ปาฏิหาริย์รักข้ามมิติ

เสียงคำรามต่ำจากห้วงมิติเบื้องลึกดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงศิลาโบราณ แรงกดดันระดับมหาเทพแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายหลินซูยี่บิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีม่วงเข้ม เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของมู่หรงเฉิง หยดลงกระทบพื้นศิลาจนเกิดเสียงดังเฉียบขาดราวกับเสียงนับถอยหลังแห่งความตาย ร่างของอธิการบดีผู้เคยเย่อหยิ่งและทรงพลัง บัดนี้กลับสั่นเทิ้ม ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบ “อาจารย์... ท่านอย่าเพิ่งหลับตานะคะ!” หลินซูยี่คำรามในลำคอ มือเรียวบางสั่นเทาขณะกดลงบนหน้าอกเสื้อที่ชุ่มโชกด้วยโลหิตของอีกฝ่าย พลังเวทสีทองในร่างกายของนางปั่นป่วนจนเส้นเลือดขอดปูดโปーンตามแขน ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวปนความหวาดวิตกที่ซ่อนไม่มิด ตรงหน้าของนาง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานของระบบวิเคราะห์บั๊กกะพริบถี่รัว พร้อมเสียงเตือนที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก— *[คำเตือนวิกฤต: สัญญาณชีพของผู้ใช้มู่หรงเฉิงลดต่ำกว่าร้อยละสาม]* *[คำเตือนระบบ: พลังงานหลักของระบบกำลังจะหมดลง หากใช้แต้มทั้งหมดเพื่อทำการ ‘รีเซ็ตชะตากรรม’ ร่างหลักของระบบจะถูกทำลายและปิดตัวลงอย่างถาวร ไม่สามารถกู้คืนได้อีก]* *[ผู้ใช้หลินซูยี่: ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่? [Y/N]]* “ระบบบ้าเอ้ย... แกคิดว่าฉันมีทางเลือกอื่นงั้นเหรอ?” ซูยี่แค่นหัวเราะทั้งน้ำตา หยดน้ำใสไหลอาบแก้มเนียนผสมกับคราบเขม่าควันจากการต่อสู้ นางก้มลงมองใบหน้าซีดเซียวที่มักจะตีสีหน้าซึนเดเกรใส่ตนเสมอ ยามนี้ริมฝีปากคู่นั้นไร้ซึ่งคำพูดจาถากถาง มีเพียงความเงียบงันอันน่ากลัวที่คืบคลานเข้ามา ความทรงจำนับร้อยวันที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว สมบัติต่างมิติที่เคยแย่งชิงกัน ข้อสอบเวทมนตร์สุดหินที่นางต้องคอยแก้บั๊กให้ และยามที่ชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้แอบเอาโอสถบำรุงมาวางไว้หน้าห้องพักโดยไม่ยอมปริปากพูดสักคำ... คนที่ปากแข็งที่สุดในสามโลก แต่กลับยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องนางจากเงื้อมมือของเทพมาร “ฉันไม่ยอมให้ท่านตายตรงนี้เด็ดขาดค่ะ!” นิ้วเรียวกดปุ่มตัวอักษร ‘Y’ บนหน้าจอสีแดงฉานนั้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็พลันหยุดนิ่ง เสียงคำรามจากห้วงมิติเงียบหายไป อากาศรอบตัวกลายเป็นสุญญากาศ แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานจากร่างของหลินซูยี่เข้าสู่หัวใจของมู่หรงเฉิงดั่งสายธารแห่งชีวิต แต้มระบบทั้งหมด 1,250,000 แต้ม ที่นางสะสมมาอย่างยากลำบากจากการแก้ไขบั๊กทั่วทั้งทวีป ถูกสูบฉีดออกไปจนหมดสิ้นในพริบตา เสียงเตือนครั้งสุดท้ายดังขึ้นในโสตประสาทอย่างแผ่วเบา— *[ระบบวิเคราะห์บั๊ก: ดำเนินการรีเซ็ตเสร็จสิ้น]* *[ระบบหลัก: กำลังเริ่มกระบวนการปิดตัวถาวร... 3... 2... 1... ลากורอท่าน โฮสต์หลินซูยี่]* *เปรี๊ยะ!* หน้าจอโฮโลแกรมที่อยู่เคียงข้างนางมาตลอดนับตั้งแต่ทะลุมิติแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า ก่อนจะเลือนหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย พร้อมๆ กับภาระพลังเวทมหาศาลที่สะท้อนกลับมายังร่างของซูยี่ ร่างบางกระอักเลือดคำโตทรุดฮวบลงแนบชิดกับอกของมู่หรงเฉิง ดวงตากลมโตเริ่มพร่ามัว สติสัมปชัญญะค่อยๆ ดับวูบลงในความมืดมิด ทว่าก่อนที่เปลือกตาจะปิดสนิท นางกลับสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนที่คุ้นเคย—อ้อมแขนที่เคยผลักไส แต่วยามนี้กลับโอบกอดนางไว้อย่างแนบแน่น ราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปตามระบบ “...ซูยี่...” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอื้อnเอ่ยชื่อนางเป็นครั้งแรกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจปิด เมื่อความมืดเข้าครอบงำ ทว่าในห้วงลึกแห่งความเงียบงันนั้นเอง พื้นศิลาเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอีกครั้ง รอยแยกสีดำสนิทเปิดออกกลางห้องโถง พร้อมกับเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีเงินยวงที่ก้าวออกมาอย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาสสีอำพันใต้ฮู้ดกวาดมองร่างทั้งสองก่อนจะแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างมีความหมาย “ในที่สุด... บั๊กตัวสุดท้ายก็ถูกลบออกจากกระดานเสียทีนะ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันอุปสรรค และส่งกำลังใจให้ซูยี่และอาจารย์เฉิงมาจนถึงบทนี้นะคะ