รอยแค้นข้ามภพ

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายกระบี่เหล็กนิล กระทบลงบนพื้นศิลาเย็นเฉียบ เกิดเสียงดังกังวานก้องกังสดาลท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงบรรพชน ฉินอวี้ยืนนิ่งค้างดั่งรูปปั้นหินสลัก นัยน์ตาคมกริบทอประกายวับวอมระคนเจ็บปวดล้ำลึก ภาพในอดีตเมื่อสิบปีก่อนยังคงวนเวียนกรีดแทะหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพโลหิตที่ทะลักออกจากอกของผู้อาวุโสไป๋ ผู้เป็นทั้งอาจารย์และบิดาบุญธรรม ยังคงสดใหม่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ "อวี่เอ๋อร์... วิถีกระบี่ที่แท้จริงหาใช่การฆ่าฟันเพื่อความเป็นใหญ่... หากแต่เป็นการปกป้องสิ่งที่เจ้าต้องหวงแหนด้วยชีวิต..." สุ้มเสียงแหบพร่าแต่นี่ยมเปี่ยมด้วยพลังปราณอันยิ่งใหญ่ของอาจารย์ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ฉินอวี่กำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวซีด ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกรอบกายโดยไม่รู้ตัว แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก ความแค้น... สำนึกแห่งความกตัญญู... และความอ่อนแอในอดีตที่ไม่อาจปกป้องผู้มีพระคุณได้ สิ่งเหล่านี้หลอมรวมกันเป็นโซ่ตรวนแห่งพันธนาการที่รัดตรึงวิญญาณเขาไว้ในห้วงทุกข์ระทม "เจ้ายังคงจมปลักอยู่กับเงาของอดีตเช่นนี้ ถึงเวลาปล่อยวางหรือยัง..." สุ้มเสียงเย็นเยียบดุจธารน้ำแข็งแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้งดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า มู่หรงเซียนก้าวเดินออกมาจากเงาเสาศิลา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่นางสะกดกลั้นไว้ นางปรายตามองคราบโลหิตบนพื้น ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหน้าชายหนุ่มในระยะที่เอื้อมมือถึง นางไม่เคยกล่าวคำปลอบโยนหวานเลี่ยน เพราะรู้ดีว่าคนทะนงตนเช่นฉินอวี่ไม่ต้องการความเวทนา สิ่งเดียวที่จอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยวต้องการในยามนี้ คือการเผชิญหน้ากับปีศาจในใจตนเอง "ข้ายังล้างแค้นให้ท่านอาจารย์ไม่ได้ มู่หรง..." ฉินอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่คมแดงก่ำ "ยุทธภพนี้สอนให้ข้าเรียนรู้ว่า ความเมตตาคือความอ่อนแอ และหนทางแห่งเซียนที่ปราศจากความกตัญญูก็เป็นเพียงแค่เส้นทางของเดรัจฉานในคราบมนุษย์" มู่หรงเซียนทอดถอนหายใจแผ่วเบา นางขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายหอมเย็นดั่งดอกเหมยในเหมันตฤดูโชยปะทะนาสิก ช่วยบรรเทาพายุอารมณ์ในอกของฉินอวี่ลงได้เล็กน้อย มือเรียวดั่งลำหยกขาวเอื้อมออกไปแตะลงบนหลังมือที่กำลังกำกระบี่แน่นของเขา สัมผัสอันอบอุ่นจากนางเปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในความมืดมิด "อาจารย์ของเจ้าจากไปเพราะต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่รอด ไม่ใช่ให้เจ้าใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อเผาผลาญตัวเองในกองเพลิงแห่งความแค้น..." นิ้วเรียวของนางลูบไล้เบาๆ บนด้ามกระบี่ "หากวิถีกระบี่ของเจ้ามีแต่ความอาฆาตมาดร้าย มันก็จะไปได้ไม่ถึงจุดสูงสุดแห่งเต๋าเซียน" ฉินอวี่นิ่งงัน คำพูดของนางราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ สัจธรรมแห่งกระบี่และวิถีเซียนเชื่อมโยงกันอย่างแนบแน่น หากใจยังคงยึดติดกับความแค้น โลหิต และความเจ็บปวด กระบี่ในมือย่อมมีขีดจำกัด ไม่มีทางก้าวข้ามขอบเขตสู่วิถีแห่งความหลุดพ้นได้ ทว่า... ในวินาทีที่ฉินอวี่กำลังจะคลายมือออกจากด้ามกระบี่เพื่อซึมซับความอบอุ่นจากหญิงสาวตรงหน้า ประสาทสัมผัสด้านลมปราณระดับสูงของเขากลับกระตุกวาบอย่างรุนแรง! บรรยากาศโดยรอบแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบถึงขั้วกระดูก เสียงหัวเราะแหบแห้งราวนกแสกบาดแก้วหู ดังแว่วมาจากความมืดเบื้องนอกหอบบรรพชน พร้อมกับกลิ่นอายอสูรโลหิตที่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวด—กลิ่นอายของไอ้สารเลวผู้ลงมือสังหารอาจารย์เมื่อสิบปีก่อน! "ฮ่าๆๆ... ฉินอวี่ ศิษย์รักแห่งสำนักกระบี่ล้างผลาญ... เจ้าคิดว่าผ่านไปสิบปีแล้ว ตัวตนที่แท้จริงของข้าจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับเถ้ากระดูกของไอ้เฒ่านั่นอย่างนั้นหรือ?" เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านม่านค่ายกลเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับภูตผี ปลายกระบี่อาบยาพิษสีม่วงเข้มพุ่งตรงเข้าใส่จุดตายกลางแผ่นหลังของมู่หรงเซียนอย่างไร้ความปรานี! มู่หรงเซียนนัยน์ตาหดแคบ พลังปราณดาราพรายระเบิดรอบกายในพริบตา นางเตรียมสะบัดพัดหยกเพื่อรับมือ แต่ฉินอวี่กลับเร็วกว่า— ดวงตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กลิ่นอายกระบี่ทะลวงสวรรค์ระเบิดออกมาจากร่างจนศิลาพื้นห้องโถงแตกละเอียดเป็นผุยผง เขากระชากกระบี่เหล็กนิลออกจากฝักด้วยความเร็วระดับเหนือสามัญ ปราณกระบี่สายหนึ่งผ่าแหวกความมืดพุ่งเข้าปะทะกับปลายกระบี่พิษอย่างดุเดือด! *เคร้งงงงง!* ประกายไฟสว่างวาบไปทั่วห้องโถง พร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าจากเงามืดเบื้องนอก ซึ่งไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่ยังมีเงาร่างนับสิบกำลังเคลื่อนไหวปิดล้อมพวกเขาทั้งสองไว้ทุกทิศทาง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับตัวอักษรเหล่านี้ด้วยกันเสมอนะครับ