หุบเขาหมอกสังหาร

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมผสานกับสายหมอกหนาทึบของ "หุบเขาหมอกสังหาร" ช่างเหนียวหนืดจนแทบสำลัก "หยุดมือเสีย... ฉินอวี่! มิฉะนั้น ศิษย์น้องมู่หรงของเจ้าจะต้องดับสูญทั้งจิตวิญญาณ!" เสียงคำรามก้องกังวานของผู้อาวุโสพรรคอสูรโลหิตยังคงสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ฉินอวี่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเบื้องหลัง ปลายเท้าของเขาทาบลงบนยอดกิ่งสนโบราณอย่างแผ่วเบา ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่แผ่พุ่งออกมาจากร่าง กลิ่นอายแห่งความตายและจิตสังหารแผ่ซ่านออกเป็นวงกว้างจนมวลเมฆหมอกรอบกายแตกกระเจิง เบื้องหน้าของเขา คือ "พยัคฆ์อัคคีทมิฬ" สัตว์อสูรระดับนภาขั้นกลางที่ดุร้ายที่สุดแห่งดินแดนรกร้าง ดวงตาสดดุจโลหิตทั้งคู่จ้องมองผู้บุกรุกด้วยความกระหายใคร่เสพ ขนสีดำสนิททั่วร่างลุกชัน อาบไล้ด้วยเปลวเพลิงสีครามที่แผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว มันคือบททดสอบแรกหลังจากที่เขาหลุดพ้นจากค่ายกลพันธนาการ และเป็นเส้นทางเดียวที่จะนำไปสู่สมุนไพรวิญญาณเพื่อช่วยชีวิตมู่หรงเซียน ฉินอวี่แค่นเสียงเย็นชาออกมาจากลำคอ ดวงตาคมกริบดุจใบกระบี่ไม่ปรากฏความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและทะนงตน "เดียรัจฉาน... เจ้าคิดว่าความร้อนของเปลวเพลิงเดียรัจฉานเช่นเจ้า จะแผดเผาวิถีกระบี่ของข้าได้งั้นหรือ?" ฉินอวี่พึมพำกับตนเอง น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังกดดันจนพยัคฆ์อัคคีทมิฬชะงักไปชั่วขณะ มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันตรายถึงชีวิตจากมนุษย์ผู้มีลมปราณระดับสวรรค์ขั้นต้นผู้นี้ *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นดังก้องไปทั่วหุบเขา พยัคฆ์อัคคีทมิฬพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วสูงราวกับสายฟ้าสีชาด อุ้งเท้าหน้าที่ปกคลุมด้วยกรงเล็บเหล็กกล้าหวาดเฉือนอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิว มันมุ่งตรงไปยังจุดตายบริเวณลำคอของฉินอวี่อย่างไร้ความปรานี ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ฉินอวี่ไม่หลบหนี ไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว จิตวิญญาณแห่งกระบี่ภายในตันเถียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกจากการควบคุม ทะลักทะลายผ่านเส้นชีพจรทั้งร้อยแปดสายพรั่งพรูสู่ฝ่ามือขวาที่กุมด้ามกระบี่โบราณ *แกร๊ก!* นิ้วเรียวยาวขยับปลดล็อกฝักกระบี่เพียงเล็กน้อย เสียงเหล็กกระทบกันเบาหวิว แต่มันกลับทรงพลังดุจเสียงสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน "วิชากระบี่สวรรค์เดียวดาย... กระบวนท่าที่หนึ่ง: ตัดสะบั้นศาสตรา!" ฉินอวี่ตวัดกายวูบ ประกายกระบี่สีครามสว่างวาบเจิดจ้าแข่งกับแสงอาทิตย์ยามอัสดง คมกระบี่ไม่ได้พุ่งเข้าปะทะกับกรงเล็บโดยตรง หากแต่วาดผ่านห้วงอากาศด้วยมุมองศาที่สมบูรณ์แบบที่สุด ราวกับเส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่ถูกขีดขึ้นโดยเงื้อมมือของสวรรค์ *ฉับ!* ประกายแสงสีครามตัดผ่านร่างมหึมาของพยัคฆ์อัคคีทมิฬในพริบตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่ร่างของสัตว์อสูรระดับนภาจะแยกออกเป็นสองส่วนอย่างสะอาดสะอ้าน โลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งราวน้ำพุ ย้อมผืนป่าเบื้องล่างให้กลายเป็นสีชาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ฉินอวี่เก็บกระบี่เข้าฝักด้วยความนิ่งสงบ ลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ แม้หยาดเหงื่อจะซึมตามไรผม แต่แววตากลับเปล่งประกายความเย่อหยิ่งอันไร้ขีดจำกัด การต่อสู้ครั้งแรกในหุบเขาหมอกสังหารสิ้นสุดลงแล้ว แต่มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของมหาสงครามแย่งชิงความเป็นหนึ่งในยุทธภพเท่านั้น เขากำลังจะก้าวเท้าเดินหน้าเพื่อเก็บแก่นอสูร แต่มือหนากลับต้องหยุดชะงักลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในห้วงอากาศ เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบเหนือยอดไม้ หญิงสาวในชุดอาภรณ์เซียนปักลายดาราพราย ใบหน้าสะสวยงดงามล่มเมืองแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งไร้ความรู้สึก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "เจ้า... บาดเจ็บหรือไม่ ฉินอวี่?" เสียงหวานใสเอ่ยถามแผ่วเบา แต่ทว่าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ฉินอวี่ชะงักงวนไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่ง "เจ้าไม่น่าตามข้ามาที่นี่เลย... มู่หรงเซียน" ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปหาingนาง สายหมอกหนาทึบเบื้องหลังก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ... มิติรอบตัวบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงหัวoาะเยือกเย็นอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่า "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพคู่รักที่น่าประทับใจเสียจริง น่าเสียดายที่วันนี้... ทั้งคู่จะต้องเป็นวิญญาณเฝ้าหุบเขาหมอกนี้ร่วมกัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ มังกรครามท่องภพ