เสียงแจ้งเตือนระดับ SSS ตอนเที่ยงคืน

"เจ้าไม่ใช่แค่หลินซูยี่ที่ข้าเคยรู้จัก... บอกข้ามา ว่าเจ้าคือใครกันแน่?" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงบนความเงียบงดงามภายในห้องทำงานส่วนตัวของอธิการบดี กลิ่นอายของไม้จันทน์หอมกรุ่นที่มักช่วยให้จิตใจสงบ กลับไม่สามารถบรรเทาความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศได้เลย แววตาคมกริบดั่งใบมีดของมู่หรงเฉิงจดจ้องตรงมายังร่างของข้า ราวกับต้องการจะผ่าทะลวงเข้าไปถึงจิตวิญญาณเบื้องหลังดวงตานี้ให้ได้ ข้า—หลินซูยี่—ทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้ในใจระบบวิเคราะห์บั๊กจะส่งเสียงร้องเตือนภัย *'Warning! ค่าความสนิทชั่วขณะลดลง 15% ความเสี่ยงในการถูกเปิดโปงสูงถึง 78%'* รัวเป็นจังหวะกลองเพลิง แต่ภายนอกข้ากลับเลือกที่จะยกยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่นักเขียนโปรแกรมผู้ผ่านศึกเดดไลน์มาโชกโชนมักจะมีเมื่อเจอโค้ดพังไม่เป็นท่า "ท่านอธิการบดีกำลังตรัสเรื่องอะไรกันคะ?" ข้าเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ไหล่บางไหวเล็กน้อยคล้ายคนไม่รู้เรื่องรู้ราว "ข้าก็คือหลินซูยี่ นักศึกษาปีสองแห่งสถาบันมหาเวทผู้เรียบง่ายคนนี้ หรือว่า... ท่านอาจารย์จับผิดตัวตนปลอมๆ ของข้าได้จากลายมือคัดตำราเวทที่แย่เกินไปหรือคะ?" มู่หรงเฉิงไม่ยอมขยับเขยื้อนร่าง นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนความกดดันรอบตัวบีบอัดพื้นที่หายใจให้แคบลง ปลายจมูกของนางแทบจะชนเข้ากับไหล่ของข้าหากข้าถอยหลังไปอีกเพียงก้าวเดียว นิ้วเรียวยาวดุจหยกสลักเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของข้าแผ่วเบา บังคับให้ข้าต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ให้หลบหนี "แววตาของหลินซูยี่ผู้นั้น... มีแต่ความหวาดกลัวและอ่อนแอ" เสียงกระซิบของนางพร่าต่ำและเย็นเยียบ แฝงไปด้วยความเย้ายวนอันตรายที่ทำเอาหัวใจของข้ากระตุกวูบ "แต่นัยน์ตาของเจ้า... มันฉายแววของคนที่กำลังมองกระดานหมากรุก และมองข้าเป็นแค่ตัวหมากตัวหนึ่งที่เจ้ากำลังคำนวณความคุ้มค่า... เจ้าคิดว่าข้าโง่เขลาถึงเพียงนั้นเชียวหรือ มหาเวทบทที่เจ้าร่ายแก้ไขเมื่อยามบ่าย แม้แต่ปรมาจารย์โบราณยังต้องใช้เวลาสามวันในการถอดรหัสโครงสร้าง แต่วิชาของเจ้า... มันไม่ใช่เวทมนตร์แห่งยุคนี้" น้ำเสียงของนางนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่เบื้องลึก ข้าลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด โครงสร้างโลกใบนี้มีความซับซ้อนกว่าที่ระบบประเมินไว้แต่แรก สถาบันมหาเวทแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เวทมนตร์ธาตุและการต่อสู้ แต่มันมี 'ตรรกะ' บางอย่างที่คล้ายคลึงกับสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์ และมู่หรงเฉิง... นางไม่ใช่แค่อธิการบดีธรรมดา นางคือตัวแปรหลักที่มีสิทธิ์เข้าถึง ‘รูทซอร์ส’ ของโลกใบนี้เช่นกัน แทนที่จะปฏิเสธ ข้ากลับเลือกที่จะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มทะเล้นถูกหยิบยกขึ้นมาใช้เป็นเกราะกำบังอีกครั้ง "ท่านอธิการนี่ช่างสังเกตเสียจริงนะคะ..." ข้าพูดพลางเอื้อมมือไปปัดปลายนิ้วของนางออกจากคางอย่างถือวิสาสะ เลี่ยงไม่ได้ที่จะสัมผัสโดนไอเย็นจางๆ จากกายของนาง "หากข้าบอกว่าข้ามาจากที่ที่ไกลแสนไกล... ไกลเสียจนต่อให้ท่านใช้เวทมนตร์ค้นหาความทรงจำทั้งชีวิต ก็ไม่มีทางหาเจอ ท่านจะเชื่อข้าไหมล่ะคะ?" มู่หรงเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด นางกำลังประเมินคำพูดของข้า ทว่าก่อนที่บรรยากาศระหว่างเราจะทันได้ตึงเครียดไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มต่ำและกระด้างของระบบในหัวก็ดังแทรกขึ้นมาตัดจังหวะอย่างไม่เกรงใจบรรยากาศโรแมนติกชวนลุ้นระทึกเลยแม้แต่น้อย *[System Alert: ตรวจพบคลื่นพลังงานความหนาแน่นสูงระดับ SSS กำลังแทรกแซงเข้าสู่ฐานข้อมูลหลักของสถาบัน!]