บททดสอบแรก: ดันเจี้ยนใต้ดิน

กลิ่นอับชื้นของหินผาและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง แสงไฟจากศิลาเวทสีนวลที่ติดอยู่ตามผนังดันเจี้ยนชั้นใต้ดินทอดเงายาวน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงหยดน้ำที่ซึมผ่านหินย้อยลงมาสะสมเป็นแอ่งน้ำเบื้องล่าง "ถ้าไม่อยากให้รองเท้าบูทราคาแพงคู่โปรดของเจ้าต้องเปื้อนเศษซากของ 'เงาอัสนี' ที่หลงเหลือจากการโจมตีเมื่อครู่ ก็จงหุบปากแล้วเดินตามข้ามาเงียบๆ เถอะค่ะท่านอธิการบดี" หลินซูยี่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะหยอกเย้าเล็กน้อยพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบรากไม้มีพิษที่เลื้อยระโยงระยางตามผนังดั่งงูพิษ มือเรียวบางในถุงมือเวทมนตร์ปัดเศษฝุ่นตามไหล่เสื้ออย่างไม่ใส่ใจนัก แม้สถานการณ์รอบกายจะจัดอยู่ในขั้นวิกฤตสำหรับเหล่านักเวทฝึกหัดทั่วไป แต่สำหรับโปรแกรมเมอร์สาวที่ทะลุมิติมาพร้อมระบบวิเคราะห์บั๊ก ดันเจี้ยนระดับต่ำแห่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากโปรแกรมที่เขียนโค้ดผิดพลาดแล้วรอการดีบักเท่านั้นเอง เบื้องหลังนางไม่กี่ก้าว มู่หรงเฉิงยืนนิ่งสงбиโดยมีไอเวทสีครามจางๆ แผ่ออกมาจากร่างเพื่อขับไล่ความชื้น อธิการบดีหนุ่มผู้เยือกเย็นและทรงพลังปรายตามองแผ่นหลังบางของคนตรงหน้าด้วยแววตาซับซ้อน นัยน์ตาคมกริบฉายแววไม่พอใจระคนทึ่งลึกๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่านักศึกษาหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในสถาบันผ่านระบบสลับชะตา จะมีความกล้าหาญถึงขั้นเดินนำหน้ามหาเวทผู้ยิ่งใหญ่เช่นเขาในดันเจี้ยนระดับปราบปราม แถมยังเดินลัดเลาะราวกับสถานที่แห่งนี้เป็นสวนหลังบ้านของนางเอง "ซูยี่... เจ้าอย่าได้ลำพองใจจนเกินไปนัก" มู่หรงเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กลิ่นอายกดดันอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวหนาทึบขึ้น "ดันเจี้ยนระดับต่ำนี้แม้จะไม่ซับซ้อน แต่โครงสร้างทางเวทมนตร์ด้านในมีความผันผวนสูง หากระบบ 'วิเคราะห์บั๊ก' ของเจ้าเกิดความผิดพลาดขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว เจ้าอาจจะไม่มีแม้แต่โอกาสได้แก้ตัว" "แหม ท่านอาจารย์เป็นห่วงข้าเหรอคะเนี่ย?" หลินซูยี่หยุดเดินแล้วหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดจนดวงตาโค้งเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์ ท่าทีทะเล้นและเป็นกันเองนี้ตัดกับความตึงเครียดของสถานที่อย่างสิ้นเชิง "วางใจเถอะค่ะ ระบบของข้าไม่เคยรันโปรแกรมพลาด... อ๊ะ! หลบหน่อยค่ะ!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัวของหลินซูยี่ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า ข้อมูลการวิเคราะห์พรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำไหล [เตือนภัย! ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างเวทมนตร์ในรัศมี 3 เมตร] [เป้าหมาย: 'อสูรเงาทมิฬ' (Shadow Beast) ระดับ 2 กำลังซ่อนตัวอยู่หลังผนังศิลาลวงตา] [จุดอ่อน (Bug): แกนพลังงานบริเวณใต้กรามซ้ายมีความเสถียรต่ำเนื่องจากวงจรเวทเสียหาย 15%] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้การโจมตีด้วยเวทธาตุดินแทรกแซงจุดเชื่อมต่อเพื่อทำลายระบบประสาทของมันทันที] ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ผนังหินด้านข้างก็พังทลายลงพร้อมกับเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ กรงเล็บสีดำสนิทพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของหลินซูยี่ด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่ทัน มู่หรงเฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือเรียวภายใต้เสื้อคลุมขยับเตรียมร่ายเวทป้องกันขั้นสูงโดยสัญชาตญาณ ทว่าเขากลับสนองตอบช้ากว่าหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาที หลินซูยี่ไม่ได้หลบหนีหรือตื่นตระหนก นางก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าอย่างแม่นยำตามพิกัดที่ระบบคำนวณไว้ ปลายเท้าหมุนตัวเป็นวงกลมเพื่อหลบกรงเล็บพิฆาตได้อย่างเฉียดฉิว ขณะเดียวกันมือข้างขวาก็ปลดปล่อยพลังเวทธาตุดินอัดแน่นเป็นแท่งคริสตัลแหลมคม พุ่งสวนเข้าใส่จุดบกพร่องใต้กรามซ้ายของอสูรเงาทมิฬอย่างเหมาะเจาะ *ฉึก!* เสียงแทรกแซงระบบภายในร่างกายของอสูรดังขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลัง อสูรเงาทมิฬตัวมหึมาแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงและหายวับไปกับความมืดอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงผลึกเวทมนตร์ระดับกลางที่ร่วงลงกระทบพื้นเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง ความเงียบงันกลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของมู่หรงเฉิงที่จ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ในฐานะอธิการบดีสถาบันมหาเวทผู้เชี่ยวชาญด้านโครงสร้างเวทโบราณ เขาใช้เวลาหลายปีกว่าจะค้นพบจุดอ่อนของอสูรเงาทมิฬสายพันธุ์นี้ แต่นาง... เด็กสาวผู้มีพลังวิญญาณระดับต่ำ กลับใช้เวลาเพียงไม่ถึงสามวินาทีในการวิเคราะห์และจัดการมันด้วยกระบวนการที่สะอาดและสมบูรณ์แบบราวกับผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์ "เจ้า..." มู่หรงเฉิงเอ่ยเสียงแหบพร่า นัยน์ตาคู่นคมจ้องมองหลินซูยี่ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ "เจ้าทำได้อย่างไร? เวทธาตุดินเมื่อครู่... เจ้าใช้มันเจาะทะลวงจุดเชื่อมต่อวงจรเวทของมันได้อย่างไรกัน ทั้งที่แกนพลังงานของอสูรพวกนี้ถูกปกป้องด้วยเกราะเวททับซ้อนถึงสามชั้น" หลินซูยี่ก้มลงเก็บผลึกเวทขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะยิ้มกริ่มแล้วยื่นผลึกนั้นไปตรงหน้าชายหนุ่ม ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ความลับค่ะท่านอธิการบดี..." นางจงใจลดเสียงลงกระซิบแผ่วเบาใกล้ใบหูของเขา กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของหญิงสาวลอยเข้าแตะจมูกของมู่หรงเฉิงจนทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตลอดหลายร้อยปีเกิดอาการสะดุดขึ้นมาวูบหนึ่ง "ถ้าข้าบอกท่านหมดทุกอย่าง ท่านก็จะไม่ต้องพึ่งพาข้าอีกสิคะ... แล้วแบบนี้ ข้าจะยังมีข้อต่อรองอะไรเหลือไว้ใช้งานล่ะจริงไหมคะ?" มู่หรงเฉิงชะงักไป ปลายหูของชายหนุ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็วภายใต้ความมืดของดันเจี้ยน เขารีบเบือนหน้าหนีแล้วสะบัดแขนเสื้อด้วยความเขินอายที่ถูกรุก It's not like I care about your secrets! เขากรีดร้องอยู่ในใจ พยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาเยือกเย็นดังเดิม "สามหาวนัก! เจ้ากล้าต่อรองกับอธิการบดีของเจ้าอย่างนั้นหรือ หลินซูยี่?" "ก็ไม่ได้สามหาวสักหน่อย แค่ฉลาดเลือกวิธีเอาตัวรอดต่างหากล่ะคะ" หลินซูยี่หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะหันหลังกลับไปสำรวจเส้นทางเบื้องหน้าต่อ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—เสียงแหลมสูงและกระชั้นชิดราวกับสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* [เตือนภัยด่วนที่สุด! ตรวจพบความผิดพลาดระดับวิกฤต (System Crash) ในเขตพื้นที่ชั้นลึก] [เป้าหมายพลังงานมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน: 'เงาบรรพกาล' (Ancient Void Sovereign) ระดับ SSS] [คำเตือนจากระบบ: โครงสร้างเวทมนตร์ทั้งหมดในดันเจี้ยนกำลังถูกรีเซ็ต โปรดถอยกลับทันที... ไม่สามารถถอยกลับได้ เส้นทางถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์] พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหินย้อยร่วงหล่นลงมากราวกับฝนตก รอยแยกสีแดงฉานสายหนึ่งค่อยๆ ปริแตกออกกลางอากาศเหนือศีรษะของทั้งสองคน พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนแม้แต่มู่หรงเฉิงยังต้องหน้าถอดสี และในความมืดมิดที่กำลังพังทลายลงมานั้น ดวงตาสดใสคู่โตสีแดงฉานคู่หนึ่งก็ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่ฉีกกระชากมิติให้ขาดออกจากกัน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในทุกๆ ตอนนะคะ น้ำผึ้งหยดแรกจะตั้งใจรังสรรค์เรื่องราวให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในตอนต่อไปค่ะ