ปาฏิหาริย์แห่งความผูกพัน

เสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดมาทีละก้าวไม่ได้เป็นเพียงแค่แรงสั่นสะเทือนทางกายภาพ หากแต่มันคือค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางความเงียบงันในหอพักวิชาการขั้นสูง แรงกดดันระดับมหาอำนาจแผ่ซ่านทะลุกำแพงหินศิลาโบราณจนโครงสร้างเวทมนตร์รอบตัวสั่นกระพือราวกับกระดาษสา ดวงตาสีดำสนิทของมู่หรงเฉิงหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นด้าย ทว่าในความเยือกเย็นนั้นกลับมีความตึงเครียดระลอกหนึ่งไหววูบผ่าน สัญชาตญาณของอธิการบดีผู้ยิ่งใหญ่บอกนางทันทีว่า สิ่งที่กำลังก้าวขึ้นมาไม่ใช่ผู้บุกรุกธรรมดา แต่เป็น ‘ภัยพิบัติ’ ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของสถาบัน "ซูยี่... ถอยไปอยู่ข้างหลังข้า" เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงเฉิงเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่สะบัดออกเบาๆ ม่านพลังสีครามเข้มถูกกางออกเป็นชั้นๆ เพื่อรองรับแรงกระแทกที่กำลังจะมาถึง หลินซูยี่กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด นัยน์ตาคู่คมกวาดมองหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวเร็วจนแทบอ่านไม่ทัน [เตือนภัยระดับวิกฤต! ตรวจพบความผิดปกติของโค้ดต้นกำเนิดระดับตำนาน (System Core Anomaly)] [พลังงานภายนอกกำลังเข้าแทรกแซงโครงสร้างมิติ: 98.7%] [คำเตือน: หากปล่อยไว้ เกิน 3 นาที โลกใบนี้จะเกิดการรีเซ็ตระบบทั้งหมด (Total System Wipeout)!] "บ้าจริง... รีเซ็ตระบบงั้นเหรอ?" หลินซูยี่สบถเบาๆ ในลำคอ สมองส่วนประมวลผลของโปรแกรมเมอร์ทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าพายุหมุน นางรู้ดีว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ การพึ่งพาพลังเวทมนตร์ดิบๆ ของมู่หรงเฉิงเพียงอย่างเดียวไม่สามารถต้านทานโค้ดต้นกำเนิดที่ถูกบิดเบือนนี้ได้ เพราะนี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง แต่เป็นการต่อสู้ด้วย ‘ตรรกะแห่งกาลเวลา’ *โครม!* ประตูไม้สักหนาหนักระเบิดออกเป็นจุล เศษผงไม้และละอองพลังงานสีดำทะพั่งเข้ามาพร้อมกับร่างเงาสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่บนกรอบประตู ร่างนั้นสวมชุดเกราะโบราณที่สลักด้วยอักขระเวทสีเลือด ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือใบหน้าที่ไร้ซึ่งดวงตา มีเพียงรอยแยกสีดำสนิทที่กำลังดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดในห้องเข้าไป มู่หรงเฉิงไม่รอช้า นางซัดฝ่ามือออกไปสุดแรงเกิด แสงสว่างเจิดจ้าจากพลังอธิการบดีพุ่งเข้าใส่ร่างนั้นราวกับสายฟ้าฟาด ทว่าเมื่อมันปะทะเข้ากับเกราะสีเลือด พลังกลับถูกดูดกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับหยดน้ำที่ตกลงสู่มหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง! "ฮึ่ม... พลังของเจ้าเสื่อมถอยลงไปมากทีเดียว มู่หรงเฉิง" เสียงแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรกดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท "แปดร้อยปีผ่านไป เจ้าก็เป็นเพียงแค่อดีตที่รอวันถูกลบหาย" ร่างนั้นเงื้อมือขึ้นเตรียมโจมตีสวนกลับ แรงกดดันมหาศาลทำให้มู่หรงเฉิงกระอักเลือดออกมาคำโต สีหน้าของนางซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด พลังที่เคยยิ่งใหญ่ในอดีตกำลังต่อต้านร่างกายของนางเองเนื่องจากการใช้งานเกินขีดจำกัด "อาจารย์!" หลินซูยี่พุ่งเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะทรุดลงของมู่หรงเฉิงไว้ได้อย่างเฉียดฉิว ฝ่ามือของนางสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวของหญิงสาวผู้เยือกเย็น ทว่าในขณะเดียวกัน หัวใจของทั้งสองกลับเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด มู่หรงเฉิงเงยหน้าขึ้นมองลูกศิษย์สาว ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันมุ่งมั่นของหลินซูยี่ที่มีหยดเหงื่อผุดพราย ท่ามกลางความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ นางกลับไม่พบความหวาดกลัวในดวงตานั้นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความท้าทายและ... ความอบอุ่นที่ทำให้น้ำแข็งในใจของอธิการบดีสาวเริ่มละลาย "ซูยี่... เจ้า... จะทำอะไร?" มู่หรงเฉิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย เมื่อเห็นหลินซูยี่หลับตาลงและยื่นมือทั้งสองข้างออกไปข้างหน้า "เราจะเขียนโค้ดแก้บั๊กนี้ไปด้วยกันค่ะ" หลินซูยี่ลืมตาขึ้น เปล่งประกายแสงสีทองอร่ามที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่ระบบเคยบันทึกไว้ "ในเมื่อระบบมันรั้นนัก เราก็แค่ต้องใส่คำสั่ง ‘รีสตาร์ท’ ที่มีเงื่อนไขของเราเองเข้าไป!" ณ วินาทีนั้น หลินซูยี่ไม่ได้ใช้เพียงแค่พลังของระบบวิเคราะห์ แต่รวบรวมความผูกพัน ความทรงจำ และความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อโลกใบนี้และต่อหญิงสาวข้างกาย ถักทอพวกมันให้กลายเป็นเส้นใยแสงสีทองบริสุทธิ์ ในขณะเดียวกัน มู่หรงเฉิงที่เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ก็รวบรวมพลังปราณเฮือกสุดท้ายถ่ายทอดเข้าไปในฝ่ามือของหลินซูยี่อย่างไร้ข้อกังขา พลังหยินและหยาง พลังเทคโนโลยีและเวทมนตร์โบราณ ผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเป็นปาฏิหาริย์แห่งความผูกพันที่สะเทือนไปทั้งปฐพี! แสงสว่างแห่งการชำระล้างระเบิดออกรัศมีวงกว้างนับพันลี้ แสงสีทองและสีครามผสมผสานกันจนท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างวาวยิ่งกว่ายามกลางวัน อักขระโบราณนับล้านตัวลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนจะพากันพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของเงาสูงใหญ่นั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อโค้ดความมืดถูกบีบอัดและสลายกลายเป็นละอองดาวไปทีละน้อย โครงสร้างหอพักที่สั่นคลอนค่อยๆ สงบลง แรงกดดันมหาศาลจางหายไป ราวกับว่าพายุร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว เหลือเพียงความเงียบสงบอันอบอุ่นที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ หลินซูยี่หอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายทรุดฮวบลงไปพิงกับอกอุ่นของมู่หรงเฉิงที่เอื้อมมือมาโอบเอวนางไว้แน่น ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนของกันและกัน [ภารกิจพิเศษ: ชำระล้างโค้ดต้นกำเนิด สำเร็จ!] [ได้รับรางวัลพิเศษ: สิทธิ์ปลดล็อกความทรงจำที่ถูกผนึก และสถานะความสัมพันธ์ 'คู่พันธะนิรันดร์'] [แจ้งเตือนระบบเพิ่มเติม: ตรวจพบสัญญาณชีพปริศนา กำลังเชื่อมต่อเข้ามาจาก ‘มิติเบื้องบน’ ที่ถูกปิดตาย...] มู่หรงเฉิงชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเสียงแจ้งเตือนสุดท้ายดังขึ้นในห้วงความคิดของนางเองด้วย นางรีบดันตัวหลินซูยี่ให้ออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่บานกระจกกำลังร้าวระพาย ณ ขอบฟ้าไกลโพ้น ท่ามกลางละอองดาวที่ยังคงโปรยปราย มีรอยแยกสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งกำลังถูกฉีกกระชากออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคน—ผู้ซึ่งไม่ควรจะมีตัวตนอยู่จริงในจักรวาลนี้—ก้าวเท้าทะลุมิติออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมายังพวกนางทั้งสองคน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ซูยี่กับอาจารย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!