ระบบช็อตฟีลทำเอาชีวิตวุ่น

"คุณสามีครับ... มองหน้าฉันแล้วลองพูดใหม่อีกสักรอบซิครับ ว่าชุดนี้มันไม่เหมาะตรงไหน" มินตราเอียงคอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้รวิศอดีต CEO หมื่นล้านถึงกับขนลุกซู่ ไล่ตั้งแต่ปลายผมลงไปจนถึงนิ้วก้อยเท้า ชุดเดรสยาวสีชมพูฟูฟ่องประดับลูกไม้ฟรุ้งฟริ้ง พร้อมวิกผมหยิกยาวสลวยสีบลอนด์ทองอร่าม ที่ตอนนี้สวมอยู่บนร่างสูงใหญ่หนาของรวิศ มันช่างเป็นภาพที่ชวนให้กระอักกระอ่วนใจและชวนหัวเราะในเวลาเดียวกันอย่างยิ่ง "มิน... ที่รัก... คุณจะใจร้ายกับผมเกินไปแล้วนะครับ!" รวิศส่งเสียงโอดครวญพลางดึงชายกระโปรงที่สั้นเต่อขึ้นมาปิดขนหน้าแข้งอันดกดำของตัวเอง "นี่มันบทลงโทษจากระบบเฮงซวยนั่นต่างหาก ไม่ใช่ความตั้งใจของผมสักหน่อย! แล้วดูนี่ซิครับ... วิกผมบ้าอะไรเนี่ย คันหัวจะตายอยู่แล้ว!" "ระบบจะลงโทษยังไงฉันไม่สนหรู้หรอกนะครับ" มินตรากอดอก ใบหน้าสวยคมฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "รู้แต่ว่าเมื่อครู่คุณทำสติ๊กเกอร์พุดดิ้งมะพร้าวอ่อนของลูกค้าแตกคามือจนเขาร้องไห้งอแง เพราะฉะนั้น... ทำผิดก็ต้องยอมรับผิดครับ แต่งตัวสวยๆ แล้วปั่นจักรยานแม่บ้านสีชมพูคันนั้นไปส่งข้าวกล่องเซ็ตใหญ่ให้ลูกค้าที่ตึกออฟฟิศใจกลางเมืองซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... คืนนี้คุณได้นอนนอกห้องสมใจแน่ครับ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวของรวิศดังขึ้นราวกับตั้งเวลาเยาะเย้ย [ภารกิจพิเศษฉุกเฉิน: "สาวน้อยนักส่งความสุข" สำเร็จลุล่วง!] [เงื่อนไข: ต้องสวมชุดคอสเพลย์เจ้าหญิงดิสนีย์ฉบับงบประหยัด ปั่นจักรยานส่งอาหารระยะทาง 5 กิโลเมตร ห้ามถอดชุดเด็ดขาดจนกว่าจะส่งมอบสำเร็จ] [บทลงโทษหากฝ่าฝืน: ริบเงินในบัญชีส่วนตัวทั้งหมด 3 เดือนเต็ม!] รวิศกัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่จักรยานแม่บ้านสีชมพูหวานแหววที่มีตะกร้าหน้ารถติดดอกไม้พลาสติกปลอมๆ สั่นระริกตามแรงลม หากภาพลักษณ์ CEO ผู้ทรงอิทธิพลของเขาหลุดรอดออกไปสู่สายตาประชาชนบนท้องถนน รับรองว่าหุ้นบริษัทที่เพิ่งกู้คืนมาได้คงดิ่งลงเหวเร็วกว่าจรวด SpaceX เป็นแน่แท้ แต่ครั้นจะให้โดนริบเงินสามเดือน... นั่นหมายถึงความตายดีๆ นี่เอง! "ก็ได้ครับ! เพื่อกระเป๋าเงินอันเป็นที่รักของผม... วันนี้ผมยอมแปลงร่างเป็นเจ้าหญิงออโรร่าจำเป็นก็ได้ครับ!" รวิศสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงวิกผมบลอนด์ทองให้เข้าที่ สวมส้นสูงมีส้นแบบหนาที่มินตราไปหาซื้อมาจากตลาดนัดแถวร้าน แล้วก้าวขึ้นคร่อมจักรยานสีชมพูด้วยท่าทางที่พยายามรักษาความสง่างามไว้อย่างเต็มที่ ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของมินตราที่ยืนถือสมาร์ตโฟนเตรียมถ่ายคลิปเก็บไว้เป็นหลักฐานประจานในยามจำเป็น "เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะคุณเจ้าหญิง... อย่าให้แฮมเบอร์เกอร์ในกล่องมันช้ำล่ะครับ" มินตราโบกมือลาด้วยความเอ็นดู รวิศปั่นจักรยานออกไปจากร้านตามสั่ง ท่ามกลางสายตาของผู้คนสองข้างทางที่หันมามองเป็นตาเดียว เสียงหัวเราะคikคัก เสียงซุบซิบนินทา และเสียงชัตเตอร์จากโทรศัพท์มือถือของผู้คนที่เดินผ่านไปมาดังระรัว รวิศทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มหวานหยดและโบกมือทักทายประชาชนราวกับนางงามจักรวาลที่กำลังนั่งรถแห่ฉลองชัยชนะ ทั้งที่ในใจอยากจะเอาหัวมุดลงไปในท่อระบายน้ำให้รู้แล้วรู้รอด ผ่านไปยี่สิบนาที... จักรยานคู่ชีพก็มาจอดสงบนิ่งอยู่หน้าตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ซึ่งที่นี่คือ "ธานินทร์ กรุ๊ป" บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยนั่งแท่นประธานบริหารสูงสุด ก่อนจะถูกญาติผู้พี่จอมเจ้าเล่ห์วางแผนเตะโด่งลงมาจากบัลลังก์ รวิศก้าวลงจากจักรยานด้วยความทุลักทุเล ชุดเดรสฟูฟ่องสีชมพูปลิวไสวไปตามแรงลมยามบ่าย วิกผมสีทองยาวสยายเคลียไหล่หนา ร่างสูงใหญ่ในชุดเจ้าหญิงกำลังเดินถือถุงอาหารกล่องมุ่งตรงไปยังประตูทางเข้ากระจกใสบานใหญ่ "ขอโทษครับ! บุคคลภายนอกห้ามแต่งกายล้อเลียนหรือสร้างความวุ่นวายบริเวณนี้นะครับ เชิญออกไป!" พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าตาขึงขังคนหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางทางทันที พร้อมกับทำท่าจะผลักรวิศให้ออกจากพื้นที่ รวิศเงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบใต้ร่มเงาของวิกผมสีทองฉายแววเยียบเย็นชั่วพริบตา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มหวานปลอมๆ "ถอยไป... ฉันมาส่งอาหารให้ 'คุณกรณฑ์' รองประธานของพวกนายครับ รีบหลีกทางก่อนที่ฉันจะสั่งปลดพวกนายทุกคนภายในสามวินาทีนี้" รปภ. ชะงักกึก มองสำรวจร่างในชุดเจ้าหญิงสีชมพูตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความงุนงงและขบขัน ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆๆ! แต่งตัวเป็นเจ้าหญิงลิเกมาจากไหนเนี่ย จะมาพบคุณกรณฑ์งั้นเหรอ? รู้ไหมว่าคุณกรณฑ์ท่านกำลังประชุมสำคัญกับนักลงทุนระดับหมื่นล้านอยู่ คนบ้าที่ไหนจะยอมให้คนแต่งหญิงสติไม่ดีแบบเธอขึ้นไปพบ!" จังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์วีไอพีด้านหลังก็เปิดออกพอดี ร่างของ "กรณฑ์" ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่แย่งชิงตำแหน่ง CEO ไปจากรวิศกำลังก้าวเดินออกมาพร้อมกับกลุ่มนักลงทุนชาวต่างชาติรายใหญ่สีหน้าเคร่งเครียด กรณฑ์หันมาเห็นความวุ่นวายบริเวณประตูทางเข้าพอดี จึงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เดินตรงเข้ามาหมายจะต่อว่า รปภ. แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของ "เจ้าหญิงบลอนด์ทอง" ที่ยืนถือถุงอาหารอยู่ตรงหน้า กรณฑ์ก็ต้องชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาถอดสีลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่คุ้นเคยจากดวงตานั้น "แก... แกเป็นใครวะ ถึงกล้ามาสร้างความอับอายขายหน้าแถวนี้!" กรณฑ์ตะคอกเสียงดังลั่นล็อบบี้ เรียกความสนใจจากแขกวีไอพีและพนักงานนับร้อยชีวิตให้หันมามองเป็นตาเดียว รวิศค่อยๆ ปลดวิกผมสีบลอนด์ทองออกจากศีรษะ เหวี่ยงมันพาดไว้บนไหล่ขวาอย่างไม่ยี่หร่า รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยอำนาจและความสะใจที่รอคอยการเอาคืนมานาน "จำเสียงของฉันไม่ได้หรือไงครับ... คุณลูกพี่ลูกน้องผู้แสนประเสริฐ" กรณฑ์เบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ที่หลอกหลอนเขามาตลอดหลายเดือน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นตัดบรรยากาศตึงเครียดในห้องโถง พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏตัวเลขยอดเงินในบัญชีหลักทรัพย์ที่เพิ่งถูกโอนเข้ามารวมกันอย่างไร้ขีดจำกัด [ยินดีด้วยครับ! ภารกิจส่งอาหารสุดพิสดารสำเร็จลุล่วง] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษ: การครอบครองหุ้น 51% ของธานินทร์ กรุ๊ป แบบเบ็ดเสร็จ] [ท่านต้องการใช้สิทธิ์โอนกรรมสิทธิ์ทันทีหรือไม่?] รวิศแย้มยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจออากาศเบาๆ พลางหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับกรณฑ์ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสีเลือด "เชิญประชุมต่อให้สนุกนะครับ... เพราะจากวินาทีนี้ไป ตึกหลังนี้ทั้งหมด ตกเป็นของ 'เจ้าหญิง' คนนี้เรียบร้อยแล้วครับ" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความวุ่นวายของท่านอดีต CEO ในตอนนี้นะครับ