ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองมานาที่ถูกบีบอัดจนเข้มข้นลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานอธิการบดีราวกับหมอกหนาทึบ หลินซูยี่กะพริบตาปริบๆ พลางถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เมื่อร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีนิลของท่านอธิการบดีมู่หรงเฉิงก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองถูกลดทอนลงจนเหลือเพียงลมหายใจที่ไอร้อนระอุสะท้อนถึงความตึงเครียดของสถานการณ์ "ท่านอธิการบดีคะ... ใจเย็นๆ ก่อนดีไหมคะ เรื่องผนึกใต้หอคอยนั่น ฉันเองก็เพิ่งจะได้ยินเสียงประกาศเมื่อกี้นี้เหมือนกันนะคะ" หลินซูยี่แย้มยิ้มแห้งๆ พยายามใช้รอยยิ้มทะเล้นกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในอก ดวงตากลมโตแอบมองลอดผ่านไหล่กว้างไปยังหน้าต่างที่กระจกกำลังสั่นพับๆ จากแรงสั่นสะเทือนเบื้องล่าง มู่หรงเฉิงไม่ตอบคำถาม ดวงเนตรสีรัตติกาลคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาราวกับจะเฉือนเนื้อหนังออกมาดูโครงสร้างภายใน ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเวทมนตร์โบราณเคาะลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่กดดันหัวใจคนฟังให้เต้นผิดจังหวะ "เจ้าคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสนุกอย่างนั้นหรือ หลินซูยี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น "ตึกเวทมนตร์เขตสามกำลังจะพังทลายลงมาเพราะความผันผวนของมานา และสาเหตุ... ก็เริ่มต้นจาก 'ความผิดปกติ' ในรหัสโครงสร้างอาคมที่เจ้าเข้าไปยุ่มย่ามเมื่อวานนี้" ซูยี่เม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงราวกับชิปเซ็ตคอมพิวเตอร์เจนเนอเรشنล่าสุด แม้ปากจะบอกว่านางเป็นต้นเหตุ แต่ระบบวิเคราะห์บั๊กในหัวของนางกลับแจ้งเตือนสถานะสีแดงแจ๋สวนทางคำกล่าวหาของอีกฝ่ายอย่างสิ้นเชิง [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต: ต้นกำเนิดการรั่วไหลไม่ได้เกิดจากผู้ใช้ แต่มาจาก 'โค้ดคำสั่งแปลกปลอม' ฝังรากลึกในระบบฐานรากของหอพักมานานกว่าสามร้อยปี] เสียงแจ้งเตือนใสๆ ของระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อมูลกราฟิกสามมิติที่ฉายภาพรอยร้าวใต้ดินให้อ่านเข้าใจได้ง่าย แต่นางจะบอกความจริงนี้ออกไปโต้งๆ โดยไม่มีหลักฐานไม่ได้ เพราะคนตรงหน้าขึ้นชื่อว่าเป็นถึงอธิการบดีผู้เข้มงวด หากพูดผิดไปแม้แต่คำเดียว ชีวิตนักศึกษาของนางคงจบสิ้นลงในฐานะแพะรับบาปอย่างแน่นอน "ท่านอธิการบดีกล่าวหาฉันเกินไปแล้วนะคะ" ซูยี่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ประกายวับวาว "ในฐานะนักศึกษาที่รักสถาบันยิ่งชีพ ฉันจะไปทำลายหอพักตัวเองเล่นทำไมกันคะ? อีกอย่าง... หากท่านจะลงโทษฉันจริงๆ ข้อหา 'ทำลายทรัพย์สินทางราชการ' มันคงฟังไม่ขึ้นหรอกค่ะ เพราะระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ มีช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่ต่อให้เอาช้างมาลากก็ยังเดินผ่านได้สบายๆ เลยนะคะ" "เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับข้า?" มู่หรงเฉิงหรี่ตาลงอันตราย ไอพลังกดดันระดับมหาเวทแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวหนาทึบราวกับจมอยู่ใต้น้ำ แต่นางหรือจะยอมแพ้? หลินซูยี่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนได้กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของชายหนุ่มที่เป็นเอกลักษณ์—กลิ่นอายของชาสมุนไพรผสมสนป่า—นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตานั้นอย่างไร้ความหวาดกลัว "ฉันไม่ได้ต่อปากต่อคำค่ะท่าน แต่เรียกว่า 'เสนอทางออกเชิงตรรกะ' ต่างหากล่ะคะ" ซูยี่คลี่ยิ้มหวานหยด "ว่าอย่างไรล่ะคะ? ระหว่างปล่อยให้หอพักพังทลายลงมาแล้วไล่ฉันออกอย่างไร้เหตุผล... กับการให้ฉัน ซึ่งเป็นคนเดียวในสถาบันตอนนี้ที่ 'มองเห็น' รหัสพวกนั้น เข้าไปช่วยท่านแก้ไขมัน ท่านจะเลือกทางไหนดีคะ?" ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ มู่หรงเฉิงจ้องมองรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของเด็กสาวตรงหน้า แววตาที่เคยราบเรียบปรากฏร่องรอยความระอาใจปนความฉุนเฉียวระคนกันอย่างน่าขัน เจ้าเด็กนี่... นอกจากจะดื้อรั้นไม่กลัวตายแล้ว ยังรู้จักวิธีต่อรองในยามที่ตัวเองกุมไพ่เหนือกว่าได้อย่างแนบเนียน ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับกับตัวเองเงียบๆ ว่าในรอบร้อยปีที่ผ่านมา นอกจากบรรดาผู้วิอาวุโสทั้งหลายแล้ว ไม่มีใครกล้าต่อรองกับเขาด้วยสายตาและท่าทางเช่นนี้มาก̜อ "ดี..." มู่หรงเฉิงเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงขยับถอยหลังเว้นระยะห่างที่เหมาะสม "ในเมื่อเจ้ามั่นใจในฝีมือตัวเองนัก ข้าจะให้โอกาสเจ้าพิสูจน์ตัวเอง" [ติ๊ง! ได้รับภารกิจพิเศษระดับ SSS: 'ผ่าตัดระบบหอพักเวทมนตร์'] [เงื่อนไข: ตรวจสอบและแก้ไขบั๊กในแกนกลางหอพักเขตสามร่วมกับมู่หรงเฉิง ภายในเวลา 3 ชั่วโมง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกเนรเทศออกจากสถาบันมหาเวทตลอดชีพ และสูญเสียสิทธิ์ในการใช้ระบบ] เสียงระบบดังขึ้นย้ำเตือนเงื่อนไขอันโหดร้าย แต่ซูยี่กลับแย้มยิ้มกว้างกว่าเดิม นางโค้งตัวลงทำความเคารพอย่างงดงามแบบฉบับกุลสตรี (ที่ดัดแปลงเองตามใจชอบ) "ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ ท่านอธิการบดี... หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจที่จะต้องทำงานร่วมกับ 'ผู้ช่วยส่วนตัว' คนนี้ตลอดคืนนี้นะคะ" มู่หรงเฉิงแค่นเสียง "หึ" ในลำคอ สะบัดชายเสื้อคลุมหันหลังเดินนำไปยังประตูเชื่อมลับที่ทอดลงสู่ใต้ดิน "ตามมา อย่าให้ข้าต้องรอนานนักล่ะ หลินซูยี่" หลินซูยี่รีบก้าวเท้าเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป รอยยิ้มซุกซนประดับอยู่บนใบหน้า แม้ภารกิจเบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยอันตรายที่อาจถึงชีวิต แต่นางกลับรู้สึกตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าตอนเขียนโปรแกรมส่งอาจารย์เสียอีก โลกแฟนตาซีใบนี้กำลังจะสนุกขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยทีเดียว ทว่า... ขณะที่ประตูเหล็กกล้าใต้หอคอยกำลังเปิดออกด้วยเสียงครูดคราดน่าขนลุก สายตาของซูยี่ก็เหลือบไปเห็นตัวหนังสือสลักโบราณบนผนังหินที่เพิ่งปรากฏขึ้นใหม่จากแรงสั่นสะเทือน มันเป็นภาษาโบราณที่ระบบแปลความหมายให้อัตโนมัติว่า— *[คำเตือนจากผู้สร้างระบบรุ่นก่อน: เมื่อผนึกที่สามถูกเปิดออก จงระวัง... สิ่งที่ถูกขังอยู่ไม่ใช่บั๊กของระบบ แต่คือร่างเงาของเจ้าของสถาบันตัวจริงที่หายสาบสูญ]* ซูยี่ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบเมื่อเงาสะท้อนบนบานประตูกระจกใสไม่ได้มีเพียงแค่เงาของนางกับมู่หรงเฉิงเท่านั้น แต่ยังมีเงาส़ามสายยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังของพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างจนถึงใบหูที่กำลังจ้องมองตรงมายังรี้ดเดอร์ทุกคนผ่านหน้าต่างมิติ... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "น้ำผึ้งหยดแรก" นะคะ