ตามล่าวิญญาณอาฆาต

"ความตายมิใช่จุดสิ้นสุดของความแค้น... แต่เป็นเพียงการเริ่มต้นของขุมนรกที่เจ้าไม่มีวันปีนป่ายขึ้นมาได้ต่างหาก, ฉินอวี่!" เสียงคำรามแหบพร่าดุจเสียงกรีดร้องของภูตผีใต้พิภพดังสะท้านก้องไปทั่วหุบเขาลึก โลหิตสีดำสนิทหยดลงจากปลายนิ้วที่บิดเบี้ยวผิดรูป กลิ่นอายความตายแผ่ขยายปกคลุมผืนป่าจนใบไม้รอบด้านเหี่ยวเฉาและกลายเป็นสีเทาในพริบตา ปราณมารที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าบดบังดวงจันทร์จนมืดมิด กลายเป็นรัตติกาลอันไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งความหวัง ฉินอวี่ ไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีครามสะบัดสะท้อนตามแรงลมปราณ ดวงตาคมกริบราวกับคมกระบี่จ้องมองร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างเยือกเย็นและทะนงตน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ในตันเถียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงคำรามก้องกังวานในห้วงสำนึกดุจเสียงมังกรคำราม เบื้องหน้าของเขาหาใช่คนแปลกหน้า... หากแต่คือ "ไป่หลาง" ศิษย์พี่ร่วมสำนักผู้เคยสาบสูญไปในค่ายกลอัสนีโลกันต์เมื่อสามปีก่อน บุรุษผู้เคยร่วมดื่มสุราสาบานว่าจะปกป้องวิถีแห่งธรรมะด้วยกัน แต่บัดนี้ ร่างกายของเขากลับถูกยึดครองด้วยวิญญาณอาฆาตแห่งหุบเขากลืนวิญญาณ ดวงตาทั้งคู่กลายเป็นสีแดงโลหิต และมีอักขระมารโบราณสลักลึกลงบนผิวหนังจนน่าสะพรึงกลัว "ไป่หลาง... เจ้าปล่อยให้ความโลภในพลังครอบงำจนยอมขายวิญญาณให้แก่สำนักมารโลหิต ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" ฉินอวี่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนทนาราับเรียบแต่กลับทรงพลังกดดันจนอากาศรอบตัวสั่นไหว "ฮ่าๆๆๆ! คุณธรรมและความยุติธรรมงั้นหรือ? ฉินอวี่ เจ้ามันก็แค่คนตาบอดที่ยังยึดติดกับกฎเกณฑ์ไร้สาระของพวกสำนักเซียนจอมปลอม!" ไป่หลางในร่างปีศาจหัวเราะลั่น เสียงนั้นบาดลึกถึงโสตประสาท "ข้าตายไปแล้ว! ข้าถูกความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวดทรมานในห้วงเหวแห่งนั้นกัดกินวิญญาณ! หากไม่ใช่เพราะท่านประมุขมารมอบพลังนี้ให้ข้า ข้าจะมีโอกาสได้กลับมาเหยียบย่าง ณ ที่แห่งนี้เพื่อชำระหนี้เลือดกับเจ้าได้อย่างไร!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของไป่หลางก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายลม ปราณมารสีดำทมิฬพุ่งทะยานเข้าหาฉินอวี่ดุจพายุหมุนทมิฬ กรงเล็บที่แหลมคมราวกับเหล็กกล้าเงื้อง่าหมายปลิดชีพ ทว่าฉินอวี่เพียงแค่ปรายตามอง การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายรวดเร็วก็จริง แต่ในสายตาของยอดฝูงชนผู้บรรลุวิถีกระบี่ขั้นสูง ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยช่องโหว่ *เคร้ง!* เสียงโลหิตกระทบเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว แม้ฉินอวี่จะไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝัก ทว่าฝักกระบี่ไม้สลักลายมังกรในมือขวาของเขากลับต้านทานกรงเล็บมารที่ทรงพลังได้อย่างสมบูรณ์ แรงปะทะแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนพื้นดินรอบกายยุบตัวลงเป็นหลุมลึกหลายฉื่อ เศษหินและฝุ่นผงปลิวว่อนกลางอากาศ มู่หรงเซียน ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนยอดกิ่งสนโบราณไม่ไกลนัก ใบหน้างามล้ำเลิศดุจหยกสลักปรากฏแววตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย นางไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วยทันที เพราะนางรู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ทางจิตวิญญาณที่ฉินอวี่ต้องก้าวผ่านด้วยตนเอง นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนของนางกุมกระบี่เซียนดาราพรายไว้แน่น ปราณเซียนบริสุทธิ์สีครามจางๆ แผ่ออกมาจากร่างเพื่อเตรียมรับมือหากมีตลบหลังจากเงามืดรอบด้าน "ฉินอวี่ ระวัง! ปราณมารของมันกำลังกัดเซาะจิตสำนึกของเจ้า อย่าปล่อยให้มันดึงเจ้าเข้าสู่ห้วงแห่งความแค้น!" เสียงหวานใสกังวานดุจระฆังเงินดังขึ้นในห้วงกระแสจิต เตือนสติชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจ ฉินอวี่พยักหน้ารับเล็กน้อยในใจ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในอกท่ามกลางบรรยากาศอันหนתเหน็บของความตาย เขารู้ดีว่ามู่หรงเซียนคอยระแวดระวังหลังให้เขาเสมอ ความไว้วางใจนี้คือเกราะคุ้ม The ที่แข็งแกร่งที่สุด "ไป่หลาง... วิถีกระบี่ของข้า มิได้มีไว้เพื่อฆ่าฟันอย่างไร้เหตุผล แต่มีไว้เพื่อตัด1 ขาดความหลงใหลและกิเลสทั้งปวง... หากเจ้าเลือกเดินบนเส้นทางสายมาร วันนี้ข้าในฐานะสหายเก่า จะเป็นผู้ส่งวิญญาณของเจ้าให้ไปสู่สุคติเอง!" ฉินอวี่ประกาศกร้าว รัศมีกระบี่รอบกายระเบิดออกอย่างฉับพลัน พลังปราณสีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยานเสียดฟ้า ตัดผ่านความมืดมิดของปราณมารจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายออกไปจนภูทั้งลูกสั่นสะเทือน ไป่หลางชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นฉายแววหวาดกลัวขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเผชิญหน้ากับรัศมีกระบี่อันไร้เทียมทานนี้ ทว่าความอาฆาตพยาบาทก็เข้าครอบงำมันอีกครั้ง มันอ้าปากพ่นลูกไฟโลหิตนับพันดวงเข้าใส่ฉินอวี่ราวกับห่าฝน "ตายซะเถอะ! กระบี่มารกลืนโลหิต!" ฉินอวี่ไม่หลบเลี่ยง นิ้วมือขวาดีดเบื้องหน้า ด้ามกระบี่ในฝักเลื่อนหลุดออกมาเพียงหนึ่งนิ้ว... ประกายแสงสีครามเจิดจ้าบาดตาพุ่งวาบตัดผ่านความมืดมิด เสียงกระบี่กรีดร้องก้องกังวานดุจพญาอินทรีโผบิน กลืนกินลูกไฟโลหิตทั้งหมดให้สลายกลายเป็น1 0ุย์ผงในพริบตาเดียว! วิถีกระบี่เดียวดาย... ไม่จำเป็นต้องมีกระบวนท่ามากมาย ขอเพียงมีใจที่มั่นคงและกระบี่ในมือ ก็เพียงพอที่จะสั่นคลอนฟ้าดิน! ร่างของไป่หลางถูกพลังปราณกระบี่กระแทกจนกระเด็นถอยหลังไปไกลนับร้อยวจี กระอักโลหิตสีดำออกมาคำโต ดวงตาสดใสที่เคยเลือนรางไปกลับมามีความตื่นตระหนกและสำนึกผิดชั่วขณะ มันมองหน้าฉินอวี่ด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา "ฉิน... ฉินอวี่... ข้า..." "เจ้าแพ้แล้ว ไป่หลาง" ฉินอวี่ก้าวเดินเข้าไปช้าๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง ทุกก้าวที่เหยียบลงไปเต็มไปด้วยสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่ ทว่า ในวินาทีที่ฉินอวี่กำลังจะยื่นมือออกไปเพื่อชำระล้างจิตวิญญาณให้สหายเก่า ร่างของไป่หลางกลับหยุดชะงัก ดวงตาที่เคยเป็นสีแดงโลหิตกลับกลายเป็นสีดำสนิทสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่มิใช่ของไป่หลางดังสะท้อนออกมาจากลำคอของมัน "ฮ่าๆๆๆ... คิดว่ากำจัดหมากตัวนี้ได้แล้ว เจ้าก็ชนะงั้นรึ? ช่างโง่เขลาเสียจริง..." รอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏบนใบหน้าของไป่หลาง ก่อนที่ร่างทั้งร่างของมันจะระเบิดออกเป็นกลุ่มควันสีดำทมิฬ! *ตูม!* เศษควันสีดำเหล่านั้นไม่ได้สลายไป... หากแต่รวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นเงาดำมหึมาของชายชราในชุดคลุมโบราณผู้หนึ่ง ดวงตาสีเพลิงคู่ใหญ่จ้องมองลงมาจากเบื้องบน รัศมีพลังกดดันระดับ "ขอบเขตราชันย์เทพ" กดทับลงมาจนฉินอวี่และมู่หรงเซียนแทบกระอักเลือด และสิ่งที่ทำให้หัวใจของฉินอวี่หล่นวูบไปถึงตาตุ่ม... คือใบหน้าของเงาดำมหึมานั้น กลับเป็นใบหน้าของ "ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่นภา" ผู้ที่ควรจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ในแดนลับแลมานานนับร้อยปี! "ศิษย์หลานฉินอวี่... เจ้าช่างเก่งกาจสมคำร่ำลือ... แต่อย่าลืมสิว่า ศัตรูที่แท้จริงของเจ้า ไม่เคยอยู่ไกลจากตัวเจ้าเลยแม้แต่น้อย..." เสียงหัวเราะเย้ยหยันก้องกังวานเสียดแทงโสตประสาท ก่อนที่เงาดำนั้นจะพุ่งหายเข้าไปในความมืดมิด ทิ้งให้ฉินอวี่ยืนนิ่งค้างอยู่กับความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งถูกเปิดเผย! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับตัวอักษรเหล่านี้ด้วยกันเสมอนะครับ