ดินแดนที่กาลเวลาหยุดนิ่ง

“อย่าขยับค่ะ... ถ้าคุณไม่อยากให้เส้นใยเวทมนตร์พวกนี้รัดจนกระดูกแตกละเอียด” เสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อย มือของเธอที่ถนัดการเขียนโค้ดเพื่อควบคุมอัลกอริทึม กำลังสั่นระริกขณะยื่นออกไปค้างกลางอากาศ ในตำแหน่งที่นิ้วห่างจากหน้าอกของคีรินเพียงไม่กี่เซนติเมตร พื้นที่โดยรอบที่เคยเป็นป่ารกชัฏบัดนี้กลายเป็นห้องโถงสีขาวโพลนไร้กาลเวลา ทุกอย่างหยุดนิ่ง... แม้แต่หยดน้ำค้างที่กำลังร่วงหล่นจากใบไม้ ก็ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศราวกับภาพถ่าย คีรินมองสบตากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงยิ้มบางๆ เหมือนนักวิจัยที่กำลังพบตัวอย่างทดลองที่น่าสนใจที่สุดในชีวิต “ตรรกะของคุณแม่นยำเสมอเลยนะรินรดา” คีรินกระซิบ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความนัย “แต่ใน ‘ดินแดนแห่งความปรารถนา’ แห่งนี้ กฎทางฟิสิกส์มันไร้ความหมาย สิ่งที่ขับเคลื่อนทุกอย่าง คือสิ่งที่ใจคุณกำลังเรียกร้องหาต่างหาก” รินรดาขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามเปิดหน้าต่างระบบโปรแกรมขึ้นมา แต่มันกลับแสดงค่า Error สีแดงฉาน พร้อมข้อความแจ้งเตือนที่อ่านไม่ออก ราวกับรหัสที่ถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาโบราณที่ไม่มีฐานข้อมูลในโลกใบไหนรองรับ “ฉันไม่เชื่อเรื่องความปรารถนาที่ไม่มีเหตุผลรองรับ” รินรดาโต้กลับพลางขยับตัวช้าๆ เพื่อวิเคราะห์พื้นที่ “ที่นี่คือการดัดแปลงค่าความจริง (Reality Patch) ของระบบเวทมนตร์ ถ้าเราหา ‘Root directory’ หรือจุดศูนย์กลางของการควบคุมได้ เราก็หาทางออกได้... คีริน คุณมองเห็นอะไรบ้าง?” คีรินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ทันทีที่เท้าของเขาแตะพื้น สีขาวโพลนรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนไป... มันค่อยๆ เผยให้เห็นภาพของอดีตที่รินรดาพยายามฝังกลบไว้ภายใต้ตรรกะและเหตุผล ภาพของห้องทำงานที่เงียบเหงา หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบในความมืด และความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เธอเคยบอกตัวเองว่า ‘ไม่สำคัญ’ แต่ในดินแดนนี้ สิ่งที่เธอต้องการจริงๆ กลับปรากฏขึ้นมาเป็นร่างจำลองของใครบางคนที่เธอโหยหา... คนที่เธอสูญเสียไปเพราะความผิดพลาดของการคำนวณในอดีต “คุณกำลังเห็นมันใช่ไหม?” คีรินถามเบาๆ “สิ่งที่อยู่ในโค้ดลับของหัวใจคุณน่ะ” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ภาพตรงหน้าสั่นไหว เธอพยายามรวบรวมสมาธิ แต่หัวใจที่ถูกฝึกมาให้เย็นชากลับเต้นรัวเกินควบคุม ‘เหตุผล... ใช่สิ ต้องใช้เหตุผลลบค่าเหล่านี้ทิ้ง’ เธอหลับตาลง พยายามจินตนาการถึงหน้าต่าง Command Prompt เพื่อพิมพ์คำสั่งลบความทรงจำเหล่านั้น แต่ระบบในหัวของเธอกลับรวนเรอย่างหนัก “อย่าฝืนเลยรินรดา” คีรินก้าวเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา มือหนาเอื้อมมาแตะที่ข้อมือของเธอเพื่อหยุดการสั่นไหว “บางครั้ง อัลกอริทึมที่สมบูรณ์แบบที่สุด ก็คือการยอมรับว่ามนุษย์เราไม่ได้ถูกสร้างมาให้มีประสิทธิภาพร้อยเปอร์เซ็นต์ตลอดเวลา... เราถูกสร้างมาให้ผิดพลาด และถูกสร้างมาให้รักสิ่งที่ไม่มีเหตุผลรองรับ” “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร...” เธอเงยหน้ามองเขา แววตาสั่นระริก “ฉันหมายความว่า... ความปรารถนาของคุณไม่ใช่แค่การแก้ไขอดีต แต่มันคือการอนุญาตให้ตัวเองก้าวต่อไปโดยไม่ต้องแบกความสมบูรณ์แบบไว้” ทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวก็สั่นสะเทือน ราวกับมีใครบางคนกระชากปลั๊กไฟออก แสงสีขาวสว่างจ้าขึ้นจนกลายเป็นสีดำสนิท ความเงียบสงัดเข้าครอบงำจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นในความมืดไม่ใช่เสียงของระบบ แต่มันคือเสียงกระซิบที่คุ้นเคย “ระบบแจ้งเตือนพบช่องโหว่ระดับวิกฤต” เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาของระบบดังขึ้นแทรกความเงียบ “ตรวจพบการแทรกแซงจาก ‘ตัวตนที่หายไป’... ดำเนินการย้อนกลับสถานะไฟล์หลักทันที!” คีรินเบิกตากว้าง เขาคว้ามือรินรดาไว้แน่น “รินรดา! อย่าเชื่อสิ่งที่ระบบกำลังจะแสดง! นั่นไม่ใช่ความจริง แต่มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อดึงคุณกลับไปเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ไร้หัวใจ!” ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้ตั้งตัว ข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเธอ ตัวอักษรที่สั่นไหวราวกับเปลวไฟที่กำลังจะดับลง [ภารกิจระดับ SSS: การรีเซ็ตตัวตนของรินรดาเริ่มขึ้นแล้ว... หากคุณเลือกทางออก จะมีเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่จะหลุดพ้นจากดินแดนแห่งนี้ อีกคนหนึ่งจะถูกลบหายไปจากหน่วยความจำของโลกตลอดกาล] รินรดามองหน้าจอ และมองสบตาคีริน เธอเห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ในแววตาที่อ่อนโยนนั้น ความฉลาดหลักแหลมของเธอประมวลผลคำสั่งทันที แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพบว่า ‘ทางเลือกที่ดีที่สุด’ ไม่ได้มาพร้อมกับ ‘ค่าที่คุ้มค่าที่สุด’ “คีริน...” เธอเรียกชื่อเขา พร้อมกับนิ้วมือที่วางทาบลงบนปุ่ม [ยอมรับ] หรือ [ปฏิเสธ] บนอากาศ “เลือกว่าจะอยู่... หรือจะลบฉันทิ้งไปซะ รินรดา” คีรินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น แสงสีทองห่อหุ้มมือของรินรดาไว้ เธอไม่ได้มองไปที่ตัวเลือก แต่เธอมองไปที่ใบหน้าของคีรินก่อนจะกดนิ้วลงไป— ดาริกาส่องแสงขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านดินแดนที่หยุดนิ่งไปกับรินรดาในตอนนี้ด้วยนะคะ