ความสงบที่แลกมาด้วยหยดน้ำตา

รอยแยกสีขาวบริสุทธิ์บนขอบฟ้ามิได้เป็นเพียงรอยฉีกขาดของมิติ แต่มันคือปากแผลฉกรรจ์ที่กำลังกลืนกินแสงดาวทั้งดวง หลินซูยี่กวาดสายตาผ่านหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาในครรลองสายตาอย่างบ้าคลั่ง ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวระเบิดเป็นชุด *[Warning! System Anomaly Detected: Entity 'Null-Pointer' has breached the boundary]* เสียงแจ้งเตือนในหัวดังระรัวจนแทบจะประสาทกิน แต่นางไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นกุมขมับ เบื้องหน้าของพวกนาง—ร่างสูงสง่าของมู่หรงเฉิงยืนตระหง่านราวกับเสาหลักค้ำยันสวรรค์ อาภรณ์สีนิลสะบัดสะท้อนประกายเวทขั้นสูงสุดที่แผดเผาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินซูยี่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มิใช่เงาร่างปริศนาที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น หากแต่เป็นหยดโลหิตสีแดงเข้มที่ค่อยๆ ร่วงหล่นจากมุมปากของอธิการบดีผู้เยือกเย็น "เฉิง... ท่านฝืนใช้เขตอาคมระดับนั้นอีกแล้วนะคะ!" หลินซูยี่ก้าวเข้าไปประชิด ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยยามเมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากชุดคลุมของเขา มู่หรงเฉิงปรายตามองนางเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมที่มักจะฉายแววหยิ่งทะนงและดุดัน บัดนี้กลับเจือด้วยประกายความอ่อนล้าที่ซ่อนไว้ไม่มิด เขากระตุกยิ้มมุมปาก ฝืนความเจ็บปวดร้าวรานที่แล่นริ้วไปทั่วเส้นลมปราณ "ข้าบอกแล้วว่า... ข้ายังไหว เจ้าอย่าได้เจรจามากความในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้เลย" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลกว่าทุกครั้ง แม้จะเจือไปด้วยกระแสลมหายใจที่ติดขัด แต่มันกลับทำให้หลินซูยี่รู้สึกเจ็บแปลบในอกยิ่งกว่าถูกศาสตراทิ่มแทง เบื้องบน ท้องนภากำลังคำรามครืน เงาร่างที่ก้าวทะลุมิติออกมานั้นสวมหน้ากากเงินไร้ลวดลาย รัศมีรอบตัวเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่พร้อมจะลบทุกสรรพสิ่งให้สูญสลาย ไร้ซึ่งจิตสังหาร ทว่ากลับกดดันจนวิญญาณสั่นสะท้าน ศัตรูที่แท้จริง... ผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังความผิดพลาดทั้งหมดของระบบกำลังยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว "น่าประทับใจจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากห้วงลึกก้องกังวานในโสตประสาท "ไม่นึกเลยว่ามู่หรงเฉิงผู้ยิ่งใหญ่ จะยอมเอาพลังชีวิตที่เหลืออยู่ทั้งหมดมาแลกกับการปกป้อง... เด็กหญิงจากโลกอื่นเพียงคนเดียว" หลินซูยี่เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองอันรวดเร็วระดับโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ระบบวิเคราะห์บั๊กของนางกำลังทำงานถึงขีดจำกัดเพื่อหาจุดอ่อนของตัวตนปริศนานี้ แต่ทว่า—หน้าจอสีฟ้ากลับแสดงผลลัพธ์เป็นความว่างเปล่า [Data not found. Error 404: Target does not exist in the database] ไร้ข้อมูล... นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายอยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้โดยสิ้นเชิง "ถ้าเจ้าต้องการตัวข้า ก็เข้ามา" มู่หรงเฉิงก้าวขาออกไปด้านหน้าหนึ่งก้าว บังร่างของหลินซูยี่ไว้มิดชิด ไอพลังปราณสีเงินยวงระเบิดออกจากร่างของเขาอีกครั้งราวกับเปลวเพลิงครั้งสุดท้ายก่อนมอดไหม้ เขากำกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ข้าไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องคนของสถาบัน... และคนที่อยู่ข้างหลังข้าเด็ดขาด" คำว่า 'คนของสถาบัน' ทำเอาหัวใจของหลินซูยี่กระตุกวูบ นางรู้ดีว่านี่คือความซึนเดเกรขั้นสุดยอดของเขาอีกตามเคย แต่ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อมเช่นนี้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังกว้างของเขากลับทำให้ขอบตาร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ "ท่านอาจารย์คนซึน..." หลินซูยี่พึมพำเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น "อย่าทำตัวเป็นฮีโร่ผู้เสียสละแบบนี้สิคะ... เราทำสัญญากกันไว้แล้วไม่ใช่หรือว่า งานแก้บั๊กครั้งนี้... เราจะทำมันไปด้วยกันจนจบ!" มู่หรงเฉิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยปรากฏร่องรอยความอ่อนโยนขึ้นมาวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะแค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ "เจ้าเด็กนี่... ช่างพูดเสียจริง" ทว่า ในวินาทีที่ศัตรูลึกลับยกมือขึ้นเตรียมดีดนิ้วเพื่อปลดปล่อยพลังทำลายล้าง มู่หรงเฉิงก็พุ่งทะยานออกไปราวกับดาวตกสีเงิน ทิ้งไว้เพียงประกายแสงที่สว่างวาบทั่วท้องฟ้า เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวผืนแผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงปะทะมหาศาลซัดสาดจนหลินซูยี่ต้องยกแขนขึ้นปัดป้องเศษฝุ่นและละอองพลังที่กระเซ็นกระสาย การต่อสู้ดำเนินไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ แต่มันกลับยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ ร่างของมู่หรงเฉิงร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าดั่งใบไม้ที่ขาดขั้ว ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว ศัตรูลึกลับหายลับไปกับรอยแยกที่ปิดตัวลง เหลือเพียงความเสียหายยับเยินเบื้องล่าง และ... ร่างของอธิการบดีหนุ่มที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหญ้าที่ย้อมไปด้วยหยดโลหิตสีแดงฉาน หลินซูยี่พุ่งเข้าไปหาเขาด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก นางประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเขาขึ้นมาแนบอก มือเรียวสั่นเทายามเมื่อสัมผัสกับไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เฉิง! ท่านตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ ห้ามหลับตานะ!" นางตะโกนเรียกชื่อเขาเสียงสั่น น้ำตาหยดใสไหลร่วงลงกระทบกับแก้มสากของเขา หน้าจอระบบสีฟ้าเด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่แทบจะหยุดหายใจของหลินซูยี่ *[Critical Error: Host's Life Support System has dropped to 0.0%]* *[Warning: System will initiate 'Emergency Soul Transfer' to save the host, but the cost is...]* ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยหน้าต่างสีดำสนิทที่มีข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างช้าๆ *[ท่านต้องการแลกเปลี่ยนความทรงจำทั้งหมดของเขา เพื่อแลกกับการให้เขามีชีวิตรอดต่อไป... หรือไม่?]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ซูยี่และอาจารย์เฉิงมาจนถึงบทนี้นะคะ