คำสัญญาใต้แสงดาว

โลหิตสีชาดหยดลงกระทบพื้นหินศิลาอัคนี เกิดเสียงดังฉ่าคล้ายน้ำเดือดราดลงบนเตาหลอม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับไอเย็นเยือกของพลังปราณดาราที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของหญิงสาว ฉินอวี่ยืนนิ่งค้าง ท่ามกลางซากปรักหักพังของค่ายกลอัสนีสวรรค์ แขนเสื้อด้านขวาขาดวิ่นจนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นนับร้อยที่เกิดจากการฝึกปลดปล่อยกระบี่โลหิต แต่วินาทีนี้ สายตาคมกริบดุจใบมีดของเขากลับทอดมองไปยังร่างระหงที่ทรุดฮวบลงสู่อ้อมแขนของตนด้วยความรู้สึกที่สั่นสะเทือนถึงก้นบึ้งจิตวิญญาณ "เจ้า... ไม่น่าเอาตัวเข้ามารับกระบี่เล่มนั้นแทนข้า" น้ำเสียงของฉินอวี่แหบพร่า ไร้ซึ่งความทะนงตนดังเช่นยามเผชิญหน้ากับศัตรู มีเพียงความระทมทุกข์ที่อัดแน่นอยู่ในอก มู่หรงเซียนแย้มยิ้มบางเบา แม้ริมฝีปากบางจะเปื้อนคราบโลหิตสีสด นางยื่นมืออันเย็นเฉียบราดน้ำแข็งมาสัมผัสแก้มสากระคายของชายหนุ่มแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเย็นชาดราวดั่งน้ำค้างแข็งในหุบเขานิรันดร์ บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนและลึกซึ้งยิ่งกว่าห้วงมหาสนิท "หากข้าไม่รับ... วิถีกระบี่ของท่านคงต้องแตกซ่านในทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้... ฉินอวี่ ชีวิตของข้า... มอบให้ท่านตั้งแต่วันที่เราสาบานต่อหน้าหอตำราดาราพรายแล้ว..." คำพูดของนางดุจสายน้ำทิพย์ชโลมหัวใจที่ด้านชาของจอมยุทธ์หนุ่มผู้โดดเดี่ยว ฉินอวี่กระชับร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดแน่นขึ้น ถ่ายเทลมปราณกระบี่บริสุทธิ์เข้าไปประคับประคองชีพจรที่กำลังเต้นรำอย่างอ่อนแรงของนาง ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาสะท้อนผ่านเนื้อผ้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและเลือด ค่ำคืนนี้ ท้องนภายามราตรีไร้ซึ่งหมู่เมฆ มีเพียงดวงดาราพรายนับล้านดวงที่สาดแสงระยิบระยับลงมา ราวกับกำลังเป็นสักขีพยานให้แก่คนทั้งสอง "ข้าสัญญา..." ฉินอวี่กระซิบชิดริมหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดุจประกาศิตจากสวรรค์ "ต่อหน้าฟ้าดินและดวงดาราเหล่านี้ นับจากนี้ไป ไม่ว่ายุทธภพเบื้องหน้าจะนองเลือดเพียงใด หรือขอบเขตเซียนจะสูงส่งเพียงฟ้า... ฉินอวี่ผู้นี้จะไม่ยอมให้ผู้ใดพรากเจ้าไปจากอกอีก แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์!" มู่หรงเซียนหลับตาลงรับคำมั่นนั้น รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันงดงามล่มเมือง นางซบหน้าลงกับอกแผงกว้างของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดุจกลองศึก ซึ่งสะท้อนความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความหวั่นไหว ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันอันลึกซึ้งและโรแมนติกนี้ บรรยากาศรอบกายกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกในชั่วพริบตา! ไอสังหารสีดำสนิทสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นจากรอยแยกมิติเบื้องล่างอย่างไร้สุ้มเสียง แรงกดดันระดับเซียนขั้นบรรพกาลกดทับลงมาจนพื้นศิลาอัคนีแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองปักลายมังกรห้ากรงเล็บปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วหุบเขา "ช่างเป็นภาพความรักที่น่าประทับใจเสียจริง... น่าเสียดายนักที่คู่รักแห่งวิถีกระบี่ จะต้องกลายเป็นผุยผง ณ ค่ำคืนนี้!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับตัวอักษรเหล่านี้ด้วยกันเสมอนะครับ