* *[คำเตือน: นี่ไม่ใช่บั๊กจากความผิดพลาดของผู้ใช้ แต่เป็นการเข้าถึงจากภายนอก!]* รอยยิ้มบนใบหน้าของข้าหายวับไปทันที ความเย็นวาบแล่นพล่านจากไขสันหลังขึ้นสู่สมอง เมื่อหน้าต่างโปร่งใสสีแดงฉานเด้งพรวดพราดขึ้นมากลางอากาศ ขวางกั้นระหว่างใบหน้าของข้ากับมู่หรงเฉิง มู่หรงเฉิงเองก็ชะงักไปเช่นกัน นางผถอนสายตาจากข้าแล้วหันไปมองกลุ่มแสงสีทองแดงที่เริ่มบิดเบี้ยวกลายเป็นประตูมิติขนาดเล็กกลางห้องทำงานของตนเอง สีหน้าของอธิการบดีผู้เยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด นางพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยซึ่งข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน "ประตูแห่งหอคอยบรรพกาล... มันเปิดออกได้อย่างไร? ในเมื่อเขตหวงห้ามถูกผนึกด้วยมหาเวทเก้าชั้นฟ้ามานานกว่าสามร้อยปีแล้ว!" ข้าหรี่ตามองตัวอักษรสีแดงฉานที่วิ่งพล่านบนหน้าต่างระบบ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระลอกใหม่ที่ดังระรัวจนแทบฟังไม่ทัน *[ภารกิจลับระดับ SSS: 'เงาสะท้อนแห่งอดีต' ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ!]* *[เงื่อนไข: ค้นหาต้นตอของผู้บุกรุกในเขตหวงห้ามชั้นใน ก่อนที่ความลับของการรีเซ็ตโลกจะถูกเปิดเผย]* *[เวลาที่เหลือ: 00:59:59]* ยังไม่ทันที่ข้าจะได้วิเคราะห์ผลกระทบของภารกิจนี้ เสียงระฆังเตือนภัยโบราณของสถาบันมหาเวทก็ดังสนั่นหวั่นไหว กังวานไปทั่วทุกตึกเรียนและหอพัก แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ทำให้ฝุ่นละอองจากชั้นหนังสือโบราณร่วงหล่นลงมา มู่หรงเฉิงสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง ดาบเวทมนตร์สีครามเปล่งประกายเจิดจ้าปรากฏขึ้นในมือ นางหันมามองข้าด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวผสมผสานความกังวลอย่างลึกซึ้ง "หลินซูยี่... เจ้าอยู่ตรงนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด!" นางเอสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับคำสั่งประกาศิต ก่อนจะหมุนตัวเตรียมพุ่งทะยานออกทางหน้าต่างไปยังทิศทางของเขตหวงห้าม แต่ทว่า... ข้ากลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อคลุมของนางเอาไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้อธิการบดีสาวต้องชะงักและหันกลับมามองด้วยความไม่พอใจ "ปล่อยนะ! ที่นั่นมันอันตรายเกินกว่าที่นักศึกษาเช่นเจ้าจะ—" "ท่านอธิการบดีคะ..." ข้าขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "ท่านบอกว่าข้าไม่ใช่หลินซูยี่ที่ท่านรู้จักใช่ไหมคะ? งั้นก็ลองพิสูจน์ดูสิคะว่า... คนแปลกหน้าคนนี้ จะช่วยท่านเคลียร์บั๊กตัวใหญ่ที่กำลังจะถล่มสถาบันของท่านได้อย่างไร" มู่หรงเฉิงมองหน้าข้านิ่งงัน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความปลอดภัยของสถาบันกับความลึกลับของตัวตนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่ดวงตาสีครามคู่นั้นจะวาวโรจน์ขึ้นด้วยความท้าทาย "ถ้าเจ้าตาย... ข้าจะฝังศพเจ้าไว้ใต้หอคอยบรรพกาลคนแรกเลย หลินซูยี่" พูดจบนางก็คว้าแขนข้า ลากพุ่งทะยานผ่านกระจกห้องทำงานที่แตกกระจายออกสู่ความมืดมิดยามวิกาลทันที เบื้องล่าง... ณ ใจกลางเขตหวงห้ามที่ควรจะไร้ผู้คน แสงไฟสีม่วงเข้มกำลังพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า พร้อมกับเงาร่างอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่ก้าวเท้าเดินออกมาจากม่านหมอก... เงาร่างที่ถือครอง 'รหัส' เดียวกันกับระบบในหัวของข้า! *[Cliffhanger Hook]* เงาร่างปริศนาหยุดเดิน กวาดสายตามองมายังจุดที่ข้าและมู่หรงเฉิงยืนอยู่ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยจะดังสะท้อนก้องผ่านกระแสจิตตรงเข้ามาในสมองของข้า—เสียงที่ทำให้ระบบวิเคราะห์บั๊กชัตดาวน์ตัวเองลงชั่วขณะ... *"ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลักนะ... ผู้ดูแลระบบคนที่ศูนย์"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ!