ทฤษฎีความรักที่ไร้คำตอบ

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยของรินรดากำลังกะพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขโค้ดชุดแล้วชุดเล่าไหลผ่านเป็นทางยาวราวกับสายฝนในระบบเมทริกซ์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอในวินาทีนี้... บรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏอยู่บนหน้าต่างแจ้งเตต่างหากที่กำลังทำให้สมองอันปราดเปรื่องของโปรแกรมเมอร์สาวถึงกับรวนจนเกือบช็อต *“ค่าความน่าจะเป็นที่เป้าหมาย (คีริน) มีใจตรงกัน: 99.99%”* รินรดากะพริบตาปริบๆ นิ้วเรียวบางหยุดชะงักจากการเคาะแป้นพิมพ์เวทมนตร์ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แล้วกดปุ่มรีเซ็ตอัลกอริทึมการคำนวณที่เธอใช้เวลาเขียนมันติดต่อกันข้ามคืนอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะรันโค้ดใหม่อีกกี่รอบ ผลลัพธ์เจ้ากรรมก็ยังคงแสดงผลเป็นตัวเลขเดิมอย่างไร้ความปรานี มันเป็นไปไม่ได้... ในทางตรรกะและสถิติศาสตร์ นี่คือความผิดพลาดระดับวิกฤต! "รินรดา คุณกำลังทำอะไรกับหน้าต่างสถานะของห้องวิจัยอยู่หรือเปล่า ทำไมกราฟพลังงานเวทถึงผันผวนจนระบบเตือนภัยดังลั่นแบบนั้นล่ะคะ" เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ของผ้าคลุมไหล่ที่ถูกนำมาคลุมให้เธออย่างเบามือ คีรินยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขาช่างอ่อนโยนและเจิดจ้าเสียจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนี หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายกลับเต้นผิดจังหวะ ทั้งๆ ที่เธอกำลังพยายามใช้หลักการทางคณิตศาสตร์มาควบคุมมันอยู่แท้ๆ รินรดารีบปิดหน้าต่างโฮโลแกรมนั้นด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย เธอยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบและเป็นทางการที่สุดเพื่อปกปิดความปั่นป่วนภายใน "เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังทดสอบ... อัลกอริทึมตัวใหม่เพื่อคาดการณ์พฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตในเขตแดนโบราณต่างหาก ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกค่ะคุณคีริน" คีรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบที่มักจะซ่อนความลับมากมายเอาไว้เสมอทอดมองเธอราวกับกำลังอ่านทะลุปรุโปร่งถึงความคิดที่ซ่อนอยู่ใต้กรอบแว่นใส เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนรินรดาได้กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและสมุนไพรเวทมนตร์จากตัวเขา "อัลกอริทึมคาดการณ์พฤติกรรมอย่างนั้นหรือคะ..." คีรินทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของเขานุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลม "แล้วผลลัพธ์ที่ได้... มันน่าพอใจไหมล่ะครับ... อ้ะ ขออภัยค่ะ ฉันติดพูดติดปากไปหน่อย" เขาแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นรินรดากระตุกคิ้วใส่ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จะให้เธอบอกเขาได้อย่างไรว่าอัลกอริทึมที่เธอภาคภูมิใจนักหนา ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อคำนวณความน่าจะเป็นจากภาษากาย อัตราการเต้นของหัวใจ และสถิติการสนทนา กลับประมวลผลออกมาว่าผู้ชายตรงหน้าหลงรักเธอกutหัวปักหัวปำ ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว คีรินเพิ่งจะปฏิเสธการไปทานมื้อค่ำด้วยกันเมื่อวานนี้ด้วยเหตุผลเรื่องการวิจัยสมุนไพรหายาก! *ความขัดแย้งระหว่างข้อมูลเชิงประจักษ์กับความเป็นจริงพุ่งสูงถึงร้อยละแปดสิบ* — รินรดาคิดวิเคราะห์ในใจอย่างหัวเสีย ทฤษฎีความรักของเธอกำลังพังทลายไม่เป็นท่า มันไม่มีสูตรคำนวณไหนในโลกนี้ที่สามารถถอดรหัสความรู้สึกของมนุษย์ได้จริงๆ สินะ "มันเป็นอัลกอริทึมที่ผิดพลาดค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงแข็ง พยายามเบนสายตาไปมองกองตำราโบราณบนโต๊ะแทนที่จะสบตากับดวงคู่นั้น "ข้อมูลนำเข้าไม่เสถียร ผลลัพธ์ที่ได้จึงเพี้ยนจนใช้การไม่ได้ ฉันจะลบทิ้งเสียตอนนี้แหละ" ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วเรียจะทันได้กดปุ่มลบข้อมูล คีรินก็เอื้อมมือมาทาบลงบนหลังมือของเธอ แผ่วเบาแต่มั่นคง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านผิวเนื้อเข้ามาจนรินรดารู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่ว1ร่าง ร่างกายของเธอแข็งค้างราวกับถูกคำสาปอัมพาต "ทำไมถึงต้องรีบปฏิเสธผลลัพธ์ที่มันไม่ตรงกับสมมติฐานล่ะคะ รินรดา" คีรินก้มลงกระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงของเขามีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะตีความได้ด้วยตรรกะธรรมดา "บางครั้ง... สิ่งที่ระบบประมวลผลออกมาไม่ได้ผิดเพี้ยนหรอกค่ะ แต่มันแค่ซื่อตรงเกินกว่าที่หัวใจของคุณจะยอมรับต่างหาก" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปหมายจะเถียง แต่ริมฝีปากของเธอกลับต้องหยุดชะงักเมื่อใบหน้าของพวกเขาอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนความนิ่งสงบทั้งหมดที่เธอสะสมมาตลอดชีวิตโปรแกรมเมอร์มลายหายไปในพริบตา ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ส่วนตัวดังขึ้นก้องกังวานในห้วงความคิดของรินรดา ไม่ใช่หน้าจอโฮโลแกรมจำลองของเธอเอง แต่มันคือระบบหลักของหอคอยวิจัยโบราณที่เงียบงันมานานนับร้อยปี *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขลับ 'พันธ ะแห่งหัวใจ' สมบูรณ์แบบ]* *[ข้อความจากผู้ดูแลระบบนิรนาม: ยินดีด้วยครับ/ค่ะ คุณรินรดา... ทฤษฎีของคุณไม่เคยผิดพลาด แต่คุณแค่ลืมใส่ตัวแปรสำคัญที่สุดลงไปในสมการ... นั่นก็คือ "ความรู้สึกของตัวคุณเอง"]* *[คำเตือน: บุคคลที่สามกำลังก้าวเข้าสู่เขตหวงห้าม... และเขากำลังมาเพื่อทวงคืนรหัสผ่านที่คุณซ่อนไว้]* ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องวิจัยแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงระเบิดเวทมนตร์สีดำสนิท พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนาในผ้าคลุมทึบที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น และเสียงทักทายที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ— "เจอตัวสักที... ผู้สืบทอดโค้ดสุดท้ายแห่งบรรพกาล" ดาริกาส่องแสงขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับทฤษฎีหัวใจในตอนนี้ด้วยนะคะ