เลือดหล่อหลอมกายา

"ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นกระบี่ที่ยอดเยี่ยมเสียนี่กระไร... แต่ก็น่าเสียดายนัก ที่วันนี้... คือวันตายของเจ้า!" เสียงหัวร่อเย้ยหยันยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าสำเนียงคำรามเหล่านั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงคำรามต่ำลึกจากลำคอของฉินอวี่ ร่างกายของเขายามนี้อาบชุ่มไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับไอหมอกสีเทาหม่นแห่งหุบเขาอสูรทมิฬ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมนก่อนจะไหลรวมกับรอยแผลเป็นจากคมดาบที่พาดผ่าน ดวงตาคู่คมกริบดุจพญาอินทรีจับจ้องร่างของสัตว์อساسระดับเจ็ดที่นอนแน่นิ่งเบื้องหน้า แก่นแท้อสูรสีนิลกาฬขนาดเท่ากำปั้นซึ่งยังคงเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต ส่งกระแสพลังงานดิบเถื่อนรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น นี่คือเดิมพันด้วยชีวิต... หากไม่อาจหลอมรวมแก่นแท้อสูรนี้ได้ ภายในสามลมหายใจ เส้นชีพจรปราณทั่วร่างของเขาจะต้องระเบิดเป็นจุลอย่างแน่นอน "ฉินอวี่... เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร?" เสียงหวานใสที่แฝงไว้ด้วยความร้อนรนและห่วงหาดังขึ้นจากเบื้องหลัง มู่หรงเซียนในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับคราบเลือดและฝุ่นดิน นางก้าวเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา ทว่าแววตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีบัดนี้กลับสั่นระริก ร่างระหงของเซียนสาวผู้คุมหอตำราดาราพรายสั่นเทาเล็กน้อยยามทอดมองสภาพอันสะביสะบั้นของบุรุษผู้เป็นที่รัก นางอ้าปากคล้ายจะเอ่ยห้ามปราม แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่มั่นคงดุจหินผาของเขา คำพูดทั้งมวลก็พลันติดอยู่ที่ลำคอ ในยุทธภพนี้ มีผู้ใดบ้างกล้าใช้แก่นแท้อสูรบรรพกาลมาหลอมรวมโดยปราศจากค่ายกลคุ้ม2ปกป้อง? มีผู้ใดบ้างกล้าท้าทายกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินด้วยการฝืนยกระดับพลังในสถานการณ์ที่จวนเจริญจะตายเช่นนี้? มีเพียงเขา... ฉินอวี่ จอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา "เซียนเอ๋อร์ ถอยไป..." ฉินอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดเดี่ยว ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมาสะท้อนถึงพลังจิตอันแข็งแกร่งที่ยังคงควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ "ข้าเดินมาถึงจุดนี้แล้ว... วิถีกระบี่ของข้า หากแม้แต่ความตายยังมิอาจก้าวผ่าน แล้วจะไปหวังอาจหาญท้าทายสวรรค์ได้อย่างไร?" มู่หรงเซียนเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหวาดหวั่นในดวงใจ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ปราณกระบี่ดาราพรายเจิดจรัสก็พวยพุ่งออกมาจากปลายนิ้ว ก่อตัวเป็นม่านพลังโปร่งใสคุ้มกันรอบกายเขาและนางไว้ นางถอยหลังไปสามก้าวอย่างเงียบเชียบ ทว่าสายตายังคงไม่ละไปจากแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยบาดแผลนั้น นางรู้ดีว่าในยามนี้ สิ่งเดียวที่นางทำได้คือการเชื่อมั่นในตัวเขา... และปกป้องวิถีกระบี่ของเขาด้วยชีวิตของนางเอง ฉินอวี่หลับตาลง ลมหายใจเข้าออกผสานเป็นหนึ่งเดียวกับจังหวะการเต้นของแก่นแท้อสูรเบื้องหน้า *ตูม!* พลันนั้น แก่นแท้อสูรสีนิลก็ระเบิดแสงเจิดจ้า พลังงานดิบเถื่อนสายหนึ่งทะยานเข้าสู่ร่างของฉินอวี่ราวกับคลื่นยักษ์โถมซัดทำลายเขื่อน ความเจ็บปวดระดับกระดูกถูกบดขยี้และเส้นเอ็นถูกฉีกขาดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน ร่างกายของเขาเกือบจะทานทนไม่ไหวจนต้องกระอักโลหิตคำโตออกมา สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เม็ดเหงื่อกาฬไหลหยดราวกับสายฝน ทว่ามือที่กุมด้ามกระบี่ข้างกายกลับไม่สั่นแม้แต่น้อย "อ๊ากกกก!" เสียงคำรามต่ำในลำคอหลุดรอดออกมาจากปากของฉินอวี่ มันไม่ใช่เสียงร้องด้วยความหวาดกลัว หากแต่เป็นเสียงคำรามท้าทายของพญามังกรที่ถูกจองจำ พลังปราณฟ้าดินรอบรัศมีร้อยลี้เริ่มหมุนวนแปรปรวน เมฆดำทะมืดก่อตัวขึ้นเหนือท้องฟ้าอย่างฉับพลัน สายฟ้าสีครามคำรามกึกก้องผสานกับเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวเร่ง นี่คือกระบวนการ "เลือดหล่อหลอมกายา" — การชะล้างไขกระดูกและยกระดับจิตวิญญาณให้อยู่เหนือปุถุชน! พลังงานอันมหาศาลไหลเวียนเข้าสู่จุดตันตียน (จุดศูนย์กลางพลังปราณ) ทะลวงผ่านจุดชีพจรที่อุดตันทีละจุด ราวกับกระแสน้ำป่าที่ไหลบ่าทำลายทำนบกั้น เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายของฉินอวี่เริ่มเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ออกมาทับซ้อนกับไออสูรสีนิล บาดแผลตามเนื้อตัวสมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กลิ่นอายความแข็งแกร่งแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนมู่หรงเซียนต้องถอยร่นไปอีกสองก้าวเพื่อต้านทานแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้ "ช่างน่ากลัวนัก..." นางพึมพำกับตนเอง นัยน์ตาคู่สวยฉายแววพรั่นพรึงผสมผสานกับความชื่นชมอย่างสุดซึ้ง บุรุษผู้นี้... ยิ่งยามที่เผชิญหน้ากับความตาย เขากลับยิ่งเปล่งประกายเจิดจรัสราวกับคมกระบี่ที่ผ่านการลับคมนับพันครั้งในเตาหลอม เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ทว่าความเงียบงันในหุบเขาถูกทำลายลงด้วยเสียงคลื่นพลังที่ระเบิดออกรอบทิศทาง *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีครามสายหนึ่งฟาดผ่าลงมาจากท้องนภากลางดึก ตรงเข้าสู่ร่างของฉินอวี่พอดิบพอดี! มู่หรงเซียนอุทานออกมาด้วยความตกใจ นางแทบจะพุ่งเข้าไปช่วยอยู่รำคาญ ทว่าภาพที่ปรากฏต่อสายตากลับทำให้ร่างของนางแข็งค้าง — ฉินอวี่มิได้หลบเลี่ยงหรือป้องกัน เขากลับลุกขึ้นยืนหยัดอย่างเต็มความสูง มือขวาตวัดกระบี่ประจำกายขึ้นชี้ฟ้าโดยไม่หวั่นเกรงต่ออัสนีบาตทัณฑ์สวรรค์แม้แต่น้อย "หากสวรรค์ต้องการทดสอบข้า... เช่นนั้นก็จงใช้สายฟ้าฟาดฟันลงมาให้มากกว่านี้เถอะ!" เสียงประกาศกร้าวของฉินอวี่ก้องกังวานเสียดแทงเมฆหมอก คมกระบี่ในมือเปล่งประกายเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิดของราตรีกาล ราวกับดาวตกที่แหวกว่ายผืนฟ้า พลังปราณขอบเขตสวรรค์ขั้นที่ห้าทะยานพุ่งพรวดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด แก่นแท้อสูรถูกหลอมรวมเข้ากับกระดูกและเลือดเนื้อจนกลายเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นอายรอบตัวเขายามนี้บริสุทธิ์ ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยอำนาจแห่งราชัน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่พายุพลังงานสงบลง ความเงียบงันอันน่าประหลาดก็เข้าปกคลุม ฉินอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างที่ยืนสง่างามพลันชะงักกึก สัมผัสรับรู้ที่เฉียบคมดุจใบมีดของเขาตรวจพบความผิดปกติบางอย่างในอากาศ เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ไหวที่มิควรจะมีในสถานที่รกร้างเช่นนี้กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้... และไม่ใช่แค่คนเดียว "ระวังตัวด้วย, เซียนเอ๋อร์..." ฉินอวี่เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ดวงตาคู่คมกวาดมองไปในความมืดเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง มู่หรงเซียนขยับกายเข้ามาประชิดเบื้องหลังเขาอย่างรู้ใจ ปราณกระบี่ในมือนางกลับมาเปล่งประกายเย็นเยียบอีกครั้ง ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะได้ตั้งรับ เงาร่างสีดำนับสิบสายก็พุ่งทะยานออกมาจากม่านหมอกราวกับภูตผี พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนถึงขีดสุด "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นการหลอมพลังที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก นายน้อยฉิน... พวกเรา 'สมาคมโลหิตทมิฬ' รอคอยเวลานี้มานานเหลือเกินแล้ว!" เงาร่างตรงกลางก้าวออกมาจากความมืด เป็นบุรุษสวมหน้ากากเงิน รัศมีพลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างของมันคือขอบเขตสวรรค์ขั้นที่หก... และที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือ ในมือของมันถือป้ายคำสั่งหยกโลหิตที่สลักตราสัญลักษณ์ซึ่งฉินอวี่จำได้ไม่มีวันลืม! ฉินอวี่หรี่ตาลง รังสีฆ่าฟันพวยพุ่งออกจากร่างจนอุณหภูมิรอบด้านลดลงฉับพลัน เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาว ขณะที่ริมฝีปากหยักแย้มยิ้มเยือกเย็นออกมา "ที่แท้ก็เป็นพวกสุนัขรับใช้ที่ยังไม่เข็ดหลาบ... ดีนัก วันนี้ข้าจะใช้กระบี่นี้ ส่งพวกเจ้าไปลงนรกพร้อมกัน!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้วิถีกระบี่นี้มาโดยตลอดครับ