การพบกันครั้งแรกกับท่านอธิการบดีน้ำแข็ง

กลิ่นอายจางๆ ของชาไป๋ฮ่าวYinzhen ราคาแพงระยับลอยอบอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับไม่อาจละลายความหนาแน่นของบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกภายในห้องทำงานประจำตำแหน่งอธิการบดีได้เลยแม้แต่น้อย หลินซูยี่กวาดสายตามองผ่านกรอบแว่นไร้กรอบที่สะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากอินเทอร์เฟซระบบ นางไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อแรงกดดันระดับมหาเวทขั้นเก้าที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงสง่าเบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นัยน์ตาสองข้างของนางกลับพราวระยับด้วยประกายความอยากรู้อยากเห็น ราวกับเด็กน้อยที่กำลังจ้องมองของเล่นชิ้นใหม่ที่เพิ่งแกะกล่อง "เจ้ากล้ามากนะ... นักศึกษาหลิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงน้ำแข็งกระทบกันดังขึ้น มู่หรงเฉิงนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้จันทน์ดำ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายเมฆาด้วยด้ายเงินยิ่งขับเน้นให้เขาดูราวกับเทพเซียนผู้ตัดขาดจากโลก Ironic ตรงที่ว่า เทพเซียนองค์นี้กำลังแผ่รังสีอำมหิตใส่เด็กปีหนึ่งอย่างไร้ความปรานี "ท่านอธิการบดีชมเกินไปแล้วค่ะ ดิฉันเพียงแค่ทำหน้าที่ในฐานะนักศึกษาผู้รักความก้าวหน้าเท่านั้นเอง" หลินซูยี่แย้มรอยยิ้มหวานหยด น้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบไม่มีความสั่นเครือเจือปน นางจعับจ้องใบหน้างดงามไร้ที่ติแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ตู้ม! คลื่นพลังเวทสายหนึ่งถูกปล่อยออกมาทดสอบ แต่มันไม่สามารถแตะต้องตัวหลินซูยี่ได้เลยแม้แต่น้อย เนื่องจากม่านพลังป้องกันอัตโนมัติจากระบบวิเคราะห์บั๊กถูกกางขึ้นรับแรงกระแทกนั้นไว้ได้อย่างไร้ร่องรอย เสียงฮือเบาๆ ดังขึ้นในหัวของหลินซูยี่ทันที *[ติ๊ง! ตรวจพบการโจมตีทางจิตและพลังเวทระดับสูงจากเป้าหมาย: มู่หรงเฉิง]* *[ระบบกำลังวิเคราะห์สถานะของเป้าหมาย... ค้นพบ 'ช่องโหว่ความเสถียรของแก่นเวท' (System Vulnerability: Mana Core Instability) ในอัตราความเสียหาย 43.8%]* *[คำเตือน: นี่คือต้นเหตุที่ทำให้ท่านอธิการบดีมีนิสัยแปรปรวนและเย็นชาผิดปกติเพื่อปิดบังอาการบาดเจ็บภายใน!]* ดวงตากลมโตของหลินซูยี่กระพริบปริบๆ นางกวาดสายตามองแถบสีแดงกระพริบเตือนที่ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของชายหนุ่ม ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาสบกับดวงเนตรสีนิลที่คมกริบราวนกอินทรีคู่นั้น *ที่แท้ก็เป็นเสือกระดาษที่กำลังบาดเจ็บนี่เอง...* หลินซูยี่แอบหัวเราะคิกคักในใจ "เจ้า... ทำไมถึงไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันของข้า?" มู่หรงเฉิงขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าเย็นชาเริ่มมีรอยแตกร้าวด้วยความฉงนสนเท่ห์ ตั้งแต่รับตำแหน่งอธิการบดีมา ไม่เคยมีนักศึกษาคนไหน ไม่สิ แม้กระทั่งอาจารย์อาวุโสยังต้องตัวสั่นเทาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา แต่นตรีสาวตัวเล็กๆ คนนี้กลับยืนยิ้มแป้นแล้นราวกับกำลังชมวิวทิวทัศน์ในสวนดอกไม้ "เพราะดิฉันมียาสมานแผลที่ดีที่สุดในโลกอยู่กับตัวอย่างไรล่ะคะ" หลินซูยี่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้นั้นอีกหนึ่งก้าวอย่างถือวิสาสะ นางโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมันต์จากตัวนางลอยไปแตะจมูกของคนตัวสูง "ท่านอธิการบดีคะ... อาการเจ็บแปลบที่กลางอกทุกครั้งยามที่ท่านโคจรพลังเวทอัสนีบาต คงจะทรมานมากสินะคะ?" ร่างของมู่หรงเฉิงชะงักกึกทันที แววตาคู่คมไหววูบด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้เผลอกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความลับที่เขาปกปิดมานานแรมปี แม้กระทั่งรองอธิการบดีหรือแพทย์หลวงประจำสถาบันก็ยังไม่มีใครล่วงรู้ เหตุใดเด็กสาวปีหนึ่งผู้เพิ่งก้าวเข้ามาในสถาบันแห่งนี้ไม่ถึงสัปดาห์ ถึงได้ล่วงรู้ถึงแก่นแท้ความเจ็บป่วยของเขาได้เล่า? "เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ออกไปจากห้องของข้าซะ!" มู่หรงเฉิงตวาดเสียงกร้าว พร้อมกับสะบัดแขนเสื้อหวังจะใช้ลมปราณผลักร่างบางออกไปให้พ้นสายตา ความหวาดระแวงพุ่งพล่านในอก เขาเกลียดความรู้สึกที่ถูกมองทะลุปรุโปร่งเช่นนี้ที่สุด ทว่า หลินซูยี่กลับไวish กว่า นางก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวเล็กเอื้อมออกไปแตะที่จุดชีพจรบริเวณข้อมือแกร่งของชายหนุ่มโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว "ถ้าท่านไม่อยากให้แก่นเวทของท่านแตกสลายจนต้องกลายเป็นคนพิการไร้พลังไปตลอดกาล... ทางที่ดีควรหยุดใช้กำลังแล้วมาเจรจากับดิฉันอย่างสันติวิธีจะดีกว่านะคะ ท่านอธิการบดีคนสวย" หลินซูยี่กระซิบชิดริมหูของเขา น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นอกมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม มู่หรงเฉิงตัวแข็งทื่อ กลิ่นอายอันตรายจากตัวเด็กสาวทำให้หัวใจของเขาเต้นรำผิดจังหวะ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างควบคุมไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะความเขארินอาย แต่เป็นเพราะความตกใจปนความโกรธที่ถูกล่วงเกินเช่นนี้ *[ติ๊ง! แจ้งเตือนภารกิจลับระดับ SSS: 'เยียวยารักษาแผลใจและแก่นเวทของมู่หรงเฉิง'* *[เงื่อนไขสำเร็จ: ลดความเกรี้ยวกราดลง 50% และทำให้เป้าหมายยอมรับความช่วยเหลือ]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: ระบบจะทำการสลับชะตากรรมของท่านกับเป้าหมาย ทำให้ท่านต้องรับความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บแทนในทันที!]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ หลินซูยี่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ทว่าบนใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มการค้าเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น นางเงยหน้าขึ้นสบตากับอธิการบดีหนุ่มผู้กำลังส่งสายตาดุดانราวกับจะกินเลือดกินเนื้อมาให้ "ตกลงว่า... ท่านจะเลือกให้ดิฉันรักษา หรือจะเลือกให้เราสองคนมาแลกความเจ็บปวดกันดีล่ะคะ?" น้ำเสียงหวานใสเอ่ยถามอย่างใจเย็น ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานไม้จันทน์ดำก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก! "ท่านอธิการบดีแย่แล้ว! ผนึกใต้หอคอยเวทมนตร์กำลังจะ..." หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางเงื่อนงำอันตรายนี้นะคะ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