ผู้บุกรุกเงาพราย

กลิ่นอายความชื้นของสนธยาและคราบโลหะจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในความเงียบงัน หลินซูยี่กุมมีดสั้นอาบยาพิษในมือซ้ายแน่น ขณะที่นิ้วมือขวากำลังลากผ่านหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าเรืองรองของ [ระบบวิเคราะห์บั๊ก] ที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ *[คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับความอันตราย Class-A กำลังเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูงในรัศมี 3 เมตรหลังม่านอาคม!]* เสียงแจ้งเตือนของระบบไม่ได้ทำให้เธอตื่นตระหนก แต่กลับกระตุ้นให้อะดรีนาลีนในร่างกายพุ่งพล่านด้วยความตื่นตัว หลินซูยี่หรี่ตามองตัวเลขโค้ดพลังงานสีแดงฉานที่กระพริบถี่อยู่บนเรดาร์เวทมนตร์ ปฏิเสธไม่ได้เลยค่ะว่าในโลกแฟนตาซีใบนี้ การเป็นโปรแกรมเมอร์ที่มีระบบช่วยชีวิตติดตัว เปรียบเสมือนการถือตั๋ววีไอพีแถวหน้า แต่ปัญหาคือไอ้ตั๋วใบนี้มักจะมาพร้อมกับภารกิจเสี่ยงตายแบบไม่เกรงใจสุขภาพกระเพาะปัสสาวะของเธอเลยสักนิด ฟึ่บ! เงาดำสายหนึ่งพุ่งแหวกความมืดมิดเข้ามาทางหน้าต่างหอพักอย่างไร้ซุ่มเสียง ปลายมีดคมกริบสะท้อนแสงจันทร์สลัวพุ่งตรงมายังจุดตายบริเวณลำคอของเธออย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งความลังเลและไร้ซึ่งความปรานี ซูยี่ไม่ถอยหลัง เธอเลือกที่จะพุ่งตัวต่ำลงไปคลุกกับพื้นไม้เก่าๆ กลิ้งหลบคมมีดที่เฉียดผ่านเส้นผมไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการโจมตีทำให้เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยาย ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นิ้วมือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการซ่อมแซมค่ายกลก็กดปุ่มคำสั่งบนหน้าต่างระบบทันที *[ใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: 'รีเซ็ตสถานะอุปสรรคชั่วคราว' (Temporary Glitch Reset)!]* เปรี๊ยะ! ประกายไฟสีฟ้าแปลบปลาบพุ่งออกมาจากอากาศว่างเปล่า กระแทกเข้าใส่ร่างของเงาลึกลับที่กำลังจะตามมาซ้ำ จนทำให้จังหวะการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายสะดุดลงชั่วขณะ ราวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่เกิดอาการกระตุกอย่างกะทันหัน สายลับชุดดำชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาภายใต้หน้ากากผ้าสีนิลเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง—ไม่คิดว่าเหยื่อที่เป็นเพียงแค่นักศึกษาฝึกงานหอสมุดเวทจะรู้จักวิธีใช้ช่องโหว่ของพลังปราณมาสะท้อนกลับการโจมตี "ฝีมือไม่เลวเลยนี่... แต่เด็กก็คือเด็กวันยังค่ำ" เสียงแหบพร่าราวกับถูกบดด้วยทรายดังลอดออกมาจากหน้ากาก ก่อนที่คมมีดเคลือบไอพิษสีม่วงเข้มจะพุ่งแหวกอากาศเข้ามาอีกครั้งด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม คราวนี้หลินซูยี่ไม่มีช่องว่างให้ใช้ระบบรีเซ็ตแล้ว เนื่องจากค่ามานา (Mana) ของเธอในระบบขึ้นเตือนสีแดงแป๊ดว่าเป็นศูนย์! *แย่ล่ะสิ... ระบบดันมาแบตหมดเอาตอนหน้าสิ่วหน้าขวานเนี่ยนะ!* ซูยี่กัดฟันกรอด เตรียมรับแรงกระแทกจากการปะทะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอยกแขนซ้ายขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณ แม้จะรู้ดีว่าเนื้อหนังมังสาคงไม่อาจต้านทานคมมีดอาบยาพิษเล่มนั้นได้ แต่ทว่า... เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วน้ำบนโต๊ะทำงานสั่นสะเทือน ไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องในพริบตา ราวกับฤดูหนาวที่ถูกบีบอัดให้เหลือเพียงชั่วลมหายใจเดียว ร่างของสายลับลึกลับกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว ปะทะเข้ากับชั้นหนังสือจนฝุ่นตลบอบอวล หลินซูยี่กะพริบตาปริบๆ มองแผ่นหลังกว้างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงจันทร์ ท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติแต่แผ่รังสีสังหารออกมารอบตัวจนบรรยากาศแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "อาจารย์มู่หรง..." ซูยี่พึมพำออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก มู่หรงเฉิงยืนนิ่งสนิท มือเรียวบางข้างหนึ่งไขว้ไว้ด้านหลัง อีกข้างถือพัดเหล็กกล้าที่เคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าใส ดวงตาสงบนิ่งคู่นั้นกวาดมองผู้บุกรุกด้วยแววตาราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง ความเยือกเย็นแผ่ซ่ายจนแทบจะทำให้เลือดในกายของคนมองแข็งตัว "บังani... บุกรุกเข้ามาในเขตกองอำนวยการสถาบันยามวิกาล แถมยังกล้าลงมือกับคนในความดูแลของข้า" น้ำเสียงของมู่หรงเฉิงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าทุกคำพูดกลับทรงพลังกดดันจนสายลับชุดดำถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต "ท่าน... อธิการบดี..." สายลับคนนั้นแค่นเสียงลอดไรฟันด้วยความเจ็บปวด รู้ตัวดีว่าต่อให้มีฝีมือสูงส่งแค่ไหนก็ไม่มีทางเอาชนะปีศาจน้ำแข็งแห่งสถาบันมหาเวتผู้นี้ได้ในเวลาเดียวกัน สายลับเงาพรายตัดสินใจเด็ดขาด ขว้างลูกแก้วควันพรางตาลงกับพื้น ควันสีดำทึบพวยพุ่งขึ้นปกคลุมห้องพักในชั่วพริบตา มู่หรงเฉิงสะบัดพัดเหล็กในมือเพียงครั้งเดียว สายลมกรรโชกแรงก็พัดควันพิษจางหายไปในอากาศทันที ทว่าเบื้องหน้าหน้าต่างที่เปิดกว้าง เหลือเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอายเวتมนตร์จางๆ ที่กำลังเลือนหายไป ห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง... มู่หรงเฉิงค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองหลินซูยี่ที่นั่งพิงกำแพงอยู่ แขนเสื้อด้านซ้ายของเด็กสาวมีรอยขาดเป็นทางยาว และมีคราบเลือดสีแดงสดซึมออกมาเล็กน้อยจากการเฉือนของคมมีดเมื่อครู่ ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มของอธิการบดีสาวบึ้งตึงขึ้นทันที แววตาที่เคยเยือกเย็นราบเรียบกลับฉายแววหงุดหงิดระคนเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด นางก้าวเข้ามาประชิดตัวซูยี่ด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วดั่งภูตผี ก่อนจะย่อตัวลงแล้วคว้าข้อมือเรียวของเด็กสาวขึ้นมาตรวจสอบบาดแผลทันที "ซุ่มซ่าม" มู่หรงเฉิงเอ็ดเบาๆ น้ำเสียงเจือความดุเล็กน้อย "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว เจ้าคิดว่าตัวเองมีชีวิตสำรองกี่ชีวิตกันถึงได้กล้าเปิดห้องต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญยามวิกาลเช่นนี้" หลินซูยี่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป แม้จะเจ็บแผลที่แขนแต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยอกเย้าคนตรงหน้าตามนิสัย "แหม... อาจารย์คะ ก็หนูไม่ได้ตั้งใจจะเปิดรับสมัครแขกสักหน่อยนี่คะ อีกอย่าง... ถ้าหนูไม่ถ่วงเวลาไว้ก่อน อาจารย์จะมาโผล่เท่ๆ ทันเวลาแบบนี้ได้ยังไงล่ะคะ? ถือว่าหนูช่วยเปิดฉากแอคชั่นให้เรตติ้งซีรีส์ชีวิตเราพุ่งกระฉูดก็แล้วกันนะ" "ยังจะมีหน้ามาพูดเล่นอีก!" มู่หรงเฉิงถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจนปัญญา นางหยิบขวดหยกบรรจุโอสถสมานแผลระดับสูงออกมาจากแหวนมิติ บรรจงทายาลงบนแผลให้ซูยี่อย่างเบามือ แม้ท่าทางจะดูแข็งกระด้างและปากแข็ง แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วกลับอ่อนโยนและทะนุถนอมอย่างยิ่งยวด ซูยี่ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอาจารย์สาวที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำแผลให้ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ยิ่งได้ใกล้ชิดกันในสถานการณ์แบบนี้ เธอยิ่งรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชาของคนตรงหน้า แต่ทว่า ในจังหวะที่มู่หรงเฉิงกำลังจะปิดฝาขวดโอสถนั้นเอง... กริ๊ก! เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้นมาจากใต้พื้นไม้กระดานตรงมุมห้องที่สายลับคนนั้นเคยยืนอยู่ หลินซูยี่และมู่หรงเฉิงชะงักกุนทีพร้อมกัน ทั้งคู่หันขวับไปมองจุดต้นตอของเสียงพร้อมกับที่หน้าต่างระบบของซูยี่เด้งขึ้นมาเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่รัว *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสผ่านลับถูกปลดล็อก! โครงสร้างมิติชั้นที่ 0 กำลังถูกเปิดออก... ยืนยันการเชื่อมต่อสู่ 'หอคอยบรรพกาล' สำเร็จ!]* ก่อนที่มู่หรงเฉิงจะทันได้ขยับตัว พื้นไม้เบื้องล่างก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ แรงดึงดูดมหาศาลกระชากร่างของหลินซูยี่ตกลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว! "ซูยี่!" มู่หรงเฉิงคว้าแขนของเด็กสาวไว้ได้ทันเพียงปลายนิ้ว แต่แรงดึงดูดจากหลุมดำกลับทวีความรุนแรงขึ้นราวกระแสน้ำวน พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ!