสนาม ผมเอื้อมมืออีกข้างที่ยังใช้การได้ปกติ ไปเช็ดหยดน้ำตาที่แก้มของเขา แตะเบาๆ อย่างแผ่วเบาจนอีกฝ่ายชะงักค้าง รินทร์คนนี้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับรู้สึกอยากจะคุกเข่าลงต่อหน้าความรู้สึกที่ใสซื่อและจริงจังนี้ “มึงกำลังจะทำให้กูเสียอาการนะ ฟ้าคราม” ผมกระซิบ “ถ้าเสียอาการแล้วมึงจะเลิกเอาชีวิตไปเสี่ยง ก็เสียไปเลยสิ!” ฟ้าครามสวนกลับ พยายามกลบเกลื่อนความอ่อนแอด้วยการทำเสียงแข็ง แต่ไหล่ที่สั่นสะเทือนนั้นไม่อาจหลอกใครได้ ผมรวบตัวเขาเข้ามาใกล้จนแผ่นอกเราแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันในระยะที่แทบไม่มีที่ว่างให้ความอึดอัดแทรกผ่าน ความห่วงใยของเขาไม่ใช่เรื่องน่ารำคาญ แต่มันคือสิ่งเดียวที่ฉุดรั้งผมไม่ให้หลงทางไปกับความคาดหวังของครอบครัวที่คอยบีบคั้นผมทุกวัน “กูจะไม่ทำแบบนั้นอีก... สัญญา” ผมบอกเสียงพร่า ฟ้าครามเงียบไป จ้องมองริมฝีปากของผมสลับกับดวงตา ก่อนจะหลับตาแน่นราวกับพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “มึงพูดแล้วนะ ถ้ามีครั้งหน้า กูจะเลิกยุ่งกับมึงจริงๆ ด้วย...” คำขู่ที่ไม่มีน้ำหนักเลยสักนิดสำหรับผม ผมยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ผมไม่เคยให้ใครเห็นนอกจากเขา มือของผมเลื่อนไปกุมมือที่สั่นเทาของเขาไว้แน่น ราวกับจะบอกว่า ‘มึงหนีไปไหนไม่ได้แล้ว’ บรรยากาศที่กำลังตึงเครียดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหน่วงลึกที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ผมค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปหาคนตรงหน้า ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้นทำให้ผมเห็นขนตาที่สั่นไหวของเขาชัดเจน ฟ้าครามดูเหมือนจะรู้ตัวว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น แต่เขากลับไม่ถอยหนี ในจังหวะที่ริมฝีปากของเรากำลังจะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องพยาบาล ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่กระแทกดังปัง! “กัปตันครับ! ไอ้พวกวิศวะมันรวมตัวกันหน้ายิมแล้ว บอกว่าจะมาเอาเรื่องที่วินเล่นตุกติกกับกัปตัน!” เสียงของเด็กในทีมที่ตะโกนเข้ามาทำให้เราทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ฟ้าครามหน้าแดงก่ำรีบสะบัดมือผมออกแล้วหันไปทางประตูด้วยท่าทีลนลาน แต่ทว่า... คนที่เดินเข้ามาต่อจากเด็กในทีมไม่ใช่แค่คนเดียว แต่คือ ‘วิน’ ที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน พร้อมกับดวงตาที่จับจ้องมาที่ผมและฟ้าครามราวกับกำลังอ่านเกมอะไรบางอย่างออก “ดูเหมือนกูจะขัดจังหวะอะไรสำคัญไปสินะ... รินทร์” วินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตานั้นแฝงไปด้วยประกายของอันตราย “แต่ดูเหมือนเรื่อง ‘ความห่วงใย’ ของพวกมึงสองคน มันจะทำให้เรื่องในสนามบาส... สนุกขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยนะว่าไหม?” หัวใจผมกระตุกวูบ เมื่อวินค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโชว์หน้าจอที่กำลังบันทึกวิดีโอเหตุการณ์บางอย่างอยู่ ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" คนนี้ด้วยนะครับ!