จันทร์กระจ่างเคียงกระบี่เดียว

โลหิตอุ่นร้อนสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าเรียบเฉยของฉินอวี่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอชื้นของผืนป่าหลังหอตำราดาราพราย เสียงครวญครางของเหล่าสุนัขรับใช้จากสำนักมังกรทมิฬดับลงพร้อมกับคมกระบี่ที่ยังคงหยดหยาดโลหิตไม่ขาดสาย ฉินอวี่สะบัดกระบี่เบาๆ สายโลหิตสีแดงฉานถูกสลัดทิ้งราวกับละอองน้ำค้าง เขาไม่ได้ยินดีกับการสังหาร แต่เขาก็ไม่เวทนาต่อความตายของพวกมัน ในวิถีแห่งจอมยุทธ์ หากเจ้าไม่ลงมือ สวรรค์จะริบเอาชีวิตเจ้าไปเอง "เจ้าก้าวล่วงล้ำเส้นเกินไปแล้ว" เสียงเย็นเยือกดุจน้ำค้างแข็งบนยอดเขาหิมะดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง ฉินอวี่ไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขารู้ดีว่ากลิ่นหอมจางๆ ประดุจดอกเหมยท่ามกลางเหมันตฤดูนี้เป็นของผู้ใด มู่หรงเซียน นางเซียนผู้ถือครองหอตำราดาราพรายปรากฏกายขึ้นในชุดขาวพริ้วไหว ดวงตาดำขลับคู่นั้นดั่งห้วงดาราที่ไร้ก้นบึ้ง ทว่ายามนี้กลับแฝงไปด้วยความกังวลที่นางพยายามซ่อนเร้นอย่างถึงที่สุด "หากข้าไม่ล้ำเส้น พวกมันก็จะข้ามหัวข้าไป" ฉินอวี่ตอบเสียงเรียบ พลางสอดกระบี่กลับเข้าฝัก เสียงกังวานของโลหิตกระทบฝักกระบี่เป็นจังหวะที่เงียบเชียบและทรงพลัง มู่หรงเซียนเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ความอบอุ่นจากร่างกายของนางยามนี้ช่างขัดแย้งกับไอเย็นที่แผ่ออกมาจากวิชาเซียนของนางอย่างน่าประหลาด นางยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวสะอาดตาออกมาให้เขา "คราบเลือดพวกนี้... มิควรเปื้อนตัวเจ้า" นางกล่าวเสียงแผ่ว ความเย่อหยิ่งทิฐิเซียนที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงหญิงสาวผู้หนึ่งที่ห่วงใยในชะตากรรมของชายหนุ่มตรงหน้า ฉินอวี่มองผ้าผืนนั้น นัยน์ตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวดุจหินผาอ่อนแสงลงชั่วขณะ เขาไม่ได้หยิบมันขึ้นมา แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "มู่หรงเซียน เจ้าเป็นถึงผู้คุมหอตำราดาราพราย การมายืนข้างผู้ที่สังหารคนในสำนักมังกรทมิฬท่ามกลางราตรีเช่นนี้ เจ้าคิดบ้างหรือไม่ว่ามันจะนำความหายนะมาสู่ตัวเจ้าเพียงใด?" "หากชะตากรรมของข้าคือความหายนะ แล้วชะตากรรมของเจ้าที่ฝืนลิขิตสวรรค์เล่า?" มู่หรงเซียนถามกลับ น้ำเสียงของนางสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา แสงจันทร์ที่ทอผ่านกิ่งไม้ลงมาจับที่ใบหน้าของนาง งดงามจนดูราวกับภาพวาดที่ไร้ชีวิต "ฉินอวี่... ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลอกลวงและผลประโยชน์ ข้าไม่เหลือใครให้วางใจได้อีกแล้ว นอกจากเจ้า" คำพูดนั้นหนักอึ้งดุจขุนเขา ในวิถีเซียน การมอบใจให้ผู้ใดหมายถึงการผูกมัดดวงจิตไว้ด้วยกัน หากอีกฝ่ายดับสูญ อีกฝ่ายย่อมต้องเผชิญกับทัณฑ์ทรมานที่ไม่มีวันจบสิ้น ฉินอวี่นิ่งเงียบไปนาน ความเงียบงันในยามดึกสงัดถูกแทรกด้วยเสียงแมลงราตรีที่ร้องรับกันเบาๆ เขาเอื้อมมือไปคว้าผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น แต่ทว่าไม่ได้นำมาเช็ดหน้า กลับเป็นมือของเขาที่กุมมือของนางเอาไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านไปยังมือนางที่เย็นเฉียบ "ข้าเป็นเพียงกระบี่เดียวดายที่พเนจรอยู่บนเส้นทางแห่งความตาย" ฉินอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แต่หากเจ้าพร้อมจะร่วมทาง... ข้าสัญญาว่ากระบี่เล่มนี้จะไม่เพียงแต่คุ้มครองชีวิตข้า แต่จะปกป้องวิญญาณของเจ้าด้วยเช่นกัน แม้ต้องแลกด้วยการท้าทายสวรรค์นับหมื่นชั้น ข้าก็จะไม่ลังเล" มู่หรงเซียนเม้มริมฝีปากแน่น ความเข้มแข็งที่นางสร้างขึ้นเป็นปราการป้องกันตนพังทลายลงในพริบตา นางเอนศีรษะซบลงบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นการยอมรับโดยดุษณีในพันธสัญญาที่ไม่อาจถอนคืน ทว่า ในขณะที่ความเงียบอันแสนหวานกำลังโอบล้อมทั้งสองเอาไว้ กลิ่นอายสังหารที่รุนแรงจนอากาศบิดเบี้ยวก็พุ่งตรงมาจากทิศทางของหอตำราดาราพราย เงาร่างสีดำนับสิบพุ่งแหวกอากาศลงมา ปราณกระบี่อันแหลมคมนับพันพุ่งเข้าใส่จุดที่พวกเขาอยู่ราวกับห่าฝน "พวกมันตามกลิ่นเลือดมา!" ฉินอวี่ชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว เสียงกระบี่แผ่ซ่านไอพลังสีครามเข้มข้นจนเกิดเป็นประกายไฟ มู่หรงเซียนดีดตัวถอยหลังห่างออกไป สายตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง มือของนางคว้าดรรชนีขึ้นกลางอากาศ อักขระเวทสีทองสว่างวาบขึ้นเบื้องหน้า "ฉินอวี่!" นางตะโกนผ่านเสียงลม "หอตำราไม่ได้ถูกบุกรุกโดยสำนักมังกรทมิฬเพียงลำพัง... คนที่มาเยือนวันนี้ คือท่านอาจารย์ของข้าเอง!" ฉินอวี่ชะงักกึก เมื่อเงาร่างเบื้องหน้าเริ่มชัดเจนขึ้น ชายชราในชุดคลุมสีเทาผู้มีแววตาอำมหิตดุจงูพิษถือกระบี่โลหิตยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มมือสังหาร... นั่นคือประมุขหอตำราที่คนทั้งยุทธภพต่างเคารพยำเกรง แต่ทว่าในมือของเขากลับถือครอง 'ตำราดาราพราย' เล่มต้นฉบับที่หายสาบสูญไปพร้อมกับกลิ่นอายมารที่ชั่วร้ายเกินกว่าจะพรรณนา ฉินอวี่กำกระบี่แน่น เมื่อรู้ว่าคืนนี้ พวกเขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูธรรมดา แต่กำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ฟ้าลิขิตไว้เพื่อทำลายล้างความสัมพันธ์ของพวกเขาโดยเฉพาะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของจอมยุทธ์ผู้นี้มาจนถึงตอนนี้ครับ มังกรครามท่องภพ